tag:blogger.com,1999:blog-81727705334167773032012-02-14T16:05:36.133Zေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.comBlogger961100tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-1608268551547451522012-02-14T15:48:00.006Z2012-02-14T16:05:37.055Z<span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေရး/ဆို</span><span style="color: rgb(255, 255, 102);"><span style="color: rgb(255, 153, 255);"> :</span> ေရွးစာဆို</span><br /><br /><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/cJm8qnC2nA4" allowfullscreen="" frameborder="0" height="360" width="480"></iframe><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">၃ႏွစ္ၿပည့္သြားၿပီၿဖစ္ေသာ ဘေလာ႔အတြက္အမွတ္တရ<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရွးစာဆို</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-160826855154745152?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-65772034959218011172012-02-11T17:05:00.002Z2012-02-11T17:08:55.331Zေတးေရး - ေမစု၊ ေရွးစာဆို<br />ေတးဆို - ၿဖိဳး (ေဆး-မန္း)၊ ေရွးစာဆို<br />သရုပ္ေဆာင္ - ဇန္မိန္း<br /><br /><object width="400" height="224"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="movie" value="http://www.facebook.com/v/199666236793375"><embed src="http://www.facebook.com/v/199666236793375" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="400" height="224"></embed></object><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရွးစာဆို</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-6577203495921801117?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-75754059198797024842011-12-03T17:20:00.006Z2011-12-03T17:28:10.471Z<span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 0, 0);">ယြန္းငယ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရး/ဆို - ေရွးစာဆို</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">သရုပ္ေဆာင္ - ယြန္းေႏြဟန္</span><br /><br /><br /><object height="300" width="400"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="movie" value="http://www.facebook.com/v/169215589838440"><embed src="http://www.facebook.com/v/169215589838440" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" height="300" width="400"></embed></object><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရွးစာဆို</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-7575405919879702484?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-24090132441429365042010-11-09T05:23:00.004Z2010-11-09T05:30:54.962Z<span style="color: rgb(0, 0, 0);">အလွဆိုတာ...</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အရွက္၊ အေၾကာက္၊ သိကၡာေတြနဲ႔ေလးနက္မႈရွိမွ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ခ်စ္ခင္စြဲမက္တြယ္တာစရာ ေကာင္းပါတယ္...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အလြမ္းဆိုတာ...</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အခ်စ္ကို နားလည္တန္ဖိုးထားတတ္မွ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေက်နပ္စြာခံစားဖို႔ ေကာင္းပါတယ္...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အခ်စ္ဆိုတာ...</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဘဝအတြက္ အဓိကအစိတ္အပိုင္းတစ္ခုလို႔ ယံုၾကည္မွ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တစ္ခါပဲပြင္႔ျပီး ထာဝရလန္းဆန္းေနပါတယ္...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သစၥာဆိုတာ...</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ႏွစ္ကိုယ္႔တစ္စိတ္ အရိပ္ပမာ မွ်ေဝႏိုင္မွ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သက္ဆံုးတုိင္ ကမၺည္းတင္ႏုိင္ပါတယ္...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဖူးစာဆိုတာ...</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္အက်ဳိးအၾကာင္း ဆက္စပ္မွ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အနာဂတ္မွာ ဆံုဆည္းခြင္႔ရပါတယ္...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဘဝဆိုတာလည္း...</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ျဖစ္ခ်င္တဲ႔ ဆႏၵေတြမ်ားသေလာက္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ျဖစ္ႏိုင္တဲ႔ အေျခအေနေတြနဲ႔ပဲ ေပးဆပ္ေနၾကရတာပါ...။ ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">မင္းအိမ္စံ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-2409013244142936504?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-38322255778800549012010-11-07T11:29:00.004Z2010-11-07T12:48:46.795Z<span style="color: rgb(0, 0, 0);">မုန္းစကင္းကင္း ခ်စ္စရွင္းရွင္းနဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကြ်န္ေတာ္နဲ႔သူရဲ႕ လမ္းခြဲစာရင္းမွာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဘုရားသခင္ဖန္ဆင္းလိုက္တဲ႔ အခ်စ္ရဲ႕ေဝဒနာဟာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အယူမွားသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ငရဲလားဒဏ္ရာလို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အရွင္လတ္လတ္ ႏွလံုးသားက ေသြးစိမ္းစိမ္းယိုထြက္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒါဟာ... သူ မေတာ္တစခ်ျပလိုက္တဲ႔ ပဥၥလက္ျပကြက္ဆန္းရဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">လက္ေတြ႔စစ္မွန္ျခင္း ေရာင္ျပန္နိယာမသေဘာတရားတဲ႔ေလ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒါအိပ္မက္မဟုတ္ဘူး</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ျဖစ္ျပီးပ်က္ အစဥ္အလာသေဘာထားေနာက္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သူ႔အတြက္ေရးစပ္ခဲ႔တဲ႔ ပထမဆံုးနဲ႔ေနာက္ဆံုးစာမွာ ကြ်န္ေတာ္မသာယာႏိုင္ခဲ႔ဘူး</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တစျပင္အသံလႈိင္းၾကား</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သူႏႈတ္ကဖြင္႔ဟလာခဲ႔တယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"ကြ်န္ေတာ္လည္း ေကာင္းခဲ႔ပါတယ္" တဲ႔</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ရုတ္တရက္ တစ္ဖက္က End Call အႏွိပ္မွာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကြ်န္ေတာ္႔ႏွလံုးသား လန္႔ေမာသြားတယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"သူေပ်ာ္ပါေစ"</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရွးစာဆို</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-3832225577880054901?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-17665367707481061012010-05-31T16:00:00.007+01:002010-05-31T16:14:38.256+01:00<span style="color: rgb(0, 0, 0);">* အတၱေတြနဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> ေလာကတစ္ခုလံုးဖံုးလ်က္...</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">* ေဒါသသင္႔မုန္တိုင္း</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> စိတ္ရိုင္းေတြနဲ႔ေျပးထြက္...</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">* ေၾကာက္မက္ေအာ္သံ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> မိုးယံကိုေဖါက္ထြက္...</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">* အစြယ္ေဖြးေဖြးေရလႈိင္း</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> ကဆုန္စိုင္းေျပးတက္...</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">* ေၾကကြဲၿခင္းကမ္းစပ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> စြန္႔လြတ္ၿခင္းေတြအထပ္ထပ္...</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">* ရဲရင္႔ၿခင္းေက်ာက္ေဆာင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> ေခါင္းေထာင္ၿငိမ္သက္...</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">* ဟုိမွာ...ၾကည့္စမ္း</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> ေနာင္တမဲ႔ ေလွတစ္စင္း</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> အလံထူရင္း ခရီးဆက္...။ ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> <span style="color: rgb(255, 153, 255);"> မင္းအိမ္စံ</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-1766536770748106101?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-62158545145906643432010-05-28T14:07:00.004+01:002010-05-28T15:12:16.733+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_u9Pc2IM5YsY/S__O21gLwzI/AAAAAAAAAR4/4CVX3l6MiO4/s1600/2%282%29.jpeg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 118px; height: 118px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_u9Pc2IM5YsY/S__O21gLwzI/AAAAAAAAAR4/4CVX3l6MiO4/s200/2%282%29.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476323113376138034" border="0" /></a> <br /><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CAdmin%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:EN-GB; mso-fareast-language:EN-GB;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p></o:p>မသိလို႔ ေမးပါရေစ။ တစ္ကယ္</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ပဲ</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" > <span lang="EN-GB">ေနာက္ေၾကာင္းဆိုတဲ႔အရာမ်ဳိးဟာ ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် မွိန္ေဖ်ာ႔ကာ လြင့္ေပ်ာက္သြားတတ္ပါသလား။ <br /></span></span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"> <br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><span lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB">တစ္ခါတစ္ေလ ပင္လယ္ေလကို ရႈရိုက္ရင္း၊ တစ္ခါတစ္ရံ ပင္လယ္ေရကို ေငးၾကည့္ရင္း ဟိုးအေဝးကအရိပ္ေတြအေၾကာင္းကို သူအၾကိမ္ၾကိမ္ ၿပန္စဥ္္းစားမိတဲ႔အခါတိုင္း သူ႔ဦးေခါင္းမွာ ဗလာသက္သက္သာ ၿဖစ္ေနခဲ႔တယ္။ တစ္ကယ္ေတာ႔ ထိုဗလာသက္သက္ေတြကိုခ်ည္းပဲ<span style=""> </span>ဖက္တြယ္ရွင္သန္ရင္း အဓိပၸာယ္မဲ႔ေသာဘဝတစ္ခုမွာ သ႔ူအတိတ္ကို သူေမ႔ေနခဲ႔တာ ၾကာခဲ႔ၿပီပဲေလ။</span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"> <br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB">“ဒီေန႔ကပ္မယ့္ ကမ္းက ခင္ဗ်ား</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ရဲ႕</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB">ၿမိဳ႕ပဲဗ်ာ႔။ ေနခဲ႔ခ်င္သပ</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ါ႔</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB">ဆိုလည္း ေနခဲ႔ႏိုင္တယ္ေနာ္”</span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"> <br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB">ဒီလို မိုးသားကင္းစင္တဲ႔ေနသာခ်ိန္ေလးမွာ ကပ</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB">ၸ</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB">တိန္က သူ႔ကို လာေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ <o:p></o:p> သူေပ်ာ္သြားခဲ႔သလားဆိုတာ မေသခ်ာခဲ႔ျပန္ပါဘူး။ ကမ္းရိုးတစ္ေလွ်ာက္ ၾကည့္လိုက္ျပန္ေတာ႔လည္း သူ႔နာမည္ ေခါင္းစီးစာတန္းေတြ၊ အတီးအမႈတ္ေတြနဲ႕ ကမ္းလံုးျပည့္လူေတြက သူ႔နာမည္ကို ေအာ္ဟစ္ေနၾကေလရဲ႕။ ကမ္းေျခေရာက္ေတာ႔လည္း လူေတြက<o:p></o:p> ေပ်ာ္ရႊင္ကခုန္ ေနရင္း သူ႕ကို ဖက္လွဲတကင္း ႀကိဳဆိုၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ မီးနစ္ပိုင္း အနည္းငယ္မွာတင္<o:p></o:p> ဒီလူေတြက သူ႔အိမ္ျပန္အလာကို ေပ်ာ္ေနတာလားဆိုတာကို သံသယျဖစ္လာရတယ္။ <br /></span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"> <br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB">သူကို ဘယ္သူကမွ အေရးတယူမရွိၾကေတာ့။ သူ႔နာမည္ စာတန္းးေတြ။ ဆိုင္းဘုတ္ေတြနဲ႕။ အားလံုးက ေပ်ာ္ပါးၾက၊ ကၾက၊ စားေသာက္ေနၾက။ ဒါေပမယ္ ့သူ႕ကို ေက်ာခိုင္းကာ။</span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"> <br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB">ဒီလိုနဲ႕ ၿမိဳ႕ထဲလမ္းမေပၚ သူ ေခါင္းငိုက္စိုက္လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း အိမ္တစ္အိမ္ေရွ႕အေရာက္<o:p></o:p> မိသားစု တစ္စုက ထြက္္လာၿပီး သူ႕ကိုဝိုင္းဖက္ၾကတယ္။ ျပီးေတာ႔ အၿပံဳးေတြနဲ႕ ငိုၾက။ ယိုၾက။ <br /></span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"> <br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB">သူ႕႔အတြက္နဲ႔ မ်က္ရည္က်သူေတြ ရွိေနပါေသးလား။ ဝမ္းသာလြန္းလို႕ စကားမဆိုႏိုင္ ျဖစ္ေနဆဲမွာပဲ ကေလးေလးက သူ႔ကို ေဖေဖလို႔ ေခၚတယ္။ ကေလးေလးရဲ႕ အေခၚအေဝၚေၾကာင္႔ သူသိပ္အံ႔ၾသ သြားမိတယ္။ ဒါဆို သူဟာ အိမ္ေထာင္ရွင္ တစ္ေယာက္ေပါ႔။ ဟို အမိ်ဳးသမီးကေရာ သူ႔ဇနီးလား ။ ဘာျဖစ္လို႔ သူ႕ကို လာမႀကိဳၾကတာလဲ လို႔ ေမးမလို႔ ျပင္ခုိက္ သူ႔ကို အိမ္ထဲ ဆြဲေခၚသြားတယ္။</span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"> <br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB">အမ်ိဳးသမီးက “ရွင္ျပန္လာလို႔ အရမ္းဝမ္းသာတယ္။ ခဏေနရင္ အလုပ္သြားဖို႔ ျပင္ေတာ႔ေနာ္” ဆိုၿပီး<o:p></o:p> ယူေဆာင္စရာေတြ သူ႔ကို လာေပးတယ္။ ၿပီးေတာ့ “ ဒါေတြလည္း ရွင္းေပး</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ဦး</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB">ေနာ္ ” ဆိုၿပီး ေပးစာရင္းေတြ ၊<o:p></o:p> အခြန္ရွင္းစာရြက္ ေတြ သူ႔လက္ထဲ လာထည့္ေပးတယ္။ သူတအံ႔တၾသနဲ႕ မျငင္းႏိုင္ေသးခင္မွာပဲ သူမေရာ<o:p></o:p> ကေလးေလး အရိပ္ပါ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။ <br /></span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"> <br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB">ဒါနဲဲ႔ သူစိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ အိမ္ျပင္ထြက္လာမိေတာ့<o:p></o:p> အိမ္နီးခ်င္းတစ္ေယာက္ နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တိုးမိတယ္။ အဲဒီလူက “ ခင္ဗ်ား အလုပ္သြားမလို႔လား။<o:p></o:p> ဝမ္းသာလိုက္တာဗ်ာ” ဆိုၿပီး သူ႕ကို ဖက္ျပန္ပါေရာ။</span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"> <br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB">ဒီတစ္ခါေတာ့ လူေတြ ဘာျဖစ္လို႔ သူ႕ကို ေတြ႕ရင္ ဝမ္းသာေၾကာင္းျပတာလဲ လို႔ ဖြင့္ေမးခ်င္ေပမယ့္<o:p></o:p> ႏႈတ္လံုေနခဲ႔မိတယ္။ အလုပ္က လူေတြကလည္း သူ႕ကို ဝမ္းသာလႈိက္လွဲ ႀကိဳဆိုၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္<o:p></o:p> သူမၿပံဳးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒီစက္ရုံမွာ ရွိတဲ႔ လစာရွင္းတမ္းေတြကပါ တၿပိဳင္တည္း သူ႔ကို ေစာင့္ေနတာ သိလုိက္ရတယ္။<o:p></o:p> အဲ႔ဒါသူ႔အလုပ္တဲ႔ေလ။ <br /></span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"> <br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB">ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္တစ္ေန႕ ေလွႀကီးေပၚ သူျပန္ေရာက္လာေတာ့ ကပ</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB">ၸ</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB">တိန္က ၿပံဳးလို႔ႀကိဳေနတယ္။<o:p></o:p> “ခင္ဗ်ား ၾကည့္ရတာ တစ္ခုခုကို ေက်နပ္ေနပံုပဲ” တဲ႔။<o:p></o:p> သူ ႀကိဳးစားျပီး ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။</span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"> <br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB">“ကမ္းမွာ လာႀကိဳသူေတြကေတာ့ အေတာ္ေပ်ာ္ေနခဲ႔ပံုပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲလုပ္ျဖစ္သြားလို႔ေပါ့ဗ်ာ။ <span style=""> </span>ကၽြန္ေတာ့္မိသားစုဆိုတာကလည္း ေပ်ာ္ေနၾကတယ္။<o:p></o:p> ေငြရွာေပးမယ့္သူ ေရာက္လာလို႔ ထင္ပါရဲ႕။ အလုပ္က လူေတြကလည္း ေပ်ာ္ေနၾကတယ္။ သူတို႔ လစာေတြကို ကြ်န္ေတာ္က ရွင္းေပးမွ ရၾကမွာတဲ႔ေလ… ဒါေပမယ့္ဗ်ာ သူတို႔ေတြ ဘယ္လိုအၾကာင္းအရင္းေၾကာင္႔ပဲ ေပ်ာ္ၾကရႊင္ၾကပါ အားလံုးရဲ႕ တစ္မ်ဳိးစီေသာ ဆႏၵေတြ၊ အခက္အခဲေတြကို ကြ်န္ေတာ္က တတ္စြမ္းသမွ် ကူညီေျဖရွင္း ျဖည့္ဆီး ေပးႏိုင္ခဲ႔လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေက်နပ္ပါတယ္ဗ်ာ”</span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"> <br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB">ရႊက္ေလွက ကမ္းက ခြာစ ၿပဳေနေပၿပီ။</span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"> <br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB">ဇာတ္လမ္း <span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရွးစာဆို</span> ။ စကားေျပ <a href="http://www.maecoe-stories.blogspot.com/"><span style="color: rgb(255, 153, 255);">မယ္ကိုး</span></a></span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"> <br /></p><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);" class="MsoNormal"> <br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-6215854514590664343?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-60652316719898683132010-05-24T14:33:00.006+01:002010-05-24T16:39:04.837+01:00<div style="text-align: center; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">အေဝးေရာက္သူ သိေစခ်င္</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">တစ္ကယ္ပါ ဟန္နီ</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">မင္းထြက္သြားခ်ိန္ေပါ႔</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ေန႔ခင္းလည္း ရြဲ</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ညကလည္း လွဲ</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ေမွာင္ၾကီးမဲမဲ ငါတစ္ေယာက္ထဲ</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ၿပဲေနတဲ႔အသည္းကို ဝိုင္ခ်ဳိခ်ဳိေလးထဲမွာ</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ကြဲေနလိုက္တာလည္း ေျပာမေနေတာ႔ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">အတိတ္က မင္းရဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ရႈိက္သံသဲ႔သဲ႔ေလးေတြကိုလည္း</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ငါ႔ႏွလံုးသား နားႏွစ္ဖက္က</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ျပန္ၾကားေနမိပါရဲ႕</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ပစၥဳပၸန္မွာ မင္းရဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">လႈိက္ဖိုသံလြင္လြင္ေလးကိုလည္း</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ငါ႔ႏွလံုးသား တံခါးအိမ္ကေန</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">လွမ္း...လွမ္း...ၾကည့္ေနမိေသးတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ရုတ္တရက္ေလးမို႔</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ႏွဳတ္မဆက္ႏိုင္ခဲ႔တာလား ဟန္နီ</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ငါ႔ရဲ႕သက္မသံျပင္းျပင္းကို</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ဟုိးအေဝးက သင္းကြဲငွက္တစ္ေကာင္က</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">စာနာေနမိခ်င္ ေနမိလိမ္႔မယ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ရင္ကပန္းတစ္ပြင္႔မွန္းသိရင္</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">အလြမ္းနင္႔ေနတဲ႔ ပ်ားတစ္ေကာင္လည္း</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ဝတ္ရည္အျဖစ္ စုပ္ယူရက္ခဲ႔မွာ မဟုတ္ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">မင္းထြက္သြားခ်ိန္ေပါ႔ ဟန္နီ</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">အရင္ကေလာက္ မဟုတ္ေပမဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ရင္က မေလာက္ေအာင္ကိုပဲ</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ငါေလ နင္႔ကို လြမ္း...လြမ္းေနရပါေသးတယ္။ ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရွးစာဆို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">(၁၉.၁၂.၂၀၀၁)</span><br /></div><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တစ္ကယ္ေတာ႔ ဒီအထက္ပါကဗ်ာသည္ ကြ်န္ေတာ္ေရးခဲ႔ေသာ ေနာက္ဆံုးကဗ်ာ ျဖစ္ပါတယ္။ ထိုကဗ်ာေရးျပီးခ်ိန္မွာပဲ ကြ်န္ေတာ္ဟာကဗ်ာေတြကို ေရွ႕ေလွ်ာက္ ဆက္မေရးေတာ႔ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ ကဗ်ာေတြ ေတြးျခင္း၊ ေရးျခင္းဟာ ကြ်န္ေတာ္႔ ဘဝတိုးတက္ေရးအတြက္ ေႏွာင္႔ေႏွးတယ္ဟု ထင္ခဲ႔မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ကြ်န္ေတာ္ ကဗ်ာေတြ ဆက္မေရးေတာ႔ဟု စိတ္ပိုင္းျဖတ္ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ အဲ႔ဒီလို အႏုပညာေတြနဲ႔ ေဝေလေလ လုပ္တာကို ကြ်န္ေတာ္ ရပ္ပစ္ေတာ႔မယ္ဆိုျပီး ေရးထားတဲ႔ သီခ်င္းေတြ ကိုလည္း အားလံုး ဖ်က္ဆီးျပစ္ခဲ႔မိျပန္တယ္။ ထိုအခ်ိန္က သီခ်င္းဆိုရင္ ေအာ္တာေနးတစ္ ပံုစံေတြလုပ္ျဖစ္ခဲ႔တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကြ်န္ေတာ္ ေတြးေတာမိတာက အႏုပညာအလုပ္နဲ႔ ဘဝရပ္တည္မူ ေရွးေရးပင္။ ကြ်န္ေတာ္႔ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ အႏုပညာသည္ ျဖစ္လာႏိုင္မွာလား သံုးသပ္ၾကည့္မိသည္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အႏုပညာဖက္တြင္ ထြန္းထြန္းေပါက္ေပါက္ လုပ္မယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္မရွိ။ ေအာင္ျမင္ခဲ႔ရင္ေတာင္ ကဗ်ာဆရာ၊ စာေရးဆရာ အလုပ္နဲ႔ ေကာင္းေကာင္း ရပ္တည္ႏိုင္မွလား ဆိုတာ မေသခ်ာခဲ႔ျပန္။ ဂီတဖက္တြင္လည္း ကိုယ္က ဘာမွ မဟုတ္ျပန္။ လမ္းေဘး ပလက္ေဖာင္းေပၚက ေဝေလေလ အဆင္႔သာ ရွိ၏။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒါနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္ အထက္က ေျပာခဲ႔သလိုပဲ ဆံုးျဖတ္ ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ကဗ်ာတစ္ခုပဲ ဆက္မေရးေတာ႔ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ႔ေပမယ္႔ တစ္ကယ္႔တစ္ကယ္တမ္း ထိုအခ်ိန္ကစျပီး အႏုပညာနဲ႔ ပက္သက္ရင္ ဘာမွကို မလုပ္မိေအာင္ပဲ ေနခဲ႔လိုက္ေတာ႔တယ္။ အဲ႔ဒီလို ဆံုးျဖတ္ခဲ႔ေပမယ္႔ ကဗ်ာေရးခ်င္စိတ္ေတြကို ခ်က္ခ်င္း ၿငိမ္းသတ္ႏိုင္ခဲ႔တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေတြးေတြေပၚလာရင္ ေဖ်ာက္ျဖတ္ျပစ္လိုက္၊ ေရးခ်င္စိတ္ေပၚလာရင္ မေရမိေအာင္ေနလုိက္နဲ႔ ေနလာလိုက္တာ အခ်ိန္ေတြကပဲ ထိုစိတ္ေတြကို ကုစားသြားတယ္ထင္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေနာက္ပိုင္း ကဗ်ာေတြဆိုရင္ စိတ္ေတာင္ သိပ္မဝင္စား ခ်င္သေလာက္ျဖစ္သြားတယ္။ တစ္ပါးသူ ေရးထားတဲ႔ ကဗ်ာေတြဆိုရင္လည္း ဖတ္ရတာ သိပ္မဖတ္ခ်င္မိေတာ႔ဘူး။ ဖတ္ရတာလည္း ဖီလင္မေတြ႔ေတာ႔ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ေကာင္းတဲ႔ ကဗ်ာေတြကိုလည္း ေတြ႔ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ထင္ပါတယ္ ကိုယ္ေရးထားတဲ႔ ကဗ်ာေတြ ဆိုေပမယ္႔ ခုျပန္ဖတ္တာ နဲနဲေလးမွကို ဖတ္လို႔မေကာင္းပါလားဆိုျပီး ျဖစ္မိတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ဟာ ထိုလူတစ္ေယာက္ ဘဝကို ေျပာင္းလဲ ျပစ္ခဲ႔တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင္႔ ကြ်န္ေတာ္ သိလာတာကေတာ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ခ်ေတာ႔မယ္ဆိုရင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုခ် ႏိုင္ေလာက္တဲ႔ အခ်က္အလက္ေတြ ျပည့္ဆံုဖို႔ လုိအပ္ေနတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ထိုအခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္ခဲ႔ေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္သည္ မျပည့္စံုခဲ႔ပါ။ လစ္ဟာမႈေတြ ရွိခဲ႔သည္။ ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္ ဆံုျဖတ္ခဲ႔တဲ႔အတိုင္း မပ်က္မကြက္ လုပ္ခဲ႔သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ျမင္ေသာ အျမင္ေတြသည္ ဟုိအရင္က ျမင္ေသာ အျမင္မ်ားနဲ႔ ကြာၿခားေနသည္။ ထုိအခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဝါသနာဆိုတာေတြ၊ စိတ္ခံစားမႈေတြ စသည္ အရာေတြကို ထည့္မတြက္ျဖစ္ခဲ႔ပါ။ တစ္ကယ္ေတာ႔ လူေတြ အႏုပညာကို လုပ္တိုင္း အႏုပညာသည္ ဟု မမည္တြင္ပါ။ တစ္ခ်ဳိ႕က အႏုပညာရွင္အဆင္႔တြင္ ေနသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕က ဝါသနာရွင္ အဆင္႔တြင္ေနသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ္ေရးကုိယ္တာ၊ တာဝန္ ကိစၥေတြေၾကာင္႔ ဒီလို အႏုပညာေတြကို </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ယာယီ </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">လုပ္ေနၾကသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">(ကြ်န္ေတာ္႔ အေတြး၊ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ မွားခဲ႔သည္)</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြ၊ သီခ်င္းေတြ လုပ္ရင္ ဘဝတိုးတက္မႈ ေႏွာင္႔ေႏွးတယ္ ဆိုေသာ အေတြးသည္ မွားခဲ႔သည္။ ဘဝတိုးတက္ဖို႔အတြက္ လုပ္ဖို႔ရာ အေရးၾကီးဆံုးမွာ မိမိကုိယ္ပင္ျဖစ္သည္။ မိမိကသာ စည္းနဲ႔ကမ္းနဲ႔ စနစ္တက် အလုပ္တာဝန္မ်ားကို ခြဲျခားျပီးလုပ္ရင္ ဘာမွကိစၥမရွိ။ ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ေသာလမ္းဟာ ဘယ္ဟာလည္းဆိုတာကိုပဲ တိတိက်က် ျပတ္ျပတ္သားသား သိဖို႔ပင္လိုအပ္ေပသည္။ အားလံုးကို ၿခံဳငံုၾကည့္လိုက္ရင္ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ေဖာက္ထြက္လို႔ရမွန္း မသိေသာၾကြက္တစ္ေကာင္ေတာ႔မဟုတ္ပါ။ ဒါေပမယ္႔ မရုန္းထြက္ခ်င္ေတာ႔ေသာ ဆင္တစ္ေကာင္ပါပဲလားလို႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ျမင္မိလာတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကဗ်ာဖတ္ျပီး အသည္းကြဲလို႔ ကဗ်ာမေရးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္ ဟုထင္စရာရွိ၏။ မမွန္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ အသည္း အလတ္ၾကီး ရွိေသး၏။ စိတ္မေကာင္းစရာ တစ္ခုကေတာ႔ရွိပါသည္။ ဘာလဲဆိုေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္ဆံုးေရးျဖစ္သြားေသာ ကဗ်ာသည္ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္တစ္ခု ဟုတ္မေနပဲ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေရးထားေသာ ကဗ်ာကို အိုင္ဒီယာ ယူျပီး ေနာက္ခ်င္စိတ္နဲ႔ ေရးလိုက္မိေသာ ကဗ်ာျဖစ္ေနေသာေၾကာင္႔ျဖစ္ပါသည္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">လြန္ခဲ႔ေသာ ၉ႏွစ္ေလာက္က သူတို႔ကဗ်ာစာအုပ္ စုထုတ္ေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ကို လက္ေဆာင္တစ္အုပ္ေပးသည္။ ထိုစာအုပ္ထဲမွ ထိုသူငယ္ခ်င္းရဲ ကဗ်ာမွာ...</span><br /></div><br /><div style="text-align: center; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">အေဝးေရာက္သိေစခ်င္</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">ခ်စ္သူရယ္...</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">မင္းထြက္သြားတဲ႔အခ်ိန္မွာေပါ႔</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">မနက္ခင္း</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">အလင္းစစ္ကူေဖာက္ခြဲျပီး</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">ေကာင္းကင္ျပင္က မိုးသားက</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">ညိဳ့တက္လာျပီးမို႔ ငါ႔ရင္ထဲက</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">ႏွလံုးသား ငိုေၾကြးသံႏွင္႔အတူ</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">သည္းမဲစြာ ရြာသြန္းေနေလရဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">ရုတ္တရက္ တိုက္ခတ္လာတဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">ေလျပင္းတစ္ခ်က္နဲ႔အတူ</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">ဟုိ အေဝးက အေဖာ္ကြဲလာတဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">ပ်ားတစ္ေကာင္ဟာလည္း</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">ငါ႔ရဲ႕အခန္းထဲေရာက္လာျပီး</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">ရပ္ေဝးသတင္းစကားေတြ ေျပာလွာတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">အျပာေရာင္ျခယ္ထားတဲ႔ ငါ႔ရဲ႕ ႏွလံုးသားမွာ</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">ငါသိထားတဲ႔ နာမည္တစ္ခုကို</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">အလွဆံုးျဖစ္ေအာင္</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">အေတြးနဲ႔ ေရးေနမိတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">တိုက္ခိုက္လာတဲ႔ ေလျပင္းတစ္ခ်က္ ႏွင္႔အတူ</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">ညိဳမဲေနတဲ႕ တိမ္ဆိုင္ေတြမွာလဲ</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">ေလျပည္ႏွင္႔အတူ လြင္႔ေမ်ာလာတဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">မိုးစက္ေတြေၾကာင္႔ စိုစြဲေနတဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">ကိုယ္ကုိပင္ ေမ႔မ်ားေနမိရဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">ေၾသာ္...ခ်စ္သူရယ္</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">မင္းထြက္သြားတဲ႔အခ်ိန္ဟာ</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">ႏွလံုးသားငိုေၾကြးသံႏွင္႔အတူ</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">သည္းမဲစြာရြာသြန္းေနတဲ႕ အခ်ိန္ေလးေပါ႔ကြယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ညအကၡရာ (Maths:)</span><br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရွးစာဆို</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-6065231671989868313?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-74830376342326585452010-05-20T14:38:00.003+01:002010-05-20T14:43:34.745+01:00<span style="color: rgb(0, 0, 0);">ရင္ခုန္အနမ္းေတြနဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">စြဲမက္ဖြယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ပန္းႏုေရာင္ ေလးကိုင္းထက္...</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">စကားလံုး စိမ္းစိမ္းေတြ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ရက္စက္ဖြယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အဆိပ္လူး ျမွားေတြလိုေျပးထြက္...</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ပစ္ခြင္းခံလိုက္ရတဲ႔ ႏွလံုးသား</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေသြးစက္ေတြ တသြင္သြင္စီးဆင္း</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ခႏၶာရုပ္ၾကြင္းက ေျမနဲ႔တသားထဲျဖစ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္သလဲဆို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">မင္းအလွဆင္ဖို႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ႏွင္းဆီတစ္ခင္း ပြင္႔ေစမယ္...။ ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">မင္းအိမ္စံ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-7483037634232658545?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-73449468317666179822010-05-03T16:03:00.007+01:002010-05-05T15:58:06.743+01:00<div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);">ကြန္ျပဴတာေရွ့ မေရာက္ျဖစ္တာ ၾကာေပါ႔။ ခုေရာက္ေတာ႔လည္း လိုင္းေပၚက စာေတြလိုက္ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ တစ္ခ်ဳိ႕ျဖဴးတဲ႔ ဆားေတြ၊ တစ္ခ်ဳိ႕ပက္ျဖန္းလုိက္တဲ႔ စပါးေတြ၊ ခပ္ဝါးဝါး သံေဝဂ တရားေတြနဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း ရင္ဘတ္က လႈိင္းေတြ အစီအစဥ္တက်ပဲ ခပ္ပါးပါးေလး ပုတ္ခပ္သြားျပန္ပါတယ္။<br /><br /><br />ခုေလာေလာဆယ္ေတာ႔ ICU အခန္းထဲမွာသြားျပီး အေလလိုက္ကာ အခ်ိန္ေတြကို စားသံုးျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီလို ဘဝတစ္ေကြ႔မွာ ခဏေတြ႔ၾကရင္းနဲ႔ ျပန္မဆံုႏိုင္တဲ႔ဆီကို အခန္းထဲက တစ္ေယာက္က မေန႔ကတင္ပဲ ထြက္ခြာသြားခဲ႔ရျပန္ပါျပီ။ ဒါေပမယ္႔ ဘယ္သူမွ မ်က္ရည္ေတြ က်မေနခဲ႔ပါဘူး။ သြားသူသြား လာသူလာပဲေလ။ ဟုတ္တယ္မလား???<br /><br /><br />ဒီေန႔ အျပဳသေဘာေဆာင္ေသာ အၾကာင္းအရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေဆြးေႏြးျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင္႔ ဆင္ျဖဴေတာ္မွီျပီး ၾကံစုပ္ရတဲ႔ ဘဝကို စပ္ဆုပ္လာမိသည္။ ဒါေၾကာင္႔ ဆင္ျဖဴေတာ္ျဖစ္ရင္ျဖစ္၊ သို႔မဟုတ္ ရင္ေတာ႔ ၾကံစိုက္မွကို ျဖစ္ေပေတာ႔မည္ဟု စိတ္အာရုံတြင္ ထင္ဟပ္လာခဲ႔သည္။<br /><br /><br />ယုန္ေတာင္ေျပး၊ ေခြးေျမာက္လိုက္ ျဖစ္ရပ္ေတြ မ်ားလာတာနဲ႔အမွ် ဘဝရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ေတြကလည္း ေႏြအၾကိဳ ႏွဳတ္ဆက္ေဆာင္းႏွင္းေငြ႔ လႊလႊေလးေတြလို လႊင္႔ျပယ္လုလုပင္။ အၿမီးက်က္ အျမီးစား၊ ေခါင္းက်က္ ေခါင္းစား ပတ္ဝန္းက်င္မွာ သီလေတြ ဘယ္ေလာက္ တန္ဖိုးရွိေၾကာင္း ယုံၾကည္သက္ဝင္ေနသူမွာ အာရုံတက္ႏွင္႔ ေနဝင္ခ်ိန္ အမွတ္မွား သူအျဖစ္ ယူဆခံေနရမည္သာပင္သား။ မည္သို႔ပင္ရွိေသာ္ျငားလည္း ေလာကတြင္ မုိးခါးရည္ မေသာက္ေသာသူမ်ားပင္ ဒုနဲ႔ေဒး။<br /><br />(တံုးဆား မယေတာ ဗဝက်ီးဂို မုမ္းဒယ္လို႔စိုယင္)<br />စားသံုးလို႔ရတဲ႔ ဘဝတစ္ခုကိုေတာ႔ ခ်စ္ဖို႔ လိုအပ္ပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရွးစာဆို</span><br /><br />မွတ္ခ်က္။ ။ စာေရးလက္စ ျပတ္သြားျပီးမွ ျပန္ေရးျဖစ္လို႔ ျပတ္-စာဟု သမုတ္ခဲ႔ပါသည္။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-7344946831766617982?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-40189482297689687362010-03-28T16:04:00.003+01:002010-03-28T16:14:08.897+01:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တစ္ပင္ကို တစ္ပင္ယွက္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဖယ္ခက္တဲ႔ ႏြယ္အပင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သံေယာဇဥ္ပင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သံေယာဇဥ္ ဒီေႏွာင္ၾကိဳး</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေျဗာင္ပိုးလို႔ကလည္းအခက္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေနာက္ပိုးတို႔ကလည္း တစ္ဖက္မို႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တိတ္တခိုး သံေယာဇဥ္ကို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အရိပ္ထိုးကာပင္ ျပခ်င္ေသာ္လည္း</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ႏြယ္ပင္မွ်ဥ္တစ္ယွက္ကို နင္ဖယ္ခ်င္လွ်င္ ခက္ေနမွာစိုးလို႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သံေယာဇဥ္ တိတ္တခိုးကို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ထာဝရ ခဝါခ်ကာ အရိပ္မိုးလိုက္တယ္။ ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရွးစာဆို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">(၃၀.၀၅.၂၀၀၁---<နံနက္-၉:၄၀>)</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-4018948229768968736?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-15599288102025707892010-03-24T14:08:00.002Z2010-03-24T14:16:24.994Z<span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါဟာမင္းအတြက္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တစ္ခ်ိန္က</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေပးဆပ္ခဲ႔တဲ႔ မ်က္ရည္ေတြလို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေပးဆပ္စရာ မ်က္ရည္ မရွိ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">မင္းအတြက္ငါဟာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တစ္ခ်ိန္က</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေပးဆပ္ခဲ႔တဲ႔ ဆံုးရႈံးျခင္းေတြလို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေပးဆပ္စရာ ဆံုးရႈံးျခင္း မရွိ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါ႔အတြက္မင္းဟာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တစ္ခ်ိန္လို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ပါးစပ္ဖ်ားက အခ်စ္တစ္ခုနဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ခ်ည္ေႏွာင္ထားအံုးမွာလား</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">မင္းဟာငါ႔အတြက္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တစ္ခ်ိန္လို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">မ်က္ႏွာအတု ေၾကကြဲမႈနဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါ႔ႏွလံုးသား ဝပ္ဆင္းခိုင္းအံုးမွာလား</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒါဆိုရင္ေတာ႔...</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"sorry" ပဲခ်စ္သူရယ္...။ ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရွးစာဆို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">(၂၇.၀၄.၂၀၀၀---<နံနက္ - ၂:၁၀>)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-1559928810202570789?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-42024052256289348452010-03-19T14:58:00.006Z2010-03-20T13:20:07.270Z<span style="color: rgb(0, 0, 0);">အေမွာင္ယံည အာကာျပင္မွာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါ႔</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဝိညာဥ္</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကို လြင္႔ေမ်ာရင္းနဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">မင္းရဲ႕အနား ေရာက္ရွိခဲ႔တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">လဝန္းေပ်ာ္ရာ အာကာတစ္ခြင္မွာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါ႔</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဝိညာဥ္</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">က တိမ္ေတြစီးရင္း</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">မင္းနဲ႔အတူ ေပ်ာ္ခဲ႔ဖူးတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အလင္းေတြ႔ခ်ိန္ ေကာင္းကင္ယံမွာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါ႔</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဝိညာဥ္</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">က ေနၿခည္နဲ႔အတူ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ခုေတာ႔...</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">မင္းအနားက ေပ်ာက္ရွခဲ႔ရျပီ။ ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရွးစာဆို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">(၂၇.၀၄.၂၀၀၀ <နံနက္-၁:၄၀>)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-4202405225628934845?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-64042726508308066932010-03-14T13:19:00.005Z2010-03-14T14:11:50.590Z<span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေျမဝါလမ္းတိုင္း ငါေလွ်ာက္လာတယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေကာင္းကင္ကိုေမာ႔ၾကည့္ ပင္႔သက္ရႈိက္သံတစ္ခု ငါခံယူမိတယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါေတြ႔ခဲ႔တယ္ ေကာင္းကင္မွာ ကုကၠိဳလ္ပင္ေတြၾကီးစိုးလို႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သို႔ေပမဲ႔ သူတို႔မွာ အရြက္မရွိဘူး၊ အပြင္႔မရွိဘူး၊ အသီးမရွိဘူး</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒါေပမယ္႔ သူတို႔မွာ အကိုင္းေတြ၊ အခက္ေတြနဲ႔ ျပယုဂ္တစ္ခုကိုခံစား</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေနဝင္ခ်ိန္ ေကာင္းကင္ယံမွာ ကဗ်ာဆန္ခဲ႔ေပါ႔။ ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကမ္းလင္႔လို႔ၾကိဳသူ ငါပါအခ်စ္ရယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ႏွလံုးသားနဲ႔ရင္းျပီး ခင္းတဲ႔လမ္းမွာေပါ႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါ႔ႏွလံုးသား ေကာင္းကင္ယံမွာ မင္းၾကီးစိုးခဲ႔တယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သို႔ေပမဲ႔ မင္းမွာအခ်စ္မရွိဘူး၊ အမုန္းမရွိဘူး၊ အဆိုးဆံုးက စာနာတတ္တဲ႔ ႏွလံုးသား ရွိမေနခဲ႔ဘူး</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒါေပမယ္႔ မင္းမွာ ညိဳ႕ယူတတ္ခဲ႔မ်က္ဝန္း၊ ေခ်ာ႔ျမဴတတ္တဲ႔ ႏႈတ္ခမ္း၊ လွည့္စားတတ္တဲ႔ အျပံဳးေတြနဲ႔ ျပယုဂ္တစ္ခုကိုခံစား</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒီလိုနဲ႔ ငါ႔ဝိဥာဥ္ဟာ ေနဝင္ခ်ိန္ကို ေရာက္ခဲ႔ေပါ႔ အခ်စ္ရယ္။ ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရွးစာဆို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">(၂၂.၀၂.၂၀၀၁---၃နာရီ+)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-6404272650830806693?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-91222769281653472772010-03-08T14:02:00.004Z2010-03-08T14:17:18.558Z<span style="color: rgb(0, 0, 0);">အျပာေရာင္လြင္ျပင္ မိုးသားထက္က</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">လြင္႔ေမ်ာေနတဲ႔ တိမ္စၾကားမွာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ခံစားခ်က္တစ္ခု တည္ေဆာက္ခ်င္တယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒါေပမယ္႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ျပိဳယြင္းေနဆဲပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေနညိဳခ်ိန္တစ္ဝက္ သစ္ကိုင္းထက္က</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သင္းကြဲဌက္တစ္ေကာင္ကို အေဖာ္ျပဳရင္း</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေဝဒနာအနက္တစ္ခု ဖြင္႔ဆိုခ်င္တယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒါေပမယ္႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဆြံ႔အေနဆဲပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အိမ္အျပန္လမ္း ညဥ္႔နက္ခ်ိန္ေတြကိုေရတြက္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကဗ်ာတစ္ပုဒ္မဟုတ္တဲ႔ စာတစ္ပုဒ္ကိုေရရြတ္ရင္း</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဖန္တီးခ်င္တယ္ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ႔ဘဝတစ္ခု</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒါေပမယ္႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အိပ္မက္ေနဆဲပါ။ ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရွးစာဆို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">(၂၀ရာစုေႏွာင္းပိုင္းက ေရးခ်င္သလိုေရးထားခဲ႔ဖူးတဲ႔ အရာတစ္ခု)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-9122276928165347277?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-84831646874940801692010-03-04T14:33:00.004Z2010-03-04T15:02:36.175Z<span style="color: rgb(0, 0, 0);">မေတြ႔ေတာ္ၾကာ ေဝးရက္ေတြမွာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">မေရရာတဲ႔ အိမ္မက္ရွည္နဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းတြက္ ခရီးဆက္ခဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါ႔ႏွလံုးသား ေမာပန္းေနျပီ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ခ်စ္ရသူမွာ ေဆြးရက္ရွည္ၾကာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေနဗလာမဲ႔ ေဝဒနာနဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းတြက္ ခရီးဆက္ခဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါ႔ႏွလံုးသား ေမာပန္းလွျပီ။</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရွးစာဆို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">၂၂.၀၆.၂၀၀၀</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-8483164687494080169?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-18671195575914446442010-02-28T14:19:00.005Z2010-02-28T15:37:04.749Z<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေရးစရာေတြက အမ်ားၾကီးကို ရွိပါတယ္။ ေရးစရာကို ေလာေလာလတ္လတ္ မေရးႏိုင္ေသးပါ။ ၁၀ မွ ၅ ေခါင္းစဥ္ ျဖစ္ရျခင္းမွာ ၂၀၀၉ မွာ စာစ ေရးျဖစ္ကတည္းက ဆံုးျဖတ္ထားတာ တစ္ခုရွိပါတယ္။ ၂၀၀၉ခုႏွစ္အတြက္ စာေရးျဖစ္တဲ႔လတိုင္းမွာ postကို ၁၀ခု အနည္းဆံုး တင္ျဖစ္ေအာင္တင္မယ္ဆိုျပီး ရာထားခ်က္နဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ႔ျခင္းပင္ျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၁၀ခုႏွစ္အတြက္ကိုလည္း မႏွစ္ကတည္းက အၾကမ္းရာထားခ်က္ေလးရွိခဲ႔ပါတယ္။ ထိုရာထားခ်က္ကေတာ႔ ၂၀၀၉ခုႏွစ္အတြက္ရာထားခ်က္ထက္ ေလ်ာ႔ခ်ဖို႔ပင္ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေလ်ာ႔ခ်မလဲဆိုတာကိုေတာ႔ အၾကမ္းအားျဖင္႔ ၂၅% (သို႔) ၅၀% ထိ ေလ်ာ႔ခ်ရန္ ရာထားခဲ႔ပါတယ္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">လြန္ခဲ႔ေသာ ရက္အနည္းငယ္က ၂၀၁၀တြင္း ေရးျဖစ္တဲ႔လတိုင္းအတြက္ အနည္းဆံုး post တင္ႏႈန္းရာထားခ်က္ကို ၅၀% တိတိေလ်ာ႔ခ်ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ႔ပါတယ္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> ဘာေတြကို ဘယ္လို သံုးသပ္ျပီး ဆံုးျဖတ္သလဲ ???</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">(၁) လုပ္သင္႔တာေတြအတြက္ အခ်ိန္ပိုေပးႏိုင္ရန္။ </span> <br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">(ဒါကလည္း လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေၾကြးေၾကာ္ျပီးသားျဖစ္တဲ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ တစ္ခုသက္သက္ပါ)</span> <br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><</span><a style="color: rgb(0, 0, 0);" href="http://www.99sanay.com">မမီး</a><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကို ၾကည့္ပါလား အလုပ္ဆိုလည္း လုပ္သလားမေမးနဲ႔ စာေရးကလည္း ပ်က္သလားဆို..ၾကည့္ေလ...သူအေရးႏိုင္ဆံုး></span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">(၂) ဒီစာေတြကို ေရးခ်င္လို႔ ေရးေနတာမဟုတ္ပဲ ေရးႏိုင္လို႔ ေရးျဖစ္ေနရျခင္း။</span> <br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">(ဒါကေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႕ တစ္ကုိယ္ေရ စြမ္းေဆာင္မူတစ္ခု သက္သက္တာျဖစ္ပါတယ္)</span> <br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><မမီးကေျပာတယ္...သူက မေရးရမေနႏိုင္လို႔ ေရးတာတဲ႔...ျပီးေတာ႔ေျပာေသးတယ္.....ျဖစ္ႏိုင္ရင္ စာၾကည့္ပဲ ေရးေနခ်င္တာတဲ႔ (ပူပူေႏြးေႏြး ရထားတဲ႔ သူ႔အမ်ဳိးသားအစား ကြ်န္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းဘူး) စဥ္းစားၾကည့္ေလ....သူကစာၾကည့္ပဲ ေရးေနမယ္ဆို....(အို..သူ႔အမ်ဳိးသား သနားပါတယ္ေနာ္)></span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">(၃) စာေရးဖို႔ စိတ္ဆႏၵ အလြယ္တကူ အဆင္မေျပႏိုင္ျခင္းနဲ႔ စာရိုက္ဖို႔ ခုထိမလြယ္ကူႏိုင္ေသးျခင္း။</span> <br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">(ဒါကလည္း ရွာၾကံျပီး တမင္သက္သက္ အၾကာင္းျပခ်က္ ရွာျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္)</span> <br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><ဒီလိုေတြ ျဖစ္တတ္လြန္းလို႔ ထင္ပါတယ္ ပူးေပါင္း ဖန္တီးမူေတြျဖစ္လာပါတယ္။ ထိုပူးေပါင္းဖန္တီးမူကေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ </span><a style="color: rgb(0, 0, 0);" href="http://www.maecoe-stories.blogspot.com">မမယ္ကိုး</a><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တို႔ မႏွစ္ကတည္းက ေရးထားတဲ႔ ဇာတ္လမ္းေလးေတြပါပဲ (ျပီးေတာ႔ မျပီးေသးပါဘူး အေခ်ာသတ္ရဦးမယ္)></span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">(၄) အိမ္ကို မကပ္ႏိုင္ေသးျခင္း</span> <br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">(လူလည္း ပိုျပီး မြဲမဲေျခာက္ကပ္ ျဖစ္သြားပါတယ္<ဂီလာနေတြ ေရာဂါၾကီးရင္ေတာင္ ကြ်န္ေတာ္႔ထက္ ၾကည့္လို႔ အဆင္ေျပႏိုင္မဲ႔ပံုမ်ဳိး>)</span> <br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><မေန႔တုန္းက ဝတ္တဲ႔အဝတ္အစားေတြ ဒီေန႔ထိဝတ္ထားတုန္း></span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">(၅) အေထြေထြ</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">စာၾကြင္း။ ။ မႏၱေလး ဂိုဏ္းစတားကို ျပီးေအာင္ ေရးျပီးမွပဲ တင္ေပးျဖစ္ပါေတာ႔မယ္။ ဆန္႔တငင္႔ငင္႔ၾကီး ျဖစ္ေနရင္လည္း စာဖတ္သူေတြအတြက္ အားနာလို႔႔ပါ။ (မွတ္ခ်က္--ရုိတ္တာ၊ ႏွက္တာေတြကေတာ႔ ဖတ္ရလို႔ စိတ္ညစ္သြားႏိုင္မလားပဲ။ ခ်စ္တာကေတာ႔ ၾကိဳးစားျပီး ခ်စ္ၾကည့္ေပးပါ႔မယ္ခင္ဗ်ာ)</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရွးစာဆို</span> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-1867119557591444644?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-63560772919629631312010-02-22T10:01:00.011Z2010-02-22T12:27:26.521Z<div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);">ဒီေနရာကို ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္တာ ဘာလိုလိုနဲ႔ ဒီေန႔နဲ႔ဆို ၁ပတ္ျပည့္ျပီျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာဆိုတာထက္ ဒီအခန္းလို႔ ေျပာရင္ ပိုျပီး မွန္ေပလိမ္႔မယ္။ ေနရာတစ္ခုမွာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ ေနရေလ႔မရွိတဲ႔ အေျခအေန (သို႔) ေနေလ႔မရွိတဲ႔ အက်င္႔စရိုက္ေတြနဲ႔ လံုးခ်ာလိုက္ေနတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔အတြက္ကေတာ႔ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ထဲက မရိုးႏိုင္ျခင္းမ်ားပါပဲ။</div><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><br />ငယ္စဥ္ကတည္းက ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးနဲ႔ လမ္းေပၚမွာ ေတေလေနခဲ႔တာဟာလည္း ခုခ်ိန္ထိပဲ ဆိုရမွာပါ။ အဲ႔ဒီလို ေတေလေနတိုင္းလည္း ေနရာစံုေတြျဖစ္တဲ႔ လမ္းေဘး၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၊ ထမင္းဆိုင္ ေတြကစလို႔ ဟိုတယ္ ေတြထိမွာ လူမ်ဳိးစံုနဲ႔ ၾကံဳသလို၊ အဆင္ေျပသလို ေနျဖစ္ခဲ႔တာခ်ည္းပါပဲ။<br /><br />ခု ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ေနတဲ႔အခန္းက လူတစ္ေယာက္ေနဖို႔ အဆင္ေျပရုံစာေလာက္ေတာ႔ ရွိပါတယ္။ ေရွးေဟာင္းတိုက္အိုၾကီးတစ္ခုရဲ႕ မသန္႔ရွင္းလြန္း၊ မညစ္ပတ္လြန္းေသာ ေနရာတစ္ခုမွာ ေက်ာခ်ခြင္႔ရတာကိုက စိတ္ထဲမွာ ဝမ္းသာမိေနမိတယ္။<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_u9Pc2IM5YsY/S4JwH5aietI/AAAAAAAAARo/JQmn5O66CYs/s1600-h/IMG_4880.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_u9Pc2IM5YsY/S4JwH5aietI/AAAAAAAAARo/JQmn5O66CYs/s400/IMG_4880.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441034580790508242" border="0" /></a><br /><br />လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၂ရက္က ညမွာ အိပ္ေနတုန္း အိပ္မက္တစ္ခုမက္တယ္။ အိပ္မက္ထဲက အိပ္မက္ထဲမွာ ဟုိးးးးတုန္းက ေနခဲ႔ဖူးတဲ႔ အခန္းေလးတစ္ခုထဲက ဘာခႏၶာကိုယ္မွ မပါတဲ႔ (လက္တစ္စံု)က ကြ်န္ေတာ္႔ကို လက္ယက္ေခၚေနခဲ႔တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အဲ႔ဒီလို လက္ဗလာသက္သက္ၾကီး ျမင္လိုက္ရေတာ႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္ျပီး ျမစၾကၤာ ဆရာေတာ္ကို သြားသတိရတယ္။ ဆရာေတာ္နဲ႔ ဆံုတုန္းက ဆရာေတာ္က ကြ်န္ေတာ္႔ကို ရြတ္ခိုင္းခဲ႔ဖူးတဲ႔ ဘုရား ဂါထာေတြကို ေကာက္ကာငင္ကာပဲ အိပ္မက္ထဲမွာ ရြတ္ေနမိတယ္။ ရြတ္ေနရင္း ရြတ္ေနရင္းနဲ႔ အျပင္ထိပါ ရြတ္ေနမွန္း အိပ္ေနရင္း ႏိုးတစ္ဝက္မွာ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ျပန္သတိထားလိုက္မိလိုက္ေတာ႔တယ္။<br /><br />တစ္ကယ္တမ္း ကြ်န္ေတာ္႔အထင္ ကြ်န္ေတာ္ အဲ႔ဒီအိပ္မက္ မက္ျဖစ္တာ ကြ်န္ေတာ္႔အခန္း မ်က္ႏွာက်က္က သံခ်ိတ္ဆူးခြ်န္ၾကီးေၾကာင္႔လို႔ပဲ ထင္မိပါတယ္။ အဲ႔သံခ်ိတ္ဆူးခြ်န္ၾကီးကို ျမင္ျမင္ခ်င္းတုန္းက ေတြးမိတာတစ္ခုရွိပါတယ္။ ဒီသံခ်ိတ္ၾကီးနဲ႔မ်ား တစ္ေယာက္တစ္ေလမ်ား ၾကိဳးဆြဲခ်ေသဖူးလား မသိဘူးဆိုတာပါပဲ။<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_u9Pc2IM5YsY/S4JzYigM6xI/AAAAAAAAARw/tArO5EiCGrY/s1600-h/IMG_4886.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_u9Pc2IM5YsY/S4JzYigM6xI/AAAAAAAAARw/tArO5EiCGrY/s400/IMG_4886.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441038165232904978" border="0" /></a><br />တစ္ခါတစ္ေလ ေတေလလူတစ္ေယာက္ရဲ႕စိတ္မွာ အထီးက်န္လြမ္းဆြတ္မႈေတြ သင္းသင္းေလး ရန႔ံပ်ံတတ္ေနေသးတယ္ ဆိုတာကို တစ္ခ်ဳိ႕လူေတြ သတိထားမိခ်င္မွ သတိထားမိၾကပါလိမ္႔မယ္။ သူတို႔ သတိမထားမိတာကလည္း သဘာဝေတာ႔ က်ပါတယ္။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကိုယ္႔ အတၱရနံ႔ေတြနဲ႔ကုိယ္ စားသံုးလို႔ကို မျပီးႏိုင္ၾကေသးတာကိုး။<br /><br />ဒီ ၁ပတ္အတြင္း ညညေတြမွာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အခ်ိတ္အဆက္အမိဆံုးကေတာ႔ အိတ္ေဆာင္ လြယ္အိတ္ေလးထဲမွာ ထည့္ယူလာတဲ႔ စီးပြားေရးဆိုင္ရာ ဖတ္လက္စ စာအုပ္တစ္အုပ္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ညေတြမွာ အမ်ားတစ္ကာလို ရုပ္ရွင္မၾကည့္ခ်င္တာနဲ႔ စာအုပ္ကိုပဲ တစ္ညတစ္ခန္းျပီးေအာင္ ဖတ္ျဖစ္ေနမိတယ္။<br /><br />ဒီလိုပါပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔လို လူေတ၊လူေပေတြရဲ႕ဘဝဟာ တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔ ပ်င္းရိျငီးေငြ႔စရာေကာင္းလွပါတယ္။ အရည္မရ၊ အဖတ္မရ ကိစၥေတြနဲ႔ပဲ ေန႔စဥ္ျဖတ္သန္းေနျဖစ္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ လူ႔မလိုင္ေတြ၊ (သိပ္)ကို အဓိပၸာယ္ရွိၾကတဲ႔လူေတြ၊ အဆင္႔အတန္းျမင္႔သူေတြၾကားထဲမွာ လူေပ၊လူေလ၊လူေတေတြရဲ႔ အလႊာပါးပါးဟာ မၾကာခဏဆိုသလို အတိုက္အစား ခံၾကရပါတယ္။<br /><br />လူ႔အလႊာဘံုက ဘယ္ႏွထပ္ရွိသလဲ ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္ မသိခဲ႔ဘူး။ လူ႔ငေပက ငေတေတြနဲ႔ ႏွစ္ပါးသြား ကျဖစ္ရင္ အဆန္းတၾကယ္ေတာ႔ မဟုတ္ျပန္ပါဘူး။ ေနရာတုိင္းမွာ အဆိုး၊ အေကာင္းေတြ ဒြန္တြဲေနစျမဲလို႔ဆိုတဲ႔ အဆိုကို လက္ခံမယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အလႊာ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကမၻာမွာလည္း သူ႔အထြာနဲ႔သူ ေပ်ာ္စရာေတြ၊ အဓိပၸာယ္ရွိျခင္းေတြ၊ အတတ္ပညာေတြ ရွိေနပါလိမ္႔မယ္။<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_u9Pc2IM5YsY/S4JwHnY-ovI/AAAAAAAAARg/vp0DOp4zawc/s1600-h/IMG_4883.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_u9Pc2IM5YsY/S4JwHnY-ovI/AAAAAAAAARg/vp0DOp4zawc/s400/IMG_4883.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441034575952126706" border="0" /></a><br /><br />ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီေန႔ ကြ်န္ေတာ္ ထမင္း ၂နပ္စားျပီးျပီ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရွးစာဆို</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-6356077291962963131?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-43219016256589128052010-02-19T10:32:00.005Z2010-02-19T10:44:23.796Z<span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေရွာင္ခြာေျပးမွ ေနာင္ခါေဘးေတြ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေဝးရေစမယ္တဲ႔...ႏြယ္</span><br /><br />ႈ<span style="color: rgb(0, 0, 0);">ႏြယ္႔အပါးေဘးေတြ ေဝးေစလို၍သာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အၾကင္နာ ရင္မွာထား</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ျမင္ျမင္ရာ စိမ္းကားျပီး</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေရွာင္ခြာကာထားသူ ေမာင္႔လိုလူကို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ႏြယ္႔အထင္ မၾကင္လို၍ေျပး</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">စိတ္အထင္နဲ႔ ေတြးေနမွာပဲေနာ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သမုသယဆူး စူး၍ရူးေစရပါ ႏြယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တစ္သက္တစ္ခါ တစ္ခါတစ္ေယာက္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ပိေတာက္အသြင္နဲ႔ ရာဇာဝင္ေနာက္မွာေတာ႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေမာင္က တစ္ေယာက္တည္းေပါ႔</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒီလိုနဲ႔ ရာဇာဝင္ခ်စ္သူေတြရဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေကာက္ေၾကာင္းမလွတဲ႔ ေနာက္ေၾကာင္းေတြက</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေမာင္႔ကို ကမ္းလင္႔လို႔ၾကိဳေနျပီကြယ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒါေပမယ္႔ ႏြယ္ရယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ႏြယ္မွလြဲ၍ ေမာင္႔အပါးအၿခားမရွိ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ႏြယ္႔ကိုရည္စူး ေမာင္႔စိတ္ကူးေတြ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တစ္ပါးသူ သိသိ မသိသိ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ႏြယ္႔အသိ ရင္မွာၿငိရင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေမာင္ေက်နပ္ပါတယ္ ႏြယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေမာင္...ေက်နပ္ပါတယ္။ ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရွးစာဆို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">(၀၈.၀၅.၂၀၀၁)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-4321901625658912805?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-60843184775155017602010-02-17T08:05:00.003Z2010-02-17T08:27:43.266Z<span style="color: rgb(0, 0, 0);">ခ်စ္သူရဲ႕အျဖစ္ကို အျပစ္မယူရက္တဲ႔ေမာင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တစ္ခ်ိန္တစ္ခါက မလိမ္မညာပဲ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">မညီမညာနဲ႔ တီတီတာတာ ေရးထားခဲ႔တဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"သိပ္ခ်စ္တယ္"ဆိုတဲ႔ စာသားေလးေတြ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ႏြယ္ကတိတ္တခိုး စိတ္ညိုးႏြမ္းခ်ိန္မွာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အေရးတယူ မညူစူပဲ လိုက္ေရာခဲ႔တာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"ႏြယ္႔သေဘာေလ"ဆိုတဲ႔ နားလည္မႈေလးေတြ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တစ္ဘဝမက ဆယ္ဘဝတိုင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"ႏြယ္မွလြဲ၍"ဆိုတဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဘုရားမွာဆိုဖူး သစၥာရူးေလးေတြရယ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ႏြယ္႔ဘဝဟာ ေမာင္႔ဘဝ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေမာင္႔ဘဝဟာ ႏြယ္႔ဘဝ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ပ်ားရည္ခ်ဳိျမ အလြန္လွတဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေမာင္႔ရဲ႕စကား ေမာင္႔စာသားေတြဟာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ႏြယ္႔အပါးမွာ ခုေတာ႔...</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဘဝေတြျခားသလို ခံစားရတယ္ ေမာင္ရယ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒါေပမယ္႔ ႏြယ္ေလ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တစ္ခ်ိန္က ပံုရိပ္လႊာကို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ယေန႔ခ်ိန္ခါထိ မလိမ္မညာပဲေျပာရရင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တစ္ေန႔မွ မေမ႔ႏိုင္ပဲ ယေန႔တိုင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ႏြယ္...ႏြယ္ေလ ေမာင္႔ကို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အမွတ္ရေနဆဲပါ... ေမာင္။ ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရွးစာဆို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">(၀၂.၀၁.၂၀၀၁)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-6084318477515501760?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-21212905811045220052010-02-14T13:20:00.010Z2010-03-14T14:49:16.709Z<div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><br /><br /><div style="text-align: justify;">စာေတြ မေရးျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာခဲ႔ေလျပီ။ ဘာေၾကာင္႔မေရးျဖစ္ခဲ႔တာလဲ ေတြးၾကည့္တိုင္း အေျဖက ရိုးရုိးေလးထဲက ေရးေရးကေလး ရာရာေပၚ၏။ ထိုသည္တို႔သည္ကာ ပ်င္းလို႔ မေရးခ်င္းႏွင္႔ ေရးရန္ပ်င္းေနျခင္းမ်ား ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္သည္။ ထုိ႔တည္းမဟုတ္က ခရီးစဥ္မဆံုးေသးလို႔ျဖစ္ႏိုင္ျပန္ေပေသးသည္။<br /></div><br />ဒီေန႔ လူအမ်ားသိေသာ တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးေသာေန႔ျဖစ္သည္။ ထူးျခားသည္က ခါတိုင္းႏွစ္ေတြလို ကြ်န္ေတာ္ ဒီႏွစ္ တရုတ္လမုန္႔ မစားရပါ။ ဟိုးတုန္းက ရခဲ႔ဖူးေပမယ္႔ အရင္႔ အရင္ႏွစ္ေတြက မရခဲ႔ရဖူးေသာ တရုတ္ အန္ေပါင္းလည္း ကြ်န္ေတာ္ ဒီႏွစ္မရပါ။<br /><br />ေနာက္ျပီး ရွိျပန္ေသးသည္။ ထိုသည္ကား အျခားမဟုတ္ ဒီေန႔ဟာ ခ်စ္သူမ်ားေန႔လည္း ျဖစ္ေနရွာေသးသည္။ အင္း...ခ်စ္သူမ်ားေန႔ သည္အေတာ္ ပလူျပန္ရွာေသာေန႔ ျဖစ္သည္။ လမ္းတိုင္းလိုလို အမွတ္တရဆိုင္ကေလးမ်ား ေရာင္းသည္။ ခ်စ္သူမရွိသူမ်ား အေတာ္ ရင္နာစရာေကာင္းခ်င္လည္း ေကာင္းႏုိင္ေပလိမ္႔မည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ခုလုခုလု ျဖစ္မိေသးသည္။ သူမ်ားတကာလို ကြ်န္ေတာ္ ေခ်ာကလက္ မစားရပါ။ ထိုအတူ ပန္းစည္းလည္း ဝယ္ေပးစရာ မလိုခဲ႔ပါ။<br /><br />အင္းေပါ႔...၁၄ဆိုလည္း ၁၄ ရုံပဲ ဘာခက္တာမွတ္လို႔။ မေန႔ကဆိုတာလည္း ဒီေန႔ကပဲ စျဖစ္ခဲ႔တာခ်ည္းပဲေလ ဆိုျပီး စိတ္ထဲမွာ ကိုယ္႔ကိုကုိယ္ အားေပးထား၏။<br /><br />ထင္းေခြမၾကံဳက ေရခပ္ၾကံဳေပလိမ္႔မည္။<br /><br />မႏွစ္က ဒီလိုေန႔မ်ဳိး ညကပြဲမွာ သြားကဲျဖစ္ၾကသည္။ ဒီႏွစ္ ဒီေန႔မွာေတာ႔...<br /><br />ကိုယ္မယူရေသာ တစ္ပါးသူရဲ႕ ပြဲကို တက္ေပးရသည္။<br />တစ္ခ်က္ျပီး တစ္ခ်က္ ကင္မရာကို တစ္ဖ်ပ္ဖ်ပ္ အလင္းေရာင္ ထြက္ေနေအာင္ ရိုက္ေပးရရွာသည္။<br />လက္ေတြ နာေလာက္ေအာင္ထိ ဂုဏ္ၿပဳလက္ခုတ္ေတြ လြတ္တီးေပးျဖစ္ခဲ႔သည္။<br /><br />စကားစပ္စပ္ ထပ္ကာ ျဖတ္ေျပာရရင္ ဒီေန႔ဟာျဖင္႔ ကြ်န္ေတာ္ စာစေရးတာ ၁ႏွစ္ျပည့္ေသာေန႔ ျဖစ္ေနျပန္ပါေသးသည္။ (မွတ္ခ်က္ - ဘာၿပည့္ ညာျပည့္မ်ားကို အသိအမွတ္ျပဳရန္ စိတ္ပါေလ႔သိပ္မရွိပါ)<br /><br />ဘယ္တုန္းက ၁ႏွစ္ျပည့္တာလဲ ????<br />ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၄ ဆိုတဲ႔ (ဒီေန႔)ပဲ။<br /><br />ဘယ္တုန္းက ............. ဟုိတုန္းက<br />၁ႏွစ္ျပည့္တာလဲ ........... ဒီေန႔ပဲ !!!<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရွးစာဆို</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-2121290581104522005?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-52562042890744435912009-09-29T23:39:00.022+01:002010-02-14T14:17:38.798Z<div align="left"><span style="color: rgb(204, 255, 255);"></span></div><div align="center"><span style="color: rgb(51, 255, 51);"><br /></span><span style="color: rgb(51, 255, 51);"></span></div><div align="left"><span style="color: rgb(204, 255, 255);">မႏၱေလး ဂိုဏ္းစတားဇာတ္လမ္းကို ခုလိုေတာ္ေတာ္ၾကာမွ ျပန္ဆက္ေရးမိေသာေၾကာင္႔ ဇာတ္လမ္းမမွတ္မိ/ မသိရွိပါက စာဖတ္သူမ်ားကို အပိုင္း(၁) ကေန (၅)ထိ ျပန္ဖတ္ေစလိုပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ေက်းဇူးတင္လ်က္။</span></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="center"><span style="color: rgb(255, 204, 204);">-------------------------------------------</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(255, 204, 204);">-------------------------------------------</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(255, 204, 204);">-------------------------------------------</span></div><div align="center"></div><div align="left"></div><div align="left"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span></div><div align="left"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">လူငယ္ေတြ မသိတဲ႔ ညေတြနဲ႔ဘဝေတြဟာ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေမွာင္ရီအစပ်ဳိးလို႔ ဘယ္အခ်ိန္မွာ တစ္မိုးေသာက္ခဲ႔သလဲ။ ထိရွလြယ္တဲ႔ အေမွာင္ေရာင္ကို တြယ္တာကာ ပုဝါပမာ ဖက္တြယ္ေတာ႔ ရရွိမဲ႔ အမာရြတ္ဆိုတာ ဖ်က္ျပစ္ဖို႔ခက္ခဲ႔။ နက္သထက္နက္နက္လာတဲ႔ သန္းေခါင္ယံ ညညေတြက တေရးႏိုးမွာ ဟစ္တလာရဲ႕ လူသတ္ပညာအေၾကာင္းေတြကို ႏုတ္တိုက္ရြက္ဆိုျပကာ အေမွာင္ေရာင္ကို ေတာက္သထက္ ေတာက္ပေအာင္ ေဆာင္က်ဥ္းလို႔... ဘယ္သူဘုရင္လဲ...ဘယ္သူသခင္လဲ...ဆိုျပီး ေလာကစင္ျမင္႔ေပၚမွာ ေအာ္ကာဟစ္ေၾကြးလို႔ ေနေလရဲ႕။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒီလိုဆို....အေမွာင္ထုရဲ႕ သစၥာတရားအေၾကာင္းေျပာျပဖို႔ ထိုျပိဳင္ပြဲကို မနက္ျဖန္မိုးမေသာက္ခင္ အေရာက္လာခဲ႔မယ္။</span></div><div align="center"><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);">********************************************</span> </div><div align="left"><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တစ္ေန႔ည ခုိင္ခိုင္တို႔နဲ႔ လမ္းခြဲျပီးကတည္းက ေက်ာ္ဇင္ကို သဘက္ခါ အိမ္ကိုမနက္အေရာက္လာခဲ႔ဖို႔ မွာခဲ႔သည္။ ဘာေၾကာင္႔လာခိုင္းသည္ဆိုတာကိုေတာ႔ ေတြ႔မွေျပာမည္ဟုဆိုကာ ထိုညက လမ္းခြဲခဲ႔ၾကသည္။ ခ်ိန္းထားသည့္ေန႔ မနက္၁၀ နာရီပတ္ဝန္းက်င္ေလာက္တြင္ ေက်ာ္ဇင္ သူ႔စူပါကတ္ ဆိုင္ကယ္ေလးစီးကာ ေပါက္ခ်လာသည္။ ေက်ာ္ဇင္က ထူးကို ကိုေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ဒီေန႔ သူ႔ကိုေခၚရတာ ဘာအေၾကာင္းကိစၥလဲ ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းကိုေမးေနတဲ႔ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ၾကည့္ေနသည္။ ဒါကိုထူးကိုကလည္း သိ၏။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ေက်ာ္ဇင္ မင္းဟိုေန႔က က်ဳံးေဘးမွာ ရုိက္ခံရတဲ႔ အေဒၚၾကီးကို မွတ္မိတယ္မလား</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(255, 255, 102);">အင္း မွတ္မိတယ္ေလ မင္းကဘာလုပ္မလို႔လဲ</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ေအး ငါတို႔အဲ႔ဒီအေဒၚၾကီးဆီကို သြားၾကည့္ရေအာင္</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(255, 255, 102);">ထူးကို ဒီခ်ိန္ဆိုရင္ အဲ႔ဒီအေဒၚၾကီးလည္း ေဆးရုံက ဆင္းေလာက္ျပီ။ ငါတို႔သြားလည္း အပိုပါပဲကြာ</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">မဆင္းေသးေလာက္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ မင္းသိလား။ မင္းေျပာပံုအရ အဲ႔ဒီညက အဲ႔ဒီအေဒၚၾကီး ရိုက္ခံရျပီး ေမ႔သြားတယ္ဆိုကတည္းက သူ႔ကိုျဖစ္ျဖစ္ခ်င္းညမွာ မႈခင္းရဲက စစ္ခ်က္ယူႏိုင္မွာမဟုတ္ႏိုင္ေလာက္ဘူး။ ရဲေတြေကာင္းေကာင္း စစ္ခ်က္ယူႏိုင္ရင္ေတာင္ မေန႔ကေလာက္မွျဖစ္မယ္။ အဲ႔ဒီေတာ႔ သူေဆးရုံက ဆင္းျဖစ္ရင္ေတာင္ ဒီေန႔ေလာက္မွ ဆင္းျဖစ္ေကာင္း ဆင္းျဖစ္မွာမို႔ အဲ႔ညက ငါမင္းကို ဒီေန႔မနက္လာခဲ႔ဖို႔ ခ်ိန္းလိုက္တာ</span>"<br /><br />ဟာ... မင္းအရစ္ပဲဆိုတဲ႔ မ်က္ႏွာထားနဲ႔ ေက်ာ္ဇင္ ျဖစ္သြားေပမယ္႔ ဘာမွစကားထြက္မလာေတာ႔။ သူမေျပာခ်င္ေတာ႔လို႔မဟုတ္ခဲ႔။ သူေျပာလည္း ထူးကိုဆိုတဲ႔သူက ေျပာထားျပီးတဲ႔အတိုင္း လုပ္ေတာ႔မွာဆိုတာကိုေက်ာ္ဇင္သိသျဖင္႔ ေလကုန္ခံကာ ေျပာမေနေတာ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ ေက်ာ္ဇင္ဆိုင္ကယ္ကို ထူးကိုအိမ္မွာ ထားခဲ႔ျပီး ထူးကိုေမာင္းတဲ႔ ကားေပၚေက်ာ္ဇင္ လိုက္ခ်လာခဲ႔သည္။ လမ္းတြင္ ကားရပ္ေတာ႔ ဘာလို႔ရပ္လုိက္တာလဲ ဆိုျပီး ေက်ာ္ဇင္က အတြန္႔တက္ျပန္သည္။ ထူးကိုက လူနာအတြက္ တစ္ခုခုဝယ္ရေအာင္ ဆင္းဆိုျပီး ေက်ာ္ဇင္ကိုေျပာကာ လမ္း၃၀ ၇၃လမ္းေထာင္႔က မဂၤလာေစ်းတြင္ ေရာင္းလ်က္ရွိေသာ သစ္သီးတန္းဆီကိုဆင္းသြားခဲ႔သည္။ ပန္းသီးေတြ၊ လိေမၼာ္သီးေတြ စိတ္ၾကိဳက္ေရြးဝယ္ကာ မႏၱေလးေဆးရုံၾကီး ဆီကို ေမာင္းထြက္လာခဲ႔ၾကသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေဆးရုံၾကီးေရာက္ေရာက္ျခင္း တစ္ေန႔ညကေက်ာ္ဇင္ အေဒၚၾကီးကို ပို႔ခဲ႔ေသာ ျပင္ပလူနာေဆာင္ကိုအရင္သြားေမးၾကသည္။ ထိုမွတစ္ဆင္႔ အေဒၚၾကီး တက္ေနေသာ လူနာေဆာင္ဆီကို ကူးလာခဲ႔ၾကသည္။ ေက်ာ္ဇင္က ေရွ့မွဦးေဆာင္ျပီး အေဒၚၾကီးကုတင္ဆီကို သြားခဲ႔သည္။ အေဒၚၾကီးရဲ႕ သမီးျဖစ္ဟန္တူေသာ သူက ေက်ာ္ဇင္ကို မွတ္မိရွာသည္။ အေဒၚၾကီးကေတာ႔ ေမ႔ေနသျဖင္႔ ဘာမွသိလိုက္ဟန္မတူ။ သူ႔ကိုေဆးရုံပို႔ေပးခဲ႔တဲ႔သူဟာ ေက်ာ္ဇင္ပဲဟု သူ႔သမီးကေျပာျပမွ ထိုအေဒၚၾကီးက ေက်ာ္ဇင္ကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေတြ ေျပာေနသည္။ ထူးကိုလည္း ဝယ္လာေသာ လက္ေဆာင္ေတြကို သူ႔သမီးလက္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္သည္။ တလက္စထဲ သူ႔တစ္က်ပ္သားဆြဲၾကိဳးလုခံရေၾကာင္းေတြ၊ သူ႔ဦးေခါင္း ေလးခ်က္ ခ်ဳပ္လိုက္ရေၾကာင္းေတြ၊ ရဲေတြလည္း စစ္ခ်က္ယူသြားေၾကာင္းေတြႏွင္႔ ခုမနက္ ေရာင္းလွည့္တဲ႔ ဆရာဝန္ၾကီးက အိမ္ျပန္ျပီးနားလို႔ရျပီျဖစ္လို႔ ေဆးရုံက ဆင္းလို႔ရျပီ ျဖစ္ေၾကာင္းေတြ ေျပာျပေနသည္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အစကတည္းက ထူးကိုက အေဒၚၾကီး ဆင္းရုံဆင္းျဖစ္ပါက လိုက္ပို႔လို႔ရေအာင္ဆိုေသာ အၾကံျဖင္႔ ကားပါတခါတည္း ယူလာခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ ခုလိုဆင္းခြင္႔ရျပီဆိုေတာ႔ သူတို႔ လိုက္ပို႔ေပးပါ႔မယ္ဆိုျပီး ေျပာကာ ထိုအေဒၚၾကီးအိမ္ကို လိုက္ပို႔ၾကသည္။ လမ္းတြင္လည္း အေဒၚၾကီးက ဒီေခတ္လူငယ္ေတြ အရမ္းဆိုးၾကမွန္းကို သူခုလိုျဖစ္မွ သိရပံု၊ မေန႔ကလည္း ရန္ျဖစ္လို႔ ေကာင္းေလးတစ္ေယာက္ ဓါးဒဏ္ရာနဲ႔ သူတို႔လူနာေဆာင္မွာ ေရာက္လာေၾကာင္းေတြ၊ ထူးကိုတို႔လိုလူငယ္ေတြမ်ားမ်ားရွိသင္႔ေၾကာင္းေတြဆိုကာ ေက်းဇူးေတြတင္လ်က္ စကားေတြေျပာလာခဲ႔သည္။ တစ္ကယ္ေတာ႔ အက်ဳိးနဲ႔အေၾကာင္းဆိုတာ ဆက္စပ္ေနပါတယ္ ဆိုတာကိုေတာ႔ ထူးကို ထိုအေဒၚၾကီးကို မေျပာျပျဖစ္ခဲ႔။</span> </div><div align="center"><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);">********************************************</span><br /><br /></div><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><div align="left"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(255, 204, 153);">ကိုၾကီး အိမ္ေအာက္မွာ ဧည့္သည္ေတြေရာက္ေနတယ္</span>" မီးငယ္သည္ အိမ္ေအာက္ထပ္ကဖုန္းနဲ႔ ထူးကိုအခန္းဖုန္းဆီကို လွမ္းျပီး ေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ေအး မီးငယ္ ကိုၾကီးခုလာခဲ႔မယ္</span>" မီးငယ္ရဲ႕ဖုန္းကို ခ်ျပီး ထူးကို ဘယ္သူေတြပါလိမ္႔ဆိုျပီးေတြးကာ အိမ္ေအာက္ထပ္သို႔ ဆင္းလာခဲ႔လိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အိမ္ေအာက္ဧည့္ခန္းထဲတြင္ အဖိုး၊ အဖြားတို႔ႏွင္႔အတူ ထိုင္ေနၾကေသာ လူတစ္ခ်ဳိ႔ကို ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ ထူးကို စတင္ကာ ႏွဳတ္ဆက္စကားဆိုလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ေၾသာ္...ဥကၠဌၾကီးတို႔ပါလား။ အလည္သက္သက္လာေရာက္လာၾကတာေတာ႔ ဟုတ္ေလာက္မယ္ မထင္ဘူးေနာ္</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(153, 255, 255);">ဟုတ္ပါ႔ ေမာင္ထူးကိုရာ။ အေၾကာင္းကေတာ႔ ခုလာမယ္႔ သီတင္းကြ်တ္လျပည့္ေန႔မွာ ရပ္ကြက္ရဲ႕ သက္ၾကီးပူေဇာ္ပြဲအတြက္ ေဟာ႔ဒီက အဖိုးနဲ႔အဖြားကို စာရင္းလာေကာက္တာရယ္ ျပီးေတာ႔ ညဖက္ ရပ္ကြက္ ဓမၼာရုံမွာ ခါတိုင္းႏွစ္ေတြလိုပဲ ဆီမီးတစ္ေထာင္ ပူေဇာ္ပြဲလုပ္ဖို႔ အလွဴလာခံတာေပါ႔ကြယ္</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဟုတ္ကဲ႔ ဥကၠဌၾကီး ေကာင္းပါတယ္ခင္ဗ်။ ရပ္ကြက္သာေရးအတြက္လိုအပ္ခ်က္ေတြပဲ... ဥကၠဌၾကီးတို႔ လိုအပ္တာကိုသာေျပာပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစုကလည္း လွဴခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(153, 255, 255);">ေအးကြာ ေမာင္ထူးကိုတို႔ မိသားစုရဲ႕ အလွဴအတန္းရက္ေရာတဲ႔ သဒၵါအားကိုေတာ႔ သာဓုမေခၚပဲ မေနႏိုင္ဘူးေဟ႔။ ေက်းဇူးလည္း တင္ပါတယ္</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">မဟုတ္တာ...ဥကၠဌၾကီးကလည္း.....ကြ်န္ေတာ္တို႔ရပ္ကြက္ရဲ႕အစဥ္အလာအတိုင္း ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း စည္စည္ကားကား သိုက္သိုက္ဝန္းဝန္းျဖစ္ေအာင္ ခုလိုတက္တက္ၾကြၾကြ လုပ္ေပးေနတဲ႔ ဥကၠဌၾကီးတို႔ အဖြဲ႔ကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္သူ၊ ရပ္ကြက္သားေတြက ေက်းဇူးတင္ေနရမွာပါ</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ကဲ...စကားကလည္း ေကာင္းတယ္။ ဥကၠဌၾကီးတို႔ ေကာ္ဖီနဲ႔မုန္႔ေတြကိုလည္း သံုးေဆာင္ပါဦးခင္ဗ်</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဥကၠဌၾကီးတို႔အဖြဲ႔ ကိစၥေတြျပီးလို႔ ျပန္သြားခ်ိန္တြင္ ထူးကိုက အဖြားျဖစ္သူဖက္ကိုလွည့္ကာ စကားဆိုလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဒီေန႔အတြက္ စကားတစ္ခြန္း အဖြား စေျပာေပးပါဦး</span>" ထူးကိုက ေန႔ဓဒူဝ ကိစၥကို အစဥ္အလာမပ်က္ေအာင္ စတင္လိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(255, 204, 153);">ေျပာပါ႔မယ္ ေျမးၾကီးရယ္။ ဒီေန႔ေတာ႔ အဖြားလည္း မင္းအဖိုးစာအုပ္ထဲက ဖတ္ထားတာကို ေျပာရမွာပဲ။<br />တစ္ေတာထက္ တစ္ေတာ နက္သလိုပဲ တစ္ေတာင္ထက္ တစ္ေတာင္ျမင္႔တယ္ ေျမးၾကီးရဲ႕</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဟုတ္ကဲ႔ပါ အဖြား။ ကြ်န္ေတာ္ မွတ္ထားပါ႔မယ္။ အဖိုးေရာ ဒီေန႔အတြက္ ဘယ္လို စကားမ်ဳိးေျပာေပးမွာလဲ</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(51, 0, 0);">ေအးကြယ္ အဖိုးကေတာ႔ ဒီေန႔ ေျမးၾကီးလုပ္တဲ႔ ကုသိုလ္ေတြအတြက္ ဝမ္းသာမိတယ္။ အဲ႔ဒါနဲ႔ တစ္ဆက္ထဲ အဖိုးေျမးၾကီးကို ေျပာခ်င္မိတာရွိတယ္။ အဖိုးတို႔ ပုထုဇဥ္ေတြရဲ႕ ေန႔တစ္ေန႔ရဲ႕ စိတ္မွာ ကုသိုလ္နဲ႔အကုသိုလ္ ဆိုတဲ႔ စိတ္ႏွစ္ခုပဲျဖစ္ေနတယ္။ ေျမးၾကီးကို အဖိုးက ကုသိုလ္စိတ္မ်ားမ်ားေမြးႏိုင္တဲ႔သူ ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေစခ်င္တယ္</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဟုတ္ကဲ႔ အဖိုး။ ကြ်န္ေတာ္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ၾကိဳးစားၾကည့္ပါ႔မယ္</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(255, 204, 153);">ငါ႔ေျမးၾကီးအေၾကာင္းစဥ္းစားလိုက္တိုင္း စိတ္ခ်မ္းသာရတာခ်ည္းပဲ။ ဟိုအငယ္ေကာင္ကိုပဲ စိုးရိမ္ေနမိတယ္</span>" အဖြားသည္ ဆူးအေၾကာင္းကို စဥ္းစားမိျပီး စိုးရိမ္စိတ္ကေလးႏွင္႔ ေျပာလိုက္သည္ထင္သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">အဖြားရယ္ ဆူးက ငယ္ေသးလို႔ပါ။ ျပီးေတာ႔ ဆူးက ဂ်စ္ကန္ကန္သာရွိတာပါ။ အမွားအမွန္ ခြဲျခားတတ္ပါတယ္။ တစ္ခုခုဆိုရင္လည္း မပူပါနဲ႔ အဖြားရယ္ ကြ်န္ေတာ္ ရွိပါတယ္</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">အဖြားစိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာတာေန ဟုတ္ျပီလား။ အဖြားတို႔ ညစာ စားဖို႔ မီးငယ္ကို ျပင္ခိုင္းလိုက္ေတာ႔မယ္ေနာ္။ ဒီည ကြ်န္ေတာ္လည္း ညဥ့္နက္ခ်င္လည္းနက္မယ္ အဖြား။ ကြ်န္ေတာ္ ညစာကိုေတာ႔ အျပင္မွာပဲ စားျဖစ္မယ္။ ညမအိပ္ပဲနဲ႔ ေစာင္႔မေနနဲ႔ေနာ္</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">မီးငယ္ကို ထမင္းပြဲျပင္ဖို႔ေျပာလိုက္ျပီး ထူးကိုလည္း အျပင္သြားဖို႔ျပင္ဆင္လိုက္သည္။ ထူးကိုအတြက္ ဒီေန႔ညမွာ လုပ္ရမဲ႔ လုပ္စရာေတြရွိေနသည္ မဟုတ္လား။ ဘာေတြလည္းဆိုတာကိုေတာ႔ ထူးကို ကိုယ္တိုင္ပဲ သိေနေပလိမ္႔မည္။ </span></div><div align="center"><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);">********************************************</span> </div><div align="left"><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">မေန႔ညက ဆူးကို ဆံုေနၾက ေနရာတြင္ အဖြဲ႔သားေတြကို ဆံုရန္ခ်ိန္းခိုင္းလိုက္ေပမယ္႔ ေဆတန္ တစ္ကယ္တန္း ဆူးကိုဆံုရန္ မွာျဖစ္ခဲ႔သည္မွာ မႏၱေလးျမိဳ႕ျပင္ဖက္က ျခံတြင္ျဖစ္သည္။ ခုလည္း သူ႔ရဲ႕ဆိုင္ကယ္နဲ႔ ျမိဳ႔ျပင္ျခံဖက္ကို ထြက္လာခဲ႔လိုက္သည္။ ထိုျခံတြင္ ဆူးတို႔ႏွင္႔အတူ တရုတ္လည္း ေစာင္႔ေနလိမ္႔မည္။ ဒီညလုပ္မယ္႔ အစီအစဥ္ကို စိတ္ထဲမွာေတြးရင္း သူေက်နပ္ေနမိသည္။ ထိုစိတ္ေတြႏွင္႔အတူ သူ႔ရဲ႕ဆိုင္ကယ္ေလးသည္ အေဝးေျပးလမ္းမေပၚမွ ယာဥ္ေတြ အားလံုးကို လ်င္ျမန္တဲ႔ အရွိန္အဟုန္နဲ႔ တစ္စီးျပီး တစ္စီး ေက်ာ္တက္ေနခဲ႔သည္။ </span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ျခံထဲကို လွမ္းဝင္လိုက္တာနဲ႔ ဆိုင္ကယ္အုပ္လုိက္ၾကီး တန္းစီျပီး ရပ္ထားသည္ကိုေတြ႔လိုက္သည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ လူဆံုေနေလာက္ျပီဆိုတာကို သူေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ ေဆတန္သည္ ဆိုင္ကယ္ေပၚမွ ဆင္းဆင္းခ်င္း လူစုဖို႔ ေက်ာ္ၾကီးကို လွမ္းေျပာလိုက္သည္။ တဆက္ထဲ ဂိုေဒါင္ထဲက ပစၥည္းတစ္ခ်ဳိ႔ကိုပါ ေအာင္ၾကီးနဲ႔ဖိုးဝကို သြားယူခဲ႔ဖုိ႔ေျပာလိုက္သည္။ အားလံုးစံုေသာအခါတြင္ အားလံုးၾကားေအာင္ ေဆတန္ေျပာလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">မင္းတို႔ ဒီေန႔ဒီမွာ ဆံုတာ ဘာေၾကာင္႔ဆိုတာ သိျပီးသားျဖစ္မွာပါ။ ဒီေတာ႔ရွည္ရွည္ေဝးေဝး ေျပာမေနေတာ႔ဘူး။ ခု ၁၀ေယာက္ တစ္အုပ္စုစီခြဲမယ္။ မႏၱေလးရဲ႕ ေရွ့၊ ေနာက္၊ ေတာင္၊ ေျမာက္ ေလးဖက္ကို တစ္အုပ္စုစီ ကိုယ္႔အျခမ္းနဲ႔ကိုယ္ လွည့္ျပီးရွာမယ္။ ျမိဳ႔သစ္ရယ္၊ စက္မႈဇုန္ရယ္၊ အမရပူရ ဖက္ကို တစ္အုပ္စုစီရွာမယ္။ ကိုယ္ရွာရမဲ႔ေနရာကို ကိုယ္႔အုပ္စုနဲ႔ကိုယ္ ေသခ်ာရွာပါ။ က်န္တဲ႔ေကာင္ေတြက ငါနဲ႔အတူျမိဳ႔ထဲမွာ ရွိမယ္။ တစ္ခုခုအေၾကာင္းထူးရင္ ဖုန္းဆက္ပါ။ ဒီေကာင္ေတြရဲ႕အိမ္ေတြကိုလည္း ၾကည့္ခိုင္းထားျပီးျပီ။ ဒီေန႔မ်ဳိးမွာ ဒီေကာင္ေတြ အိမ္တြင္းေအာင္းေနႏိုင္တယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေတြ႔တာနဲ႔အေၾကာင္းၾကားပါ</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဂိုေဒါင္ထဲမွ ေအာင္ၾကီးတို႔ ယူလာတဲ႔ ပစၥည္းေတြကို ျခံထဲတြင္ ပံုခုိင္းလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">မင္းတို႔ဆီမွာ ဘာလက္နက္မွ မပါေသးရင္ ခုပံုထားတဲ႔ ထဲကၾကိဳက္တာ ယူသြားႏိုင္တယ္။ ခုကတည္းက ၾကိဳေျပာထားမယ္ ေသြးေၾကာင္တဲ႔ေကာင္၊ မလိုက္ခ်င္တဲ႔ေကာင္မွန္သမွ် ေနခဲ႔လို႔ရသလို မင္းတို႔စိတ္ၾကိဳက္ေနရာကိုသြားႏိုင္တယ္။ ေအး...မင္းတို႔က ေသြးရဲတယ္၊ ဒီညအတြက္လည္း အားလံုးအဆင္သင္႔ျဖစ္ရင္ ဆူး အုပ္စုခြဲေပးထားတဲ႔အတိုင္း သြားလို႔ရျပီ</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တစ္ဖြဲ႔ျပီး တစ္ဖြဲ႔ ဒုတ္ေတြ၊ ဓါးေတြ၊ ခ်ိန္းၾကိဳးေတြ၊ သံလက္သီးေတြ အသီးသီးယူကာ ကိုယ္႔အဖြဲ႔နဲ႔ကိုယ္ စိတ္ေတြတက္ၾကြစြာနဲ႔ ထြက္သြားၾကသည္။ ေဆတန္တို႔လည္း မေရွးမေႏွာင္းပဲ ေကာင္မေလးေတြ ၃ေယာက္ရွိရာဆီကို အလ်င္အျမန္ထြက္လာခဲ႔ၾကသည္။ ေဆတန္တို႔ ေနာက္က်သြားပါက ဒီညအတြက္ သူတို႔ရဲ႕ ေကာင္မေလးေတြကို စကားလိုက္ေျပာခ်င္း အေလ႔အထ ပ်က္သြားမည္ မဟုတ္ပါလား။ ထိုေၾကာင္႔ ေဆတန္တို႔ ခါတိုင္းသံုးေယာက္ထဲ ေအးေအးလူလူသြားခဲ႔ေသာ ထို ၂၉လမ္းေပၚသို႔ ဆိုင္ကယ္အုပ္လိုက္ၾကီး ခ်ီတက္လာခဲ႔သည္။ ၂၉လမ္းနဲ႔ ၈၃လမ္းဆံုေသာေနရာတြင္ ထံုးဆံအတိုင္းဆိုင္ကယ္ေတြရပ္ကာ ေကာင္မေလးေတြ အလာကို ေစာင္႔ေနလိုက္ၾကသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အစဥ္အလာမပ်က္ ေကာင္မေလးေတြကလည္း အခ်ိန္မွန္ထြက္ခဲ႔လိုလာခဲ႔ေလျပီဆိုတာနဲ႔ ေဆတန္တို႔လည္း ဝတၱရားေက်ေက်လိုက္ေျပာၾကေလသည္။ တရုတ္ကတက္ၾကြစြာ အငယ္မေလးအား အေျဖေတာင္းလုိက္ေလသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(255, 255, 102);">တို႔ကိုအေျဖေပးေတာ႔ေလ။ ခ်စ္တယ္မလား</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(255, 204, 153);">ဟာ ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ။ လုိက္မလာနဲ႔ေနာ္</span>" အငယ္မေလးကေတာ႔ ထံုးစံမပ်က္ ျပန္လွန္ကာ ပက္ကာေျပာျမဲပင္ျဖစ္ေနသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(102, 255, 153);">မေန႔တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ လိုက္မလာႏိုင္တာ စိတ္မရွိပါနဲ႔ေနာ္ မလတ္</span>" ဆူးကအဝင္ညက္ညက္ကေလးနဲ႔ေျပာလုိက္သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(255, 204, 153);">စိတ္ရွိစရာလည္း မရွိဘူး။ မလာေလေကာင္းေလပဲ။ ခုလွည့္ျပန္သြားရင္ေတာင္ ပိုေကာင္းေသးတယ္</span>" အလတ္မက အသံခပ္စာစာေလးျဖင္႔ ေျပာခ်လိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေဆတန္က သူတို႔ေျပာေနတာေတြကိုပဲ နားေထာင္ေနလိုက္သည္။ အၾကီးမကလည္း စကားျပန္မေျပာေလာက္မယ္႔အတူတူေလာေလာဆယ္ ျငိမ္ေနလိုက္တာေကာင္းေနမည္။ စကားလိုက္ေျပာေနက် သူတစ္ေယာက္က စကားေတြ မေျပာေတာ႔ဘူးဆိုရင္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ဆက္ဆံေရးအေျခအေနတစ္မ်ဳိးျဖစ္ေကာင္းျဖစ္သြားႏိုင္သည္။ ခုလည္း အၾကီးမစိတ္ထဲမွာ ဘာေတြေတြးေနမွာလဲ ဆိုတာသူမခန္႔မွန္းေတာ႔ပဲ မိနစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ ေဆတန္ေဘးကပဲလိုက္ကာ လမ္းအတူတူလိုက္ေလွ်ာက္ေနလိုက္သည္။ ဒီလိုနဲ႔ စာအုပ္ဆိုင္ကို ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္လာခဲ႔သည္။ ထိုအခ်ိန္ေရာက္မွ ေဆတန္က စာအုပ္ဆုိင္ထဲသို႔လွမ္းဝင္ေတာ႔မည့္ဆဲဆဲ အၾကီးမကို စကားတစ္ခြန္း လွမ္းေျပာလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">အစ္မ အျပန္ၾကရင္ မလတ္တို႔လိုပဲ ျပန္ရန္ေတြ႔ဖို႔ စကားေလးေတြ စဥ္းစားထားေပးပါေနာ္။ ကြ်န္ေတာ္ အစ္မနဲ႔စကားေျပာခ်င္လို႔ပါ</span>" </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေဆတန္႔စကားေလးအဆံုးမွာ မ်က္ေစာင္းလွလွေလးတစ္ခ်က္ထိုးကာ ရွက္ျပံဳးေလးလွစ္ခနဲျပံဳးလို႔ စာအုပ္ဆိုင္ထဲ ေျပးဝင္သြားခဲ႔သည္။ မထူးမျခားနားေသာ တရုတ္ရဲ႕ အေျခအေနအေပၚ တရုတ္လည္း ဘာမွမယ္မယ္ရရ ခံစားရပံုကိုမရ။ ေကာင္မေလးေတြ စာအုပ္ငွားျပီး အိမ္ကိုျပန္ခ်ိန္မွာေတာ႔ အရင္ကထက္ပိုျပီး ေရာေရာေႏွာေႏွာ မရမက အတင္းကို ၃ေယာက္သား လိုက္ေျပာေနၾကေတာ႔သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေကာင္မေလးေတြက ၈၃လမ္းေပၚမွ ၂၉လမ္းမေရာက္ခင္ ၂၉လမ္းသို႔ေရာက္ေသာ ၈၃x၈၄လမ္း၊ ၃၀x၂၉လမ္းၾကားရွိ လမ္းသြယ္ေလးမွ ျဖတ္ကာ ျပန္ၾကသည္။ ေဆတန္တို႔၃ေယာက္က ပိုလို႔ေတာင္ၾကိဳက္သြားၾကသည္။ ထိုလမ္းသြယ္သည္ လူျမင္ကြင္းကို ေရွာင္သြားႏိုင္ေသာလမ္းျဖစ္သည့္အျပင္ ပိုျပီးေမွာင္ေသာ လမ္းသြယ္ေလးျဖစ္သည္။ ေကာင္မေလးေတြကလည္း ဟန္ေဆာင္မ်ား ျငင္းပယ္ေနသလားထင္ရေအာင္ကို အိႏြဲ႔အိႏြဲ႔ႏိုင္လြန္းေနၾကသလို၊ ေဆတန္တို႔ ၃ေယာက္ကလည္း ေကာင္မေလး ၃ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ဆီ လမ္းပိတ္တားကာ ေပးမသြားေတာ႔ပဲ လမ္းေခ်ာင္မွာ ပိတ္လို႔ အျပီးအပိုင္ကို စကားေတြ အတင္းကာေရာ ေျပာေနၾကသည္။ သူတို႔ေတြရဲ႕ၾကားမွာ အဆင္ေျပမႈတစ္ခုဆိုတာ ဘယ္အတိုင္းအတာ၊ ဘယ္အခ်ိန္ထိလည္းလို႔ မသတ္မွတ္ႏိုင္ခဲ႔ၾကေတာ႔ပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေကာင္မေလးေတြ အိမ္ေရာက္ေလာက္ျပီဆိုမွ ေဆတန္တို႔ ၃ေယာက္ ဆိုင္ကယ္ေလးေတြကို ေျဖးေျဖးခ်င္းေမာင္းလို႔ ေကာင္မေလးေတြရဲ႕အိမ္ေရွ့ျဖတ္ကာ ေကာင္မေလးေတြကို ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္လမ္းေပၚမွျဖတ္ၾကည့္ၾကသည္။ ဒါသည္ သူတို႔ ၃ေယာက္ျပန္ေတာ႔မည့္အခါတိုင္း လုပ္ျဖစ္ၾကေသာ ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္အၾကည့္ျဖစ္မည္။ ဒီေန႔လိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာလည္း ေဆတန္က ဆူးေမာင္းတဲ႔ Harley-Davidson ဆိုင္ကယ္ေနာက္မွာလိုက္လို႔ ဆူးနဲ႔ တရုတ္က ေျဖးေျဖးေမာင္းကာ အိမ္ေရွ့ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္အေရာက္ ေကာင္မေလးအိမ္ေရွ့မွ ျပန္အေကြ႔တြင္ ရုတ္တရက္ ေဆတန္မတားဆီးႏိုင္လိုက္ေသာ အျပဳအမႈကို ဆူးက လုပ္ခ်လိုက္သည္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(102, 255, 153);">လီးးးး ၾကည့္တာလား</span>" ဆူးက ေဆတန္တို႔ကို ဂ်ဳိၾကည့္ေတြၾကည့္ေနၾကတဲ႔ ေကာင္မေလးအိမ္ေရွ့မွာ ေရသန္႔ဗူးနဲ႔ထိုင္ေစာင္႔ေလ႔ရွိသည့္ လူ၃ေယာက္ကို လွမ္းဆဲလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ နဂုိကတည္းက မၾကည္မလင္ျဖစ္ေနေသာ ထို၃ေယာက္ထဲမွ အရပ္အႏွိမ္႔ဆံုးေသာ လူသည္ သူ႔ေနာက္က သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ဟန္တူေသာသူက ေဆတန္တို႔ရဲ႕ အဖြဲ႔ အုပ္လိုက္ၾကီး အေနာက္မွာ ပါလာတာကို ျမင္ျပီး သူ႔သူငယ္ခ်င္းကို လွမ္းတားလိုက္ေပမယ္႔ ေဒါသၾကီးေနေသာ ထိုလူချမာ လွမ္းတားခ်ိန္မရလိုက္ပဲ ေဘးမွာရွိေသာ တုတ္ကိုခ်က္ျခင္းဆြဲကာ ေဆတန္တို႔ရွိရာဆီ ေျပးလာျပီး ဇြတ္ဝင္ကာရုိက္ေတာ႔သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(204, 204, 255);">ေျဖာင္းးးး</span>" "<span style="color: rgb(204, 204, 255);">ေျဖာင္းးးးး</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ထိုလူသည္ ဆူးကို အားကုန္လြဲရုိက္ခ်လိုက္သည္။ ပထမတစ္ခ်က္ကို ဆူးက လက္ျဖင္႔ကာလိုက္ျပီး ဒုတိယအခ်က္ကို ေရွာင္လိုက္ေသာေၾကာင္႔ ဆိုက္ကယ္ ေရွ့ဖက္ကို ရုိက္မိသြားသည္။ ေဆတန္ႏွင္႔ ဆူးလည္းဆိုင္ကယ္ေပၚမွ ခ်က္ခ်င္းဆင္းလိုက္သလို၊ တရုတ္နဲ႔အတူ က်န္တဲ႔အဖြဲ႔ထဲမွ ဖိုးဝတို႔ ေအာင္ၾကီးတို႔လည္း ဆင္းလိုက္သည္။ ဆူးက ေက်ာ္ၾကီးဆီကိုေျပးသြားျပီး ဓါးကို လွမ္းေတာင္းလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(102, 255, 153);">ေက်ာ္ၾကီး... ငါ႔ကို ဓါးပစ္ေပးလိုက္စမ္း</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေဆတန္က ဆူးကိုဓါးမသံုးဖို႔ လွမ္းတားေနလိုက္ခ်ိန္တြင္ ထိုလူက ေဆတန္႔အား ေနာက္မွ အားကုန္လြဲရုိက္လိုက္သည္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(204, 204, 255);">ေျဖာင္းးး</span>" "<span style="color: rgb(204, 204, 255);">ေျဖာင္းးးး</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေဆတန္သည္ ပထမတစ္ခ်က္ကို လက္ျဖင္႔ကာလိုက္ျပီး ဒုတိယတစ္ခ်က္ကို ေရွာင္လိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဆိုင္ကယ္ေပၚမွ ဆင္းလာေသာ က်န္တဲ႔ အဖြဲ႔သားေတြကို မဆင္းလာခဲ႔ဖို႔ေဆတန္ လွမ္းတားလိုက္သည္။ ဆူးက ဒုတ္ျဖင္႔ရိုက္သူအား ဓါးျဖင္႔ခုတ္ရန္ ထိုသူ႔ဆီကို ေျပးသြားသည္။ ထုိလူသည္ အေျခအေန မေကာင္းမွန္း ရိတ္စားမိျပီး ၂၉လမ္း ႏွင္႔ ၈၄လမ္း ဆံုရာ ညေစ်းတန္းထဲသို႔ အသားကုန္ ဝင္ကာ ေျပးေလေတာ႔သည္။ ဆူးလည္း ထိုလူ ေျပးဝင္သြားတဲ႔ ညေစ်းတန္းထဲကိုေနာက္ကေန ဓါးဆြဲကာ ေျပးဝင္သြားသည္။ တရုတ္က လွမ္းျပီးတားလုိက္သူ ဟိုလူ႔သူငယ္ခ်င္းအား ရင္ဘတ္ကို ဆြဲကိုင္ျပီး လက္ထဲမွ အုတ္နီခဲျဖင္႔ ေခါင္းကိုထုေတာ႔မယ္႔ဆဲဆဲတြင္ ေဆတန္ တရုတ္လက္ကို အခ်ိန္မွီ ျဖတ္ကာ ဆြဲျပီးတားလိုက္သည္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(255, 255, 102);">မင္းဘာလုပ္တာလဲ ေဆတန္</span>" တရုတ္က သူ႔ကို တားသျဖင္႔ မေက်မနပ္ျဖစ္သြားသည္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">မင္းလက္ထဲက အုတ္နီခဲကို အရင္ခ်လိုက္ပါ</span>" ေဆတန္က ေအးေအးေဆးေဆးေျပာလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(255, 255, 102);">ဒီေကာင္ေတြ မေန႔က ဘာလုပ္သြားတယ္ ဆိုတာ မင္းသိေနတာပဲ</span>" တရုတ္က ေဒါသေတြထြက္ေနသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးလည္း အုတ္အုတ္ေသာင္းနင္းျဖစ္ေနေတာ႔သည္။ ၂၉လမ္းေပၚမွ လူေတြေရာ၊ ေစ်းလာဝယ္သူေတြပါ ထြက္ၾကည့္ေနၾကသည္။ ေကာင္မေလးတို႔ အိမ္ေရွ့တည့္တည့္ၾကီးတြင္ ျဖစ္သြားသျဖင္႔ ေကာင္မေလးေတြလည္း လံုးဝမထင္ထားသလို အံ့ၾသစြာျဖင္႔ သူ႔မိဘေတြနဲ႔ အတူၾကည့္ေနၾကသည္။ ေဆတန္ ပတ္ဝန္းက်င္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ျပီး ျမန္ျမန္ကိစၥျဖတ္ရန္အတြက္ တရုတ္လက္ထဲမွ ဟိုလူ႔သူငယ္ခ်င္းကို ဆြဲယူလိုက္သည္။ ထိုသူကို တရုတ္ေတာ္ေတာ္ေစာ္ထားျပီးျပီ ထင္၏။ မ်က္ႏွာေတြ ရဲထြက္ေနသည္။ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္ေနသည္။ ထို႔အတူ ဘယ္သူမွ သတိမထားမိဘူး ထင္ေနရွာေသာ သူတို႔အဖြဲ႔ထဲမွ ေနာက္ဆံုးက်န္ေနေသာသူသည္ သစ္ပင္ကေလးေအာက္တြင္ သူႏွင္႔မဆိုင္သလို ဒူးပဆစ္ေလးတုတ္ကာ ကုတ္ကုတ္ေလး ထိုင္ေနသည္။ ေဆတန္သည္ ထိုလ႔ူကိုပါ လွမ္းေခၚလိုက္သည္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">လာ..လာ အစ္ကို အစ္ကိုလည္း သူတို႔နဲ႔တစ္ဖြဲ႔ထဲဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္သိတယ္</span>" </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ထိုလူေရာက္လာေတာ႔ ေဆတန္႔လက္ထဲမွ လူကိုလည္း မေၾကာက္ဖို႔ ေျပာလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">အစ္ကို မေၾကာက္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ အစ္ကိ႔ုကို ဘာမွ မလုပ္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ေမးတာကို ပဲေျဖပါ။ ခုနက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ရုိက္တဲ႔လူ ဘယ္မွာေနလဲ</span>" </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(255, 204, 153);">မသိ...မသိပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔....ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီကိုပဲ သူ....သူလာတာပါ။ တစ္ကယ္ကို....မသိပါဘူး</span>"</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">မလိမ္နဲ႔ေနာ္ အစ္ကို။ ကြ်န္ေတာ္႔ကို လိမ္တယ္ဆိုရင္ ပိုဆိုးမယ္</span>" </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(255, 204, 153);">တစ္ကယ္ကို မသိတာပါ</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဟုတ္ျပီ အစ္ကို မသိရင္လည္း ေနပါ။ လိမ္တယ္ဆိုတာ ေပၚခဲ႔ရင္ေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ကို အဆိုးမဆိုပါနဲ႔</span>"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေဆတန္သည္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ဒီထက္ပိုျပီး မရႈပ္ေထြးလာခင္ ဒီေနရာမွ ထြက္သြားဖို႔ ျပင္လိုက္သည္။ ဆူးလည္း ညေစ်းတန္းထဲမွ ျပန္ေရာက္လာခဲ႔သည္။ သူ ဟိုလူ႔ကို မမိလိုက္ဘူးဆိုတာေသခ်ာေနသည္။ ရန္ပြဲျပီးမွ ညေစ်းတန္းထဲကို ေျပးသြားေသာသူသည္ ေျခဗလာနဲ႔ ေျပးသြားခဲ႔ရေၾကာင္း သူ႔ဖိနပ္ကို ေတြ႔လိုက္မွ သိလိုက္ရသည္။ ဖိုးဝက ထိုလူ႔ဖိနပ္ကို တစ္စစီ ဓါးျဖင္႔ ခုတ္ျပစ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ထုိလူရဲ႕ စက္ဘီးကိုပါ ေက်ာ္ၾကီးတို႔က ဓါးေတြ၊ ဒုတ္ေတြနဲ႔ ဝုိင္းရုိက္ျပီး ခုတ္ၾကမယ္လုပ္ေတာ႔ ေဆတန္က ထိုလူ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပန္ေပးလိုက္ဖို႔နဲ႔ ဓါးနဲ႔ မခုတ္ရန္ တားလိုက္သည္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ျပီးေနာက္ ေဆတန္သည္ ေကာင္မေလးေတြဖက္ကိုလွည့္ကာ တစ္ခ်က္ျပံဳးျပလုိက္ျပီး ဒီကထြက္ခြာဖို႔ အားလံုးၾကားေအာင္ ေျပာလိုက္သည္။ ထိုညက ထြက္ေျပးသြားသူကိုပါ သူတို႔ ထိုေနရာတစ္ေလွ်ာက္ လိုက္ရွာၾကေလသည္။ မေန႔တုန္းက ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ အဖြဲ႔လည္း အိမ္တြင္းေအာင္းေနၾကသည္ ဆိုတာပဲ ၾကားရသည္။ ဒီညေတာ႔ ကံဆိုးသူ ဟိုလူသည္ ယုန္ေထာင္ ေၾကာင္မိျဖစ္ခဲ႔ရျခင္းပင္ျဖစ္သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">မႏၱေလးညသည္ အရင္လို ေအးခ်မ္းစြာျဖင္႔ ဟိုတစ္ခ်က္ ဒီတစ္ခ်က္ ေဗ်ာက္အိုးသံေတြ မီးရႈးမီးပန္းသံေတြနဲ႔အတူ သီတင္းကြ်တ္ပြဲေတာ္ၾကီးဆီကို တစ္ေျဖးေျဖးခ်င္းနင္း ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ေလျပီ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">ဆက္ရန္</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရွးစာဆို<br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-5256204289074443591?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-52084263622813079742009-09-19T23:44:00.006+01:002009-09-20T02:14:10.050+01:00<span style="color:#000000;">သီခ်င္းလည္းလုပ္ျပီးေရာ သားၾကီးဆိုတဲ႔သူက သူyoutubeမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ အမွတ္တရျဖစ္ေအာင္ ဓာတ္ပံုေလးေတြနဲ႔လုပ္ခ်င္တယ္ဆိုျပီး ေျပာလာသာနဲ႔ လုပ္ပါဆိုျပီး ခြင္႔ျပဳျဖစ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္႔ကိုလည္း ဓာတ္ပံုေတာင္းတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အသံၾကား သနား၊ မ်က္ႏွာျမင္ခ်စ္ခင္ပါေစ ဆုေတာင္းကို တစ္ကယ္မျမင္ရ၊ မၾကားရရင္ျဖင္႔ ဆုေတာင္းျပည့္ေကာင္းျပည့္ႏိုင္ေသးတယ္ဆိုတဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ကေလးနဲ႔ သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္႔ပံုကိုေတာ႔ မထည့္ပါနဲ႔ဗ်ာ ဆိုျပီး မနဲေျပာယူလိုက္ရတယ္။<br /><br />သီခ်င္းတာ လုပ္ျဖစ္တယ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔(ေရႊအိမ္စည္၊ကိုခ်က္စူ) က အျပင္မွာတစ္ခါမွ ဆံုဖူးတာမဟုတ္ခဲ႔ပါဘူး။ အြန္လိုင္းေပၚကပဲ လုပ္ျဖစ္သြားတာပါ။ အဲ႔ဒီေတာ႔ သားၾကီးက ေရႊအိမ္စည္ကိုလည္း ဓာတ္ပံုသြားေတာင္းရွာပါတယ္။ ဟုိကလည္း မေပးလိုက္ပါဘူး။<br /><br />ဆိုေတာ႔ကာ ဒီထဲမွာပါတဲ႔ သူေတြကေတာ႔ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွာ မွီတင္းေနထုိင္ၾကတဲ႔ စူပါေမာ္ဒယ္ဘြိဳင္းေတြ၊ စူပါေမာ္ဒယ္ဂယ္းေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/rm26IZSXmps&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/rm26IZSXmps&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span style="color:#ffff66;">ေရွးစာဆို</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-5208426362281307974?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-20109432908426742422009-09-12T01:47:00.004+01:002009-09-12T01:59:01.206+01:00<div align="center"><span style="color:#ffffff;">မိုးစက္ပက္ဖ်န္း<br />အနမ္းေလျပည္<br />ေနျခည္ႏုေထြး<br />ခေရေလးေတြ ပြင္႔ေဝတယ္...။</span></div><div align="center"><br /><span style="color:#ffffff;">မိုးစက္ရိုက္ခတ္<br />မုန္တိုင္းျဖတ္ေမႊ<br />ေနအပူၾကမ္း<br />ခေရပန္းေတြ လြင့္ေၾကြတယ္...။</span></div><div align="center"><br /><span style="color:#ffffff;">ခူးလို႔ပဲေခြ်<br />ေၾကြလို႔ပဲႏြမ္း<br />လမ္းမွာျဖန္႔ခင္း<br />ရက္စက္ျခင္းျဖင္႔<br />နင္းလို႔ေခ်မႈန္း<br />ဘဝဆံုးေစ<br />ခေရေလးေတြ ေမႊးေနမယ္...။ ။</span></div><div align="center"><br /><span style="color:#ffccff;">မင္းအိမ္စံ</span><br /><span style="color:#000099;">[ရုပ္ရွင္မဂၢဇင္း (အခ်စ္ကဗ်ာက႑)၊ အမွတ္<၈>၊ ႏိုဝဘၤာလ၊ ၁၉၉၆]</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-2010943290842674242?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-8359333634052119542009-09-11T08:20:00.012+01:002009-09-11T11:25:47.967+01:00<span style="color:#000000;">ညခင္းတစ္ခုမွာေပါ႔ စူမား ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေဆာင္ကို ေရာက္လာတယ္။ ဇာတ္ရည္လည္ေအာင္ အစကေန ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ရရင္ျဖင္႔ေတာ႔....<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ ဘေလာ႔စေရးမယ္႔ေန႔မွာ ကြ်န္ေတာ္ဘေလာ႔ထဲမွာ ေျပာခဲ႔ဖူးသလိုပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ LRVမွာ သြားကဲၾကတယ္။ သြားၾကသာေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္႔တို႔ ေအာက္ထပ္ ေယာက်ၤားေလးအေဆာင္က အားလံုးနီးနီးပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ၂မိနစ္စာသာသာေလာက္သာ ေဝးတဲ႔ ညကပြဲရုံကို အားလံုးအတူတူ မသြားၾကပါဘူး။ ကိုယ္႔အစီအစဥ္နဲ႔ကိုယ္ သြားၾကသာပါ။ တစ္ကယ္ေတာ႔ သိပ္မထူးပါဘူး ဘယ္လိုသြားသြား အေပါက္ဝေရာက္လို႔ ဝင္ဖို႔ေစာင္႔ေနတဲ႔ ေက်ာင္းသား/သူ တန္းရွည္ၾကီး မွာတန္းစီးလိုက္ခ်ိန္ဆို အားလံုးအတူတူနီးပါး ျဖစ္သြားၾကသာၾကည့္ပါပဲ။<br /><br />အဲ႔ညက ကြ်န္ေတာ္ရယ္၊ ျပင္သစ္သားေတြျဖစ္တဲ႔ ရိုမန္ရယ္၊ ဂြ်န္ရယ္ ၃ေယာက္ အေဆာင္က အတူတူထြက္လာျဖစ္ခဲ႔ၾကတယ္။ အတုိခ်ဳံးေျပာရရင္ ဂြ်န္က အဲ႔ညမွာ ျပင္သစ္သူေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ စြန္သြားတယ္။ ေမာင္ရိုမန္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ႔ ထံုးစံအတိုင္း မစြန္ရွာခဲ႔ပါဘူး။<br /><br />ေနာက္တစ္ပတ္ေရာက္လာျပန္ေတာ႔ ေက်ာင္းသားေတြအမ်ားဆံုး အပန္းေျဖတဲ႔ တကၠသိုလ္ထဲက ဘားတစ္ခုကို သြားဖို႔ ရိုမန္ေခၚျပန္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္က မလိုက္ေတာ႔ဘူးဆိုျပီး အေဆာင္မွာ က်န္ေနရစ္ခဲ႔တယ္။ အဲ႔ဒီမွာ ရိုမန္ ၾကဴထိုးရင္း စူမားနဲ႔စေတြ႔သာပဲ။<br /><br />တစ္ရက္ျပီးတစ္ရက္ ရက္ေတြကုန္လြန္လာသာနဲ႔အမွ် စူမားဆိုတာ ရိုမန္အတြက္ ရုပ္လံုးေပၚလာခဲ႔သလို ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔လည္း နီးစပ္လာခဲ႔တယ္ေပါ႔။<br /><br />ညခင္းတစ္ခုမွာေပါ႔ စူမား ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေဆာင္ကို ေရာက္လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း အခန္းျပင္အထြက္ စူမားကလည္း ကြ်န္ေတာ္႔မ်က္ေစာင္းထိုးခန္းမွာ ေနတဲ႔ ရိုမန္ဆီအလာ လူသြားလမ္းကေလးမွာ ဆံုၾကတယ္။ ေတြ႔ေတာ႔လည္း ေရာက္တတ္ရာရာ စကားေတြေျပာျဖစ္ၾကတုန္း ရိုမန္အခန္းထဲမွာ ဂီတာၾကီး တကိုင္ကိုင္လုပ္ေနတဲ႔ ဂြ်န္ကိုေတြ႔သာနဲ႔ ဂြ်န္ကို တီးပါလားလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ တစ္ကယ္ေတာ႔ ဂြ်န္က ခုမွ ဂီတာကို စူမားဆီက စသင္တုန္းေလ။ ဒါနဲ႔ စူမားကိုပဲ တီးဖို႔ေတာင္းဆိုလိုက္ျပီး တစ္ဆက္ထဲ အေပ်ာ္တမ္း ဗီဒီယိုေလး ကြ်န္ေတာ္ရိုက္ျဖစ္ခဲ႔တယ္။<br /><br />ေအာက္ပါ သီခ်င္းက စူမားရဲ႕ ပထမဆံုး ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ သီခ်င္းေလးျဖစ္ပါတယ္။ အျမဲတမ္းလုိလိုကို သန္႔ရွင္းေနတဲ႔ ရိုမန္႔ အခန္းေလးရဲ႕ ခုလိုရႈတ္ပြေနတဲ႔ၾကားမွာ စူမားကသီဆိုခဲ႔ျပီး ဂြ်န္ကေဘးမွာ ထုိင္ေနရင္း အားေပးေနခဲ႔သာပါ။ အမွတ္တရေတြထဲက အမွတ္တရ တစ္ခုပါပဲဗ်ာ။ ခုေတာ႔ အားလံုးဟာ သူ႔တို႔ႏိုင္ငံေတြမွာ ကိုယ္စီကိုယ္စီ အသားက်စြာ စီးဆင္းလို႔ေနေလရဲ႕ ကြ်န္ေတာ္က လြဲရင္ေပါ႔ေလ။</span><br /><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/JdTw2qeMx6s&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/JdTw2qeMx6s&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span style="color:#ffff66;">ေရွးစာဆို</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-835933363405211954?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-54871437962108515252009-09-10T00:19:00.011+01:002009-09-10T02:35:46.288+01:00<a href="http://sheysarso.blogspot.com/2009/05/blog-post.html"><span style="color:#ffffff;">ေသတၱာေဟာင္းတစ္လံုးထဲက</span></a><span style="color:#000000;"><span style="color:#ffffff;"> </span>ပိုစ္႔ထဲတြင္ ေမာင္ကေနာင္(၄၂)နဲ႔ပက္သက္ျပီး ေရးခဲ႔ဖူးသည္။ ေမာင္ကေနာင္(၄၂)က လူေတာ္၊ လူေပ်ာ္တစ္ေယာက္ဟုဆိုရမည္။ ဘယ္အေကြ႔မွာ ဘယ္တတ္နဲ႔ေလွာ္ရမည္ကို သူေကာင္းေကာင္းသိသည္။ သူ႔ပံုရိပ္အခ်ဳိ႕ကို ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ႔ တစ္ခ်ဳိ႕ကို မွတ္မိေသးသည္။ </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">လြန္ခဲ႔ေသာ ႏွစ္၂၀ေက်ာ္ေလာက္ကျဖစ္မည္။ ရြာအလွဴတစ္ခုတြင္ ေမာင္ကေနာင္(၄၂)တို႔ အုပ္စု ပန္းပြင္႔တံဆိပ္ရိုက္ ကြ်တ္ကြ်တ္အိပ္ေတြရဲ႕ ဖင္ပိုင္းကို ျဖတ္ျပီး သူတို႔ခႏၶာကိုယ္မွာ စြတ္ကာ အကၤ်ီအျဖစ္ဝတ္ျပီး ထူးထူးဆန္းဆန္း မိန္းမပံုစံေတြ ျခယ္သကာ ကားေပၚတြင္ သၾကၤန္ယိမ္းကၾကသည္။ ေတာ္ေတာ္ၾကည့္ေကာင္းျပီး၊ ေပ်ာ္စရာ ေတြျဖစ္ခဲ႔ၾကသည္။ </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">ဂ်ီတီအုိင္ ေက်ာင္းသားဘဝကာလ လူရည္ခြ်န္ပြဲဆိုိရင္လည္း လူရည္ခြ်န္မို႔လို႔ တနည္းတဖံု အစြမ္းျပခဲ႔သည္။ သပိတ္ေမွာက္ပြဲတြင္လည္း ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ အတူတူ အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပခဲ႔သည္။ </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">သူသီခ်င္းဆိုျပီး မိန္းမပိုးေတာ႔ အဲ႔ညက "လမင္းေလးကတိုးတိုးေလးေျပာသြားတယ္။ မင္းခ်စ္သူမင္းကို မုန္းျပီတဲ႔" ဆိုတဲ႔ သီခ်င္းေလးကို ဆိုသာမွတ္မိေသးသည္။ </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">မဂၤလာေဆာင္ဖို႔စီစဥ္ေတာ႔ ကနဦး သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းပံုစံေလး ဇာတ္လမ္းတို ဗီဒီယိုေလး ရိုက္ျဖစ္ေသးသည္။ သူ႔ဇနီးေလာင္းက မင္းသမီး၊ သူက မင္းသား ေပါ႔။ ေနာက္ဆံုးမွာ မဂၤလာေဆာင္ျပီး ဇာတ္သိမ္းဆိုတဲ႔ ပံုစံေလး ရိုက္ၾကသည္။ </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">ကြ်န္ေတာ္လည္း သူတို႔ကို ခဲဖိုးနင္႔နင္႔ပိုးပိုး ေတာင္းႏိုင္ေအာင္ သူတို႔ရဲ႕ မဂၤလာဦးအခန္းေလးကို ေမာင္ပိုင္စီးျပီး ခဲဖိုးကို ေစာင္႔ေတာင္းခဲ႔ဖူးသည္။ </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">အလုပ္ခရီးေတြ အတူတူသြားရင္း ကားထဲမွာ ႏွစ္ေယာက္သား သူတစ္ခြန္း ကိုယ္တစ္ခြန္း စကားေတြမ်ားခဲ႔ဖူးသည္။ ႏွစ္ေယာက္အတူတူ လမ္းေဘးတြင္ ၾကံဳသလို အိပ္ျဖစ္ခဲ႔ဖူးၾကသလို ၾကံဳသလို စားျဖစ္ခဲ႔ဖူးၾကသည္။ တစ္ခါတစ္ေလ အေရးၾကီးရင္ ၾကီးသလို ရရာကားေတြနဲ႔ ခရီးေတြထြက္ခဲ႔ဖူးၾကသည္။ ထိုင္စရာ ေနရာေလး တစ္ေနရာစာ မရွိလို႔ ကုန္တင္ထားတဲ႔ ဟုိင္းလတ္ကားေတြ၊ ကုန္ကားေတြရဲ႕ ေခါင္မိုးေတြေပၚမွာ ၂ေယာက္သား ခ်ည္ထားတဲ႔ မိုးကာၾကိဳးေတြ၊ တစ္ခါတစ္ေလ သံပန္းတံကားေတြကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္လို႔ ကုပ္ကပ္ျပီး မိုင္ရာခ်ီတဲ႔ ခရီးေတြကို မိုးရြာရြာ ေနပူပူမေရွာင္ အမိုးအကာမပါပဲ ျဖစ္သလို လုိက္ခဲ႔ၾကဖူးသည္။ ၂ေယာက္သား ဆိုင္ကယ္ေတြနဲ႔ ေတာလမ္း၊ ေတာင္လမ္းေတြ အဆင္ေျပသလို ျဖတ္ခဲ႔ၾကဖူးသည္။ </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">တစ္ခုမွတ္မိေသးသည္။ သူက ဆိုင္ကယ္စီးရင္ ရင္ဘတ္ကို သေရျပား သုိ႔မဟုတ္ သတင္းစာ ခံျပီးစီးေလ႔ရွိသည္။ သူရဲ႕အေၾကာင္းျပခ်က္က အဆုပ္ကိုကာကြယ္ျခင္းသာဟု ပင္ဆိုသည္။ </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">ေပါက္တက္ကရ လုပ္ခဲ႔တာေတြကေတာ႔ ႏိုင္ငံျခား လူဝင္မူၾကီးၾကပ္ေရးရုံးေတြတြင္ မွတ္ပံုတင္ဖို႔ နာမည္ေတြေျပာတိုင္း ဘဒၵႏ ၱဝိစာရ တို႔ အဂၢမဟာပ႗ိတတို႔ စသည့္လို နာမည္ေတြၾကည့္ပဲ ေလွ်ာက္ေျပာျပီး လုပ္ခဲ႔ၾကတာၾကည့္ပင္။ </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">မွတ္မွတ္ရရ အလြဲေလးတစ္ခုကေတာ႔ တရုတ္ျပည္ ေရႊလီထဲတြင္ ၂ေယာက္သား ေန႔လည္စာ စားအျပီး ေငြရွင္းေတာ႔ ၁၇က်ပ္နဲ႔ ၇၀က်ပ္မွားျပီးေပးခဲ႔ၾကဖူးသည္။ </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">ေနာက္ဆံုး ကြ်န္ေတာ္ ျပည္ပကိုသြားဖို႔ထြက္ခြာေတာ႔ မႏၱေလးေလဆိပ္ကို သူကို္ယ္တိုင္လိုက္ပို႔ရွာသည္။ ထိုေန႔သည္ ၉ ရက္ေန႔ျဖစ္သည္။ သိုေပမယ္႔ ဒီေန႔သည္ ၁၀ရက္ေျမာက္ေန႔ျဖစ္ေနခဲ႔ရပါသည္။ လြန္ေျမာက္ျခင္း အစကို အရာတစ္ခုခုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ အဆံုးသတ္ခ်င္မိပါသည္။ ထိုသည္ကာ အျခားမဟုတ္ပါ။ သူ႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးတစ္ခုသာ က်န္ေတာ႔ေသာ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အတိတ္ထဲမွာပဲ ရွိခဲ႔သည္ဟုဆိုပါလွ်င္... </span><br /><div align="center"><br /><span style="color:#000000;"><span style="color:#99ffff;"><em><strong>စိန္ပန္းျပာရဲ႕ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ </strong></em></span><br /><br /><span style="color:#ffffff;">ကမာၻၾကီးဟာေလ<br />ေန႔ျပီးရင္ ည<br />ညျပီးရင္ ေန႔<br />တစ္ရက္ေရာက္လာခဲ႔တယ္...။<br /><br />ရာသီဥတုဟာလဲ<br />ေႏြျပီးရင္ မိုးေဆာင္း<br />မိုးေဆာင္းျပီးရင္ ေႏြ<br />တစ္ႏွစ္လည္ခဲ႔တယ္...။<br /><br />စိန္ပန္းျပာေတြလဲ<br />ေဝျပီးရင္ ေၾကြ<br />ေၾကြျပီးရင္ ေဝ<br />ဖူးပြင္႔ခဲ႔ၾကတယ္...။<br /><br />တို႔တစ္ေတြလဲ<br />ခ်စ္ျပီးရင္ မုန္း<br />မုန္းျပီးရင္ ခ်စ္<br />အခ်စ္...ခ်စ္ေတြပဲဆို<br />ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲေနာ္...။ ။<br /></span><br /><span style="color:#9999ff;"><span style="color:#ffcc99;">ေမာင္ကေနာင္(၄၂)</span><br /></span></span><span style="color:#000099;">["စိန္ပန္းျပာရဲ႕ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္" ကဗ်ာစာအုပ္မွ]</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;"></span></div><div align="left"><span style="color:#ffff66;">ေရွးစာဆို</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-5487143796210851525?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-38737232366114681442009-09-09T02:33:00.009+01:002009-09-09T19:16:30.020+01:00<span style="color:#000000;">"<span style="color:#66ff99;">အဲ႔ဒါသူ႔ရည္းစားေလ။ နင္မသိဘူးလား</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ခပ္သြက္သြက္ၾကားလိုက္ရတဲ႔ စုမြန္ရဲ႕ စကားသံအဆံုးမွာ "ဖုတ္" ခနဲေနေအာင္ ရင္ဘတ္ထဲ ဟာတက္သြားသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ဟာ......တဘက္ခါ စာေမးပြဲ။ နင္တို႔ သူမ်ားအတင္းပဲ ေျပာမေနၾကနဲ႔။ စာလုပ္မယ္။ စာဆက္လုပ္မယ္။</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ခပ္ျမန္ျမန္ ဣေျႏၵ ဆယ္ကာ အားလံုးေရွ့မွာ ဘာမွမဆိုင္သလိုသရုပ္ေဆာင္လို႔ စာကိုပဲ မဲကာလုပ္ေနလိုက္သည္။</span><br /><div align="center"><br /><span style="color:#99ffff;">*************************************</span></div><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">သူတို႔ေတြ ေျပာေနၾကျပီ...ေအာင္။ နင္႔နဲ႔စကားေျပာေနတဲ႔ေကာင္မေလးက နင္႔ရည္းစားတဲ႔။ </span><br /><span style="color:#000000;">ဟုတ္လို႔လား ေအာင္ရယ္လို႔ နင္႔ကို ငါ ထပ္ခါထပ္ခါ ေမးခ်င္လိုက္တာဟာ။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ေအာင္...။ နင္ခုေတာ႔ အခ်စ္ဆိုတာကို သိသြားျပီေပါ႔ေနာ္။<br />ငါ...ငါ ဝမ္းသာပါတယ္ ေအာင္ရယ္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#000099;">ေဝ...အခ်စ္ဆိုတာ လူေျပာမ်ားတဲ႔ ပံုျပင္ပါဟာ။<br />နင္တို႔ေျပာေနက်တဲ႔ အခ်စ္ကို နင္တို႔လည္းေသေသခ်ာခ်ာ သိမွာ မဟုတ္ဘူး...ဟုတ္တယ္မလား ေဝ။<br />နင္တို႔ အဲ႔ဒီ မသိတာၾကီးကို ခံစားၾကတယ္။ နင္တို႔ အဲ႔ဒီနားမလည္တာၾကီးနဲ႔ ဖီလင္ေတြ တက္ၾကတယ္။<br />ေနာက္ေတာ႔ ဘာျဖစ္ၾကလဲ။ အသဲေတြ ကြဲၾကမယ္။ ငိုၾက၊ယိုၾကမယ္။<br />အဲ႔ဒီ စကားလံုးၾကီးကို နင္တို႔စတင္ျပီး ကြ်မ္းဝင္မိလိုက္တာနဲ႔ နားလည္ဖို႔ ၾကိဳးစားလိုက္တာနဲ႔ ျပန္ရတာေတြက မတန္ပါဘူးကြာ။</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#000099;">အခ်စ္အေၾကာင္း ငါမသိဘူး ေဝ။<br />ဒါေပမယ္႔ ငါ႔ႏွလံုးသား ေကာင္းေကာင္း က်န္းမာေနေၾကာင္းကိုေတာ႔ ငါသိပါေသးတယ္</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">နင္ေျပာဖူးတဲ႔ စကားေတြ ျပန္ၾကားေယာင္မိေနတယ္ ေအာင္။ ခုေန ငါေမးလိုက္ခ်င္ပါတယ္ ေအာင္ရယ္ နင္႔ႏွလံုးသားေလး က်န္းမာေနရဲ႕လားလို႔ေလ။</span><br /><div align="center"><br /><span style="color:#99ffff;">*************************************</span></div><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#000099;">ေဝ ေျဖႏိုင္ရဲ႕လား</span>"<br />"<span style="color:#ffffff;">ေအး အပုဒ္ေစ႔ ျဖည့္ခဲ႔တယ္။ နင္ေရာ</span>"<br />"<span style="color:#000099;">အင္း ေအာင္မယ္ထင္သာပဲ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ေအာင္မွာပါ ေအာင္ရယ္။ ပူမေနနဲ႔။ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ စာေမးပြဲျပီးသာပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနစမ္းပါဟာ။ နင္႔မ်က္ႏွာၾကီးကလည္း ဘာျဖစ္ေနတာလဲ</span>"<br />"<span style="color:#000099;">ခေရ႕အိမ္က ေက်ာင္းျပီးသာနဲ႔ အိမ္ေထာင္ခ်ေပးေတာ႔မယ္တဲ႔။ အဲ႔ဒါ ခေရက ငါ႔ကိုခိုးခိုင္းတယ္ဟာ</span>" </span><br /><br /><span style="color:#000000;">"ေဝါ....ေဝါ......ေဝါ....." လမ္းမေပၚမွ ကားမ်ား တစ္စီးျပီး တစ္စီး ျဖတ္ျဖတ္သြားေနသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#000099;">ငါ႔မွာသူ႔ကို ယူဖို႔ အဆင္သင္႔မျဖစ္ေသးဘူး။ အဲ႔ဒါေၾကာင္႔ ငါအဲ႔ကိစၥကို သေဘာမတူလိုက္ဘူးဟာ။</span>"<br />"<span style="color:#ffffff;">အဲ႔ဒီေတာ႔</span>" </span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#000099;">စစခ်င္းေတာ႔ သူငါ႔ကို သတိၱမရွိဘူး။ သူ႔ကို တစ္ကယ္မခ်စ္ဘူး ဆိုျပီးေတာ႔ စိတ္တိုတိုနဲ႔ စြပ္စြဲေသးတာေပါ႔ဟာ။ ေနာက္ေတာ႔ သူလည္းနားလည္သြားပါတယ္</span>"<br />"<span style="color:#ffffff;">ခ်စ္ၾကသူတိုင္း မညားၾကဘူးဆိုတာ ဟိုးေရွးေခတ္ ခ်စ္ပံုျပင္ေတြထဲမွာ ကတည္းက ရွိခဲ႔ၾကျပီးသာပါ...ေအာင္ရယ္။ နင္ဘယ္လို ခံစားေနရမယ္ဆိုတာ ငါနားလည္ပါတယ္</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#000099;">ေဝ</span>"<br />"<span style="color:#ffffff;">ေျပာေလ ေအာင္</span>" </span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#000099;">ငါခုေတာ႔ သိသြားျပီ</span>"<br />"<span style="color:#ffffff;">အင္း...ဘာကိုလဲ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#000099;">ေၾသာ္...အခ်စ္တစ္ခုကို ထာဝရ လက္တြဲသြားဖို႔ဆိုတာ ႏွလံုးသားတစ္ခုထဲ က်န္းမာေနယံုနဲ႔တင္ မလံုေလာက္ဘူးဆိုတာကိုေလ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#ffff66;">ေရွးစာဆို</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-3873723236611468144?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-34547864540186962102009-09-08T00:22:00.007+01:002009-09-08T00:37:19.645+01:00<div align="center"><span style="color:#ffffff;">ေနရွိရာ မ်က္ႏွာလွည့္ </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">မာနမဲ႔စြာ ရွင္သန္ </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">ေရာင္စဥ္ျဖာ အလင္း </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္း ပန္းတိုင္ </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">ခ်စ္သူပဲ ပိုင္ပါတယ္...။</span></div><div align="center"><br /><span style="color:#ffffff;">ေျမကမၻာကို ေက်ာခိုင္း </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">အလင္းလႈိင္းေတြ ဗလာ </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">ေနဆိုတာ ပ်က္သုဥ္း </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">ဆံုးရႈံးျခင္း မွတ္တိုင္ </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">ခ်စ္သူပဲ ပိုင္ပါတယ္...။ ။</span><br /><br /><span style="color:#ffccff;">မင္းအိမ္စံ</span> </div><div align="center"><span style="color:#66ffff;">[ဗီဒီယို ရုပ္ရွင္ဂ်ာနယ္၊ အတြဲ ၃၊ အမွတ္ ၁၅၊ ေမလ၊ ၂၀၀၀]</span><br /><span style="color:#000066;">["စိန္ပန္းျပာရဲ႕ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္" ကဗ်ာစာအုပ္မွ]</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-3454786454018696210?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-1434120005146217082009-09-07T04:38:00.013+01:002009-09-07T06:39:22.175+01:00<span style="color:#000000;"><span style="color:#000066;">နင္႔အေၾကာင္းမစဥ္းစားဘူး~~~နင္႔အေၾကာင္းေတြထပ္မစဥ္းစားဘူး~~~~နင္႔အေၾကာင္းးးးေတြကို ဘယ္ေတာ႔မွ ထပ္မစဥ္းစားေတာ႔ဘူးးးးးး <a href="http://1.bp.blogspot.com/_u9Pc2IM5YsY/SqSGA19H4kI/AAAAAAAAAQ8/hIX7TRJQbVw/s1600-h/1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378571204028785218" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 144px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_u9Pc2IM5YsY/SqSGA19H4kI/AAAAAAAAAQ8/hIX7TRJQbVw/s200/1.jpg" border="0" /></a><br /></span><br />ထိုစကားလံုးေတြနဲ႔ နင္႔အေၾကာင္းေတြ အလိုလို ျပန္စဥ္းစားမိတိုင္း ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ဦးေႏွာက္မွာ အတန္တန္ျပန္သတိေပးေနရဆဲပဲေလ။ သိပ္ကိုစြဲလန္းမိတတ္လြန္းတာကိုက ငါ႔ရဲ႕အားနည္းခ်က္လို႔ နင္မခနဲ႔လိုက္ပါနဲ႔။ နင္မနဲ႔ခင္ကတည္းက ျပိဳေနျပီးသားပါ။<br /><br />နင္႔အတြက္နဲ႔ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါေတာ႔ ငါငိုဖူးတယ္။ ရူးတယ္လို႔မဆိုပါနဲ႔။ ပိုတယ္လို႔လည္း မထင္မွတ္ေစခ်င္သူရယ္ပါ။<br /><br />နင္သိလား~~ ငါ႔မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာ နင္႔နာမည္က စူးစူးနစ္နစ္ကို ခုထိ မူးရစ္ေနတုန္းဆိုတာ။<br />ဟုတ္တာေပါ႔။ ဟုတ္တာပဲေပါ႔။ နင္ဘယ္သိလိမ္႔မွာတုန္း။<br />ငါနဲ႔ငါ႔ဘဝကိုပါ နင္က သိပ္မုန္းဖူးသူပဲေလ။<br /><br />အျပံဳးကို အျပံဳးနဲ႔ ဖလွယ္ႏိုင္ေပမယ္႔<br />အမုန္းကို အမုန္းနဲ႔ ငါအေပးအယူ မတည့္ႏိုင္ေသးတာေတြကိုေတာ႔ ဝန္ခံခ်င္ေသးတယ္။<br /><br />မွတ္မိေသးတယ္။ ၃၁ ဒီဇင္ဘာညမွာ ငါ႔မ်က္လံုးေတြ စူးဝါးသြားခဲ႔ရတဲ႔ပံုရိပ္တစ္ခ်ဳိ႔။<br />ဟင္းဟင္း~~နင္ကေတာ႔ မ်က္ဝန္းမွာ အျပံဳးေတြ မို႔ေနလိုက္တာ ခ်ဳိလို႔။<br /><br />အဲ႔ညက နင္႔ေဘးကအရိပ္ေလးေၾကာင္႔ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ပန္းႏုေရာင္ သန္းသြားတဲ႔ ပါးကေလးကိုေတာင္<br />ငါဆိုတဲ႔သူက ခုထိ မီးရူးမီးပန္းေတြေၾကာင္႔ပါလို႔ ဦးေႏွာက္မွာ ဖာေထးထားတုန္း။ <a href="http://4.bp.blogspot.com/_u9Pc2IM5YsY/SqSFSFZFqcI/AAAAAAAAAQ0/BknV6YSjUM4/s1600-h/1.jpg"></a><br /><br />ေနေကာင္းလားလို႔ တစ္ခ်က္ နင္မေမးဘူး။<br />သိပ္ဝမ္းနည္းတာပဲလို႔ ငါတစ္ခ်က္ မလွစ္ျပဘူး။<br /><br />ဟန္ေဆာင္ကာ ကြယ္ဝွက္လို႔ ဒီပံုရိပ္တစ္ကြက္နဲ႔တင္ လံုေလာက္ခဲ႔ပါျပီ။<br /><br />အဲ႔ဒီတဒဂၤမွာ ငါဘာျဖစ္သြားလဲ။<br /><br />ေကာင္းကင္မွာ ေရာင္စံုပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ ပ်ံဝဲသြားတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုး ကြ်တ္ကြ်တ္ညံသြားတယ္။<br /><br />"<span style="color:#ffffff;">Happy New Year</span>" တဲ႔။<br /><br />................<br />........<br />....<br />..<br />.<br />ငါလည္း... ဘယ္ေသာအခါမွ ျပန္လင္းမလာေတာ႔မယ္႔ ႏွလံုးသားမီးအိမ္တစ္လံုးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ကိုင္ဆြဲျပီး ပါးစပ္က တတြတ္တြတ္ရြတ္ကာ အိမ္ျပန္ခဲ႔တယ္။<br /><br /><span style="color:#000066;">နင္႔အေၾကာင္းမစဥ္းစားဘူး~~~နင္႔အေၾကာင္းေတြထပ္မစဥ္းစားဘူး~~~~နင္႔အေၾကာင္းးးးေတြကို ဘယ္ေတာ႔မွ ထပ္မစဥ္းစားေတာ႔ဘူးးးးးး<br /></span><br /></span><span style="color:#ffff66;">ေရွးစာဆို</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-143412000514621708?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-34579424731557268822009-09-05T01:21:00.001+01:002009-09-05T01:29:44.758+01:00<div align="center"><span style="color:#ffffff;">အတၱေတြ<br />မာနေတြနဲ႔အတူ<br />ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ကို<br />လံုျခံဳေအာင္ သိမ္းထားရင္း<br />ေနာက္ဆံုး<br />အခ်စ္ဆိုတဲ႔ အရာကို<br />အရႈံးေပးလိုက္ရေတာ႔တယ္<br /><br />ဒါေပမယ္႔ကြယ္<br />အတၱၾကီးတဲ႔<br />ကိုယ္႔ရဲ႕...ႏူးညံ့တဲ႔ခ်စ္ျခင္းေတြကို<br />ခ်စ္သူက ဥေပကၡာျပဳရက္ခဲ႔တယ္<br /><br />မာနၾကီးတဲ႔<br />ကိုယ့္ရဲ႕...အျဖဴေရာင္ခ်စ္ျခင္းေတြကို<br />ခ်စ္သူက နားမလည္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ခဲ႔တယ္<br /><br />ဘယ္မွာလဲ...?<br />နယူတန္ရဲ႕ နိယာမေတြ...<br />သိကၡာဆိုတဲ႔ အရွက္တရားေတြ<br />ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ႔အထိ<br />အရႈံးေပးခဲ႔တာေတာင္<br />ကိုယ္...ျပန္ရခဲ႔တာေတြက<br />ထပ္ဆင္႔အရႈံးတဲ႔...။ ။</span><br /><br /><span style="color:#ffcccc;">ေႏြ</span><br /><span style="color:#000099;">[စိန္ပန္းျပာရဲ႕ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ ကဗ်ာစာအုပ္မွ]</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-3457942473155726882?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-59343184366339687512009-09-02T05:02:00.017+01:002010-06-03T16:16:28.770+01:00<span style="color: rgb(0, 0, 0);">Made in UK ဆိုတဲ႔ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ အေၾကာင္းအရာကို အစခ်ီျပီးေျပာရရင္ (၂၅.၀၈.၂၀၀၉) ညသန္းေခါင္းယံက အစျပဳတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။ အဲ႔ဒီေန႔ကေပါ႔ ကိုဘလိတ္ဆိုတဲ႔ လူဗ်ာ ဂ်ီေတာ႔ကေန ရုတ္တရက္ၾကီး စာလွမ္းရိုက္တယ္။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"<span style="color: rgb(255, 255, 255);">ေဟ႔လူ... ခင္ဗ်ား စိတ္ၾကိဳက္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေလာက္ အသံသြင္းျပီး ဆိုေပးစမ္းပါဗ်ာ</span>" တဲ႔ ဒါနဲ႔ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘာလုပ္ဖို႔တုန္းဆိုျပီး ေမးေတာ႔ သူတို႔ အမွတ္တရ သီခ်င္းေခြလုပ္မလို႔ ဆိုလား ဘာလားပဲ ေျပာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ "<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဆိုမယ္႔ဆိုေတာ႔ဗ်ာ ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ ေရးျပီး ကိုယ႔္သီခ်င္းကိုယ္ဆိုမွာေပါ႔</span>"ဆိုျပီး ေျပာခ်လိုက္တယ္။ တစ္ကယ္တမ္း ဂီတကို ဘာမွ နားလည္တာမဟုတ္ဘူး။ ဝါသနာပိုးေလးက မခ်ဳိးေသးေတာ႔ ေျပာမိလိုက္တာမ်ဳိးေလာက္ရယ္သာ။ </span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒါကို သူကလည္း ေျမွာက္ေပးသာလား၊ အားေပးသာလား မသိဘူး။"<span style="color: rgb(255, 255, 255);">ေအး...ခ်ဗ်ာ</span>"တဲ႔။ က်န္တဲ႔ အသံပိုင္းဆိုင္ရာကိတ္စၥ သူတို႔တာဝန္ယူတယ္ဆိုျပီး ေျပာလာသာနဲ႔အားေတြတက္လာျပီး ခ်မယ္ဗ်ာဆိုျပီး (၂၆.၀၈.၂၀၀၉) မနက္သန္းေခါင္ေက်ာ္စၾကီးပဲ ရွိေသးတယ္ အဲ႔ခ်ိန္မွာ သီခ်င္း စေရးေတာ႔တာပဲ။ အရင္ကလည္း ေရးဖို႔ ဟိုတို႔ ဒီတို႔ထားတာကေလးေတြကို ေဘးထားျပီး သီခ်င္းအသစ္စေရးေတာ႔သာပဲ။သိပ္မၾကာဘူး အဲ႔ဒီမနက္မွာပဲ ျပီးသြားတယ္။ </span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ညေနေရာက္ေတာ႔ အမ်ဳိးသမီးအဆိုရွင္ ဘယ္သူ႔ကို ဆိုခုိင္းရင္ ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားရင္း အရင္ကတည္းကလည္း သီခ်င္းေတြဘာေတြဆိုတာ ၾကားဖူးျပီးသားျဖစ္တဲ႔ အဂၤလန္က ေရႊအိမ္စည္ ဆိုတဲ႔ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ဆိုမလားဆိုျပီး ေမးလိုက္တယ္။ သူကလည္း ဆိုမယ္တဲ႔။ ဒါနဲ႔ အိုေက သြားတယ္ေပါ႔။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အဲ႔ေကာင္မေလးကို သီခ်င္းတိုက္ဖို႔ဆိုျပီး အြန္လုိင္းမွာ ခ်ိန္းတယ္။ မေရႊေခ်ာက အဲ႔ဒီ (၂၆.၀၈.၂၀၀၉) ကတည္းက ေပ်ာက္သြားလိုက္တာ (၂၉.၀၈.၂၀၀၉) မွ ျပန္ေပၚလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း စာေတြက ျပီးေသးတာမဟုတ္ေတာ႔ ဒီသီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကို အခ်ိန္အမ်ားၾကီး မေပးႏိုင္ျပန္။ အဲ႔ဒီေတာ႔ သူ႔ကိုေလာရတယ္။ အဲ႔ဒီ ေန႔မွာပဲ သူ႔ကို ဆိုရမယ္႔ သီခ်င္းစာသားေတြ၊ ဘယ္လိုဆိုရမယ္ဆိုတာေတြ ေျပာတာေပါ႔။ ဘယ္ေတာ႔ အသံသြင္းမလဲဆိုျပီးေမးေတာ႔.... ေကာင္မေလးက အိမ္ကလူၾကီးေတြ လစ္မွ ဆိုလို႔ရမွာဆိုျပီးေျပာလာေတာ႔ .... လန္ဒန္မွာ ရႈိးရွိတဲ႔ေန႔ (၃၁.၀၈.၂၀၀၉) မွာ အသံသြင္းဖို႔ ထပ္ခ်ိန္းလိုက္ျပန္တယ္။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အဲ႔ဒီ (၃၁.၀၈.၂၀၀၉)လည္းေရာက္ေရာ လိုအပ္တဲ႔ အသံဖိုင္ေတြ သူ႔ကြန္ျပဴတာကို သြင္းလိုက္၊ သီခ်င္းစာသားေတြ ေျပာခုိင္းလုိက္နဲ႔ လူၾကီးေတြ ျပန္လာလို႔ မသြင္းလိုက္ရျပန္ဘူး။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">(၀၁.၀၉.၂၀၀၉) ညမွာေတာ႔ ေလာေလာ ေလာေလာနဲ႔အသံေတြကို သြင္းခ်ခိုင္းရတယ္။ ျပီးေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း အသံသြင္းေပါ႔။ သူက သူ႔အိမ္မွာသြင္းတာ အဆင္ေျပေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ေနရာမွာ သြင္းတာအဆင္မေျပျပန္ဘူး။ မေျပလည္း မတတ္ႏိုင္ေတာ႔ဘူးဆိုျပီး အတတ္ႏိုင္ဆံုး အဆင္ေျပေအာင္ သြင္းခ်လိုက္တယ္။ အသံသြင္းဖို႔ မုိက္ကလုိဖုန္းကလည္း ေကာင္းေကာင္းမရွိ။ နယူးေယာက္က သူငယ္ခ်င္းေတြ သီခ်င္းလုပ္ဖို႔ အသံုးျပဳတဲ႔ အသံသြင္း မိုက္ကလိုဖုန္းတစ္လံုးက ေဒၚလာ ၁၅၀၀ ေပးရတယ္တဲ႔။ ကိုယ္သြင္းတဲ႔ မုိက္ကလိုဖုန္းက ၁၅ေပါင္ေတာင္ မေပးရတဲ႔ ဟာမ်ဳိး။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒီေနရာမွာ အသံဖိုင္ေတြကို တည္းျဖတ္ေပးတာ ကိုခ်က္စူဆိုတဲ႔ လူေပါ႔ဗ်ာ။ ဒီလူလည္း အလုပ္ေတြတစ္ဖက္၊ အလွဴပြဲေတြ တစ္ဖက္နဲ႔ ၾကားကကို လုပ္ေပးရွာတယ္။ သူလည္း ကြ်မ္းက်င္လို႔ ဆိုတာထက္ ဝါသနာပါလို႔ လုပ္ေပးရွာတာမ်ဳိး။ ခုဆို ကြ်န္ေတာ္႔ဆီမွာ (၀၂.၀၉.၂၀၀၉) ကူးလို႔ေနျပီေပါ႔ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လုပ္ထားတဲ႔ သီခ်င္း တည္းျဖတ္တာ မျပီးေသးဘူး။ မျပီးဆိုဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဖက္မွာ သြင္းတာေတြက အသံေတြက ထင္သလုိအဆင္မေျပဘူးဗ်။ ျဖစ္သလိုပဲ သြင္းထားရတာ။ အဲ႔ဒါကို သူ႔ခဗ်ာ အဆင္ေျပေအာင္ တစ္ကုတ္ကုတ္နဲ႔ကို လုပ္ေပးရွာတယ္။ ေရးေနရင္းပဲ ျပီးသြားျပီ တည္းျဖတ္တာ။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႔ ပထမဆံုး ဒီသီခ်င္းေလးမွာ လုိအပ္တာေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ဘယ္ေနရာေတြ လိုအပ္တယ္ဆိုတာလည္း တစ္ခ်ဳိ႔ကိုသိေပမယ္႔လည္း ထပ္ျပီးအခ်ိန္မေပးႏိုင္တာေၾကာင္႔ ေလာေလာဆယ္ ဒီsample ေလးကို မိတ္ေဆြတို႔ဆီကို လႊတ္လိုက္ပါတယ္။ တစ္ဆက္ထဲ မိတ္ေဆြတို႔ ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္လို ဂီတဝါသနာပါျပီး လုပ္သူ၊ သိ၊ တက္သူမ်ားရွိရင္ သိုက္သိုက္ဝန္းဝန္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး လက္တြဲလုပ္ခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ မိတ္ေဆြတို႔ရဲ႕ ပြင္႔လင္းတဲ႔ ေဝဖန္ အၾကံျပဳခ်က္မ်ားကို ဝမ္းသာစြာနဲ႔ ၾကိဳဆိုလ်က္ပါခင္ဗ်ာ။</span><br /><br /><strong><em><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဟိုးတုန္းကခ်စ္သူ</span></em></strong><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေတးေရး </span>- <span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရွးစာဆို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေတးဆို </span>- <span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရွးစာဆို</span>၊ <span style="color: rgb(255, 153, 255);">ေရႊအိမ္စည္</span><br /> <br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/rm26IZSXmps&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/rm26IZSXmps&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">(ကြ်န္ေတာ္႔ကို ေရးျဖစ္၊ဆိုျဖစ္ေအာင္ စျပီးေျပာခဲ႔ေသာ <a href="http://darkblue9898.multiply.com/">ကိုဘလိတ္၊</a> အိမ္ကလူၾကီးေတြ အလစ္မွာ မျဖစ္မေန အသံကိုရေအာင္သြင္းေပးခဲ႔ေသာ ေရႊအိမ္စည္၊ စီးပြားေရးတစ္ဖက္နဲ႔အခ်ိန္လုျပီး တည္းျဖတ္ေပးတဲ႔ <a href="http://www.mmbiz.net/">ကိုခ်က္စူ</a>ႏွင္႔တစ္ကြ လာေရာက္နားဆင္သူ မိတ္ေဆြမ်ားကို ဒီေနရာကေန ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။)</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေရွးစာဆို</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-5934318436633968751?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-25493167372086751562009-06-29T23:35:00.012+01:002009-07-01T00:09:34.049+01:00<div align="left"><span style="color:#000000;">ျပဳသင္႔သည္ကို မျပဳ၊ မျပဳသင္႔သည္ကို ျပဳမည့္သည့္အတြက္ အခ်ိန္လြန္မွ ပူပန္ျခင္း ေနာင္တဆိုတဲ႔ ခက္ဆစ္ကို စာေမးပြဲမွာ မွန္ေအာင္ ေျဖႏိုင္ခဲ႔ရင္ (၁)မွတ္ရမည္။ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ကလြဲျပီး ထိုစည္းမွ်ဥ္းဥပေဒသတစ္ခုလို မည္သူကမွ အမွတ္ၾကည့္ေပးမေနေတာ႔တဲ႔ လက္ေတြ႔ဘဝမွာေတာ႔ ပုံေသနည္းမဲ႔စြာ ျဖတ္သန္းေနရသည္။ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားဘဝတြင္ ပုဂၢလိက ဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္သူ မၾကာခဏေျပာဖူးေသာ စကားတစ္ခြန္းကို ျပန္အမွတ္ရမိသည္။<br /><br />[<span style="color:#ffffff;">အေရးၾကီးတာနဲ႔ အေရးမၾကီးတာ ေရာေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ အေရးမၾကီးတာကို အေရးၾကီးတယ္ထင္ျပီး အေရးတၾကီးမလုပ္မိဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္</span>]<br /><br />ေန႔စဥ္ရွင္သန္လႈပ္ရွားေနရေသာ အခ်ိန္ေတြထဲတြင္ မည္သို႔ေသာအရာေတြက တစ္ကယ္လုပ္သင္႔ေသာ အရာေတြျဖစ္ပါသလဲ။ လူတိုင္းမွာ လုပ္သင္႔၊ လုပ္ေဆာင္ရမည္ျဖစ္ေသာအရာမ်ားစြာ ရွိၾကပါေပလိမ္႔မည္။ ထိုနည္းလည္းေကာင္းပင္ ကြ်ႏ္ုပ္တြင္လည္း လုပ္သင္႔လုပ္ထိုက္ေသာ အရာအခ်ိဳ႕ရွိပါသည္။<br /><br />ျပီးခဲ႔ေသာ အပတ္က ခရီးသြားျဖစ္ျပန္သည္။ <၂၇.၀၆.၂၀၀၉> ညမွာ အိပ္ရာဝင္ေတာ႔ ညသန္းေခါင္ခ်ိန္တြင္ျဖစ္သည္။ ေတာ္ရုံနဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ေသးခင္ ေဘးမွာ အိပ္ေနေသာ တစ္ျခား ခရီးသြားတစ္ေယာက္ဆီက ေဟာက္သံေတြ အဆက္မျပတ္ထြက္လာခဲ႔သည္။ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ <၂၈.၀၆.၀၉> မနက္ (၁)ခ်က္ထိုးေလာက္ဆီသို႔ အခ်ိန္ေတြက ကူးလာခဲ႔ျပီ။ အိပ္လို႔မေပ်ာ္ျဖစ္တုန္း ကိုယ္႔အေၾကာင္းကို္ ကိုယ္ျပန္စဥ္းစားမိသည္။<br /><br />ထိုသို႔စဥ္းစားရာတြင္ မိမိကုိယ္ကို ဘာေတြလုပ္ျဖစ္ခဲ႔သလဲ၊ ဘာေတြလုပ္ေနသလဲ၊ ဘာေတြလုပ္မလဲ ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းေတြ ျပန္ျပီးေမးၾကည့္လိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ အေျဖေတြရဲ႕ ေနာက္ဆံုးမွာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ပိုင္ႏိုင္စြာ ခ်ျပစ္လိုက္သည္။<br /><br />ဘေလာက္ကို လာလည္သူ၊ မ်က္စိလည္ လမ္းမွားလာသူ၊ စာလာဖတ္သူမ်ားနဲ႔ မႏၱေလး ဂိုဏ္းစတား ဇာတ္လမ္းတြဲကို ေစာင္႔ေမွ်ာ္အားေပးေနသူမ်ားအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းတြဲရဲ႕ ေက်ာရိုးကို ခ်ျပီးသားပါ။ ေရးဖို႔ရန္ပဲ လိုပါေတာ႔တယ္။ ဒါေပမယ္႔ အခ်ိန္နဲ႔စိတ္ေတြကို ေတာ္ေတာ္ ေနရာယူတာမို႔ ဘေလာက္ကို ခဏရပ္ထားပါ႔မယ္။<br /><br />စာေတြဖက္ကို ပိုျပီး အာရုံစိုက္ဖို႔ လိုအပ္လာလို႔ပါ။ စာေတြဖက္ကို ျပီးျပတ္ေအာင္ လုပ္ခဲ႔ျပီးရင္ ျပန္လာခဲ႔ပါ႔မယ္။ အဲ႔ဒီျပန္လာမဲ႔အခ်ိန္ဆိုရင္ အားလံုးနီးပါးေလာက္ ေမ႔ခ်င္ေမ႔ကာ ေနေလာက္မဲ႔ အခ်ိန္္မ်ဳိး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာပါ။ ဇာတ္လမ္းတြဲကိုေတာ႔ ျပီးေအာင္ ေရးမွာပါ။ ကိုယ္စေရးတဲ႔ဇာတ္ကို ကိုယ္ကပဲ အဆံုးသတ္ျပီးေအာင္ ေရးသြားမွာပါ။ ရုပ္ရွင္ေတြလိုပါပဲ အပိုင္း(၆)ကေနစျပီး လာမဲ႔ဇာတ္လမ္းတြဲအခ်ဳိ႕က အသက္ (၁၈)ႏွစ္အထက္ အသက္ျပည့္မွ ဖတ္ရန္သင္႔ေတာ္မွာပါ။(<၁၈>ႏွစ္ျပည့္မွ ဆိုလို႔ တစ္မ်ဳိးမေတြးရန္)<br /><br />စာေရးသူ စိတ္ကူးမေျပာင္းခဲ႔ဘူးဆိုရင္ ဇာတ္လမ္းလည္းမေျပာင္းႏိုင္ပါဘူး။ အေျခအေနအရ ဇာတ္ေျပာင္းေရးရမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ကေလးဖတ္လည္းရပါတယ္။ ဘယ္ကေလးကမွလည္း ဒီဘေလာက္ကို ေရာက္လာႏိုင္ေလာက္မွာ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ ခဏလမ္းခြဲမယ္႔ ဒီဘေလာက္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးပိုစ္႔ကို ကြ်န္ေတာ္ၾကိဳက္ေသာ မင္းအိမ္စံ ေရးခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္နဲ႔ ေခြ်းသိပ္ခဲ႔ပါရေစ။</span> </div><div align="center"><br /><br /><br /><strong><span style="color:#99ff99;"><em>ေဝးၾကျပီ</em></span></strong><br /><br /><span style="color:#ffffff;">ေၾကြျပီးသစ္ရြက္<br />ျပန္ဆက္လို႔ ရေကာင္းလား...<br />လွပတဲ႔ အိပ္မက္<br />ျပန္အိပ္စက္လို႔ ရေကာင္းလား...။<br /><br />အတိတ္ဆိုတာ<br />အရိပ္ပမာ ရွိေပမယ္႔<br />ေမ႔ပစ္ႏိုင္သူ အတြက္ေတာ႔<br />ျပကၡဒိန္ေဟာင္း တစ္ခုေလာက္<br />အသံုးမဝင္ေတာ႔ပါဘူး...။<br /><br />အေဆာင္အေယာင္ေတြၾကား<br />အသိုင္းအဝိုင္းရဲ႕ၾကား<br />မာနေတြၾကားမွာ<br />အခ်စ္ရဲ႕ခ်ဳိျမိန္ျခင္းမ်ား<br />ေအးစက္ခါးသီးသြားျပန္တယ္...။<br /><br />ႏွလံုးသားရဲ႕နက္ရိႈင္းျခင္း<br />အခ်ိန္ရဲ႕ေျပာင္းလဲျခင္း<br />ဆံုးရႈံးမႈအတြက္ အစားထုိးျခင္း<br />ကုစားျခင္း အတတ္ပညာ<br />ဘယ္သူမ်ား စြမ္းႏိုင္မွာလဲ...။<br /><br />ခုေတာ႔...<br />ဆံုးစည္းျခင္းဆိုတာ...<br />ေၾကြျပီးသစ္ရြက္...<br />လွပတဲ႔အိပ္မက္...<br />ေရစက္ရွိသေလာက္ပါပဲေလ...။ ။ </span><br /><br /><span style="color:#ffccff;">မင္းအိမ္စံ<br /></span><span style="color:#000066;">[အႏုပညာ ေၾကးမံု မဂၢဇင္း၊ အမွတ္ ၂၇၅၊ ဇူလိုင္လ၊ ၁၉၉၉]</span><br /><span style="color:#000000;">[စိန္ပန္းျပာရဲ႕ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ ကဗ်ာစာအုပ္မွ]</span></div><div align="center"> </div><div align="left"><span style="color:#ffff66;">ေရွးစာဆို</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-2549316737208675156?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-51167159994199437642009-06-26T00:39:00.004+01:002009-06-26T00:48:37.056+01:00<div align="center"><br /><span style="color:#ffffff;">ညတစ္ညေပါ႔<br />တစ္ျခမ္းထဲသာတဲ႔<br />လမင္းရယ္...</span></div><div align="center"><br /><span style="color:#ffffff;">မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္<br />လင္းေနတဲ႔<br />ၾကယ္ေလးေတြရယ္...</span></div><div align="center"><br /><span style="color:#ffffff;">ကိုယ္႔ကိုေခ်ာ႔သိပ္<br />ေနေလရဲ႕<br />ဒါေပမဲ႔<br />ကိုယ္မေပ်ာ္ပါဘူး...အခ်စ္ရယ္...<br />ကိုယ္မေပ်ာ္ပါဘူး...။ ။</span><br /><br /><span style="color:#99ffff;">ေမာင္ကေနာင္(၄၂)</span> </div><div align="center"><span style="color:#330000;">["စိန္ပန္းျပာရဲ႕ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္" ကဗ်ာစာအုပ္မွ]</span></div><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-5116715999419943764?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-90262917971636859922009-06-23T19:18:00.023+01:002009-06-24T19:28:42.819+01:00<div align="left"><span style="color:#000000;">ညေနေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမေစာင္းခ်င္ေသး တရုတ္က ရႈိးစမိုးေတြထုတ္ကာ ေျပာင္လက္ေနတဲ႔ သူရဲ႕လက္စြဲေတာ္ဆိုင္ကယ္ၾကီးကိုစီးလို႔ တက္ၾကြစြာနဲ႔ အိမ္ကို ေရာက္လာခဲ႔သည္။ ဆူးကလည္း သူ႔ဆိုင္ကယ္ကို သလို႔ အဆင္သင္႔ျဖစ္ေနေပျပီ။ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေကာင္မေလး သံုးေယာက္ဆီကို သြားမဲ႔အခါဆိုေတာ႔လည္း ဒီေလာက္ေတာ႔ ရွိေပမွျဖစ္မည္။ စံုစမ္းထားတဲ႔အတိုင္းဆို ေကာင္မေလးေတြက ညဖက္တိုင္းလိုလို စာအုပ္အငွားဆိုင္သို႔ သြားကာ စာအုပ္သြားငွားေလ႔ရွိသည္။ သြားတဲ႔အခါတိုင္းလည္း အိမ္မွ စာအုပ္ဆိုင္သို႔ လမ္းေလွ်ာက္သြားေလ႔ရွိသည္။ ထိုအခ်ိန္က ေဆတန္တို႔အတြက္ ေကာင္မေလးေတြအနားကိုကပ္ဖို႔ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ဟု ေယဘုယ် သတ္မွတ္ထားလိုက္သည္။ ဒါေၾကာင္႔လည္း ဒီညမွာ ေကာင္မေလးေတြနား စျပီးခ်ည္းကပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ညေန ၆နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ တရုတ္က သူ႔ဆိုင္ကယ္ကို သူစီးလို႔၊ ေဆတန္က ဆူးေမာင္းတဲ႔ ဆူးရဲ႕ဆိုင္ကယ္ေနာက္မွာလိုက္လို႔ ေကာင္မေလးသံုးေယာက္ ေနထိုင္ေသာ ၂၉လမ္း ဆီသို႔ ခ်ီတက္လာခဲ႔ၾကသည္။ ေကာင္မေလးေတြက ညဖက္ ၇နာရီေလာက္ဆို စာအုပ္ထြက္ငွားတတ္ေသာေၾကာင္႔ အခ်ိန္နဲနဲေစာကာ ထြက္လာလိုက္သည္။ သီတင္းကြ်တ္နီးလာလို႔ ေဗ်ာက္အိုး ေဖာက္သံတစ္ခ်ဳိ႕ ရံဖန္ရံခါ ၾကိဳၾကားၾကိဳၾကား ၾကားေနရသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ေကာင္မေလးေတြ အိမ္ေရွ့ေရာက္ေတာ႔ ဆိုင္ကယ္ကို လိမ္႔ရုံေလးသာ ေမာင္းလို႔ အိမ္အတြင္းပိုင္းကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ေကာင္မေလးေတြရဲ႕ အရိပ္အေယာင္ေတာင္မေတြ႔ရ။ အိမ္ေရွ့ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ လာရာလမ္းအတိုင္း ျပန္ကာ ေမာင္းလို႔ ေကာင္မေလးေတြ ထြက္အလာကို ေစာင္႔ဖို႔ ၈၃လမ္းထိပ္မွာ ေစာင္႔လိုက္ၾကသည္။ ၂၉လမ္းသည္ ေစ်းခ်ဳိနဲ႔ ၂လမ္းေက်ာ္ေလာက္သာ ျခားေသာေၾကာင္႔ ညဖက္ ၇နာရီေလာက္သာဆိုေပမယ္႔ လူစည္ကားေနဆဲျဖစ္သည္။ ေစ်းဝယ္သူ၊ ေစ်းေရာင္းသူမ်ားနဲ႔ ရႈပ္ေနသလို ၈၄လမ္းေပၚမွ ညေစ်းတန္းကလည္း စျပီး အသက္ဝင္လို႔လာေနေခ်ျပီ။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">တစ္ေအာင္႔ၾကာေေတာ႔ မေခ်ာေလး သံုေယာက္ ဖီးလိမ္းျပင္ဆင္ထားပံုမ်ားျဖင္႔ စာအုပ္ကေလးေတြကို ကိုင္ကာ ထြက္လာတာလွမ္းျမင္ေနရျပီ။ ေဆတန္တို႔ သံုးေယာက္လည္း ေကာင္မေလးေတြလာျပီဆိုတာ ျမင္တာနဲ႔ လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္လို႔ ဆိုင္ကယ္ေတြကို လမ္းေဘးမွာ ထားခဲ႔ကာ ေကာင္မေလးေတြေနာက္ကိုလိုက္ကာ စကားေျပာၾကေလသည္။ ၈၃လမ္းေပၚတြင္ ေဆတန္က စျပီး စကားေျပာလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">အစ္မတို႔က ညတိုင္းစာအုပ္ငွားျဖစ္ၾကတာလား။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုလည္း မွတ္ထားပါ။ ကြ်န္ေတာ္က ေဆတန္ပါ။ သူက ဆူး။ သူက တရုတ္။ အစ္မတို႔နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခ်င္လို႔ပါ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ေဆတန္က သူတို႔ဘယ္သူဘယ္ဝါေတြဆိုတာကို မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ေပမယ္႔ ေကာင္မေလးေတြဖက္က အျပန္စကားလံုးေတြက ထင္သေလာက္ မလွပ။ </span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffcccc;">ငါတို႔ကို လိုက္မေနာက္ယွက္ပါနဲ႔။ နင္တို႔သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ငါတို႔ကိုဒီလိုေနာက္က လိုက္ေနပါ႔မလား</span>" </span><br /><br /><span style="color:#000000;">အငယ္မေလးရဲ႕ ျပန္ျပီး ရန္ေတြ႔သံကို စၾကားလိုက္ရသည္။ ဆူးကလည္း ျငိမ္မေန ျပန္ျပီးေျပာလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">တစ္ကယ္ပါ...ကြ်န္ေတာ္တို႔ အစ္မတို႔နဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ခ်င္ရုံပါ...က်န္တာ ဘာအကန္႔မွ မရွိပါဘူး</span>"<br />ဆူးကျပန္ေျပာလိုက္ေပမယ္႔ တစ္ဖက္က အလတ္မက ပိုျပီးစိတ္တိုလာသည္ ထင္သည္ အသံပိုျပီး က်ယ္လာကာ မာလာသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffcccc;">ငါတို႔အေနာက္က လိုက္မလာပါနဲ႔လို႔... နင္တို႔ကို လူလိုေျပာေနတာမရဘူးလား</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">တရုတ္က သူ႔ရဲ႕အသံဝဲဝဲေလးနဲ႔ အားယူကာ "<span style="color:#ffffff;">ဟာ..ဘာလို႔အဲ႔ေလာက္ စိတ္တိုေနရတာလဲ....ခင္ခ်င္လို႔ မိတ္ဆက္တာပဲ....နာမည္ေလးေျပာျပပါလား</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffcccc;">နင္တို႔ ေတာ္ေတာ္ အဆင္႔မရွိတဲ႔ဟာေတြပဲ...ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေျပာေနတာကို...နားမလည္ဘူး။ ငါတို႔ေနာက္ ဆက္မလိုက္လာနဲ႔</span>" </span><br /><br /><span style="color:#000000;">အငယ္မရဲ႕ စူးစူးရဲရဲ တုန္႔ျပန္သံေအာက္မွာ သူတို႔သံုးေယာက္ခံရခက္သြားသည္။ မခံရ ဘယ္ရွိလိမ္႔မတုန္း တစ္ကယ္ဆိုရင္ သူတို႔သံုေယာက္လံုးက ထိုသို႔ တစ္ခါမွ ေျပာခံရဖူးေတြမဟုတ္။ ျပီးေတာ႔ သူတို႔က ေကာင္မေလးေတြကို တစ္ကယ္ သူငယ္ခ်င္းလုပ္ဖို႔ေလာက္ပဲ စိတ္ဝင္စားၾကတာဆိုတာ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔သိသည္။ ဒါေပမယ္႔ ေကာင္မေလးေတြက ဘာေၾကာင္႔ မယံုႏိုင္ရတာလဲ။ ေကာင္ေလးေတြ က ေကာင္မေလးေတြ ေနာက္ကို ခင္ခ်င္တယ္လို႔ စကားလိုက္ေျပာတိုင္း ေကာင္မေလးေတြက သူတို႔ကို ၾကိဳက္ေနပါျပီဟု တစ္ထစ္ခ် ဘာေၾကာင္႔ေတြးလိုက္ရတာလဲ။ အကယ္လို႔ေကာင္မေလးအားလံုးအဲ႔ဒီလို မေတြးရင္ေတာင္မွ ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ ဒီေကာင္မေလးေတြ ေတြးေနျပီဆိုတာေတာ႔ ေသခ်ာသည္။ စကားေတြလိုက္ေျပာလိုက္ ေကာင္မေလးေတြက ျပန္ေအာ္ကာ ေျပာလိုက္နဲ႔ ၂၉လမ္းေထာင္႔ကေန ၈၃လမ္းမၾကီးေပၚမွာလိုက္ေျပာလိုက္တာ လမ္း၃၀ေက်ာ္က်ာ္ေလာက္ေရာက္ေတာ႔ ေကာင္မေလးေတြ စာအုပ္ဆိုင္ဝင္သြားၾကသည္။ သူတို႔သံုးေယာက္လည္း ေကာင္မေလးေတြ စာအုပ္ငွားအျပီးကို အျပင္ကေစာင္႔လို႔ေနလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ေကာင္မေလးေတြ စာအုပ္ငွားျပီးျပန္ထြက္လာေတာ႔ ေဆတန္ကပဲ အၾကီးမနားကိုကပ္ကာ စကားစေျပာလိုက္သည္။ အၾကီးမက စကားကို တစ္လမ္းလံုး တစ္ခြန္းမွ မေျပာေသး။ တစ္ကယ္ေတာ႔ ေကာင္မေလးသံုးေယာက္က ပဲက ခပ္မ်ားမ်ားရယ္သာ။ ေဆတန္အတြက္ေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခ်င္ရုံေလာက္သာစိတ္ရွိေတာ႔ အထူးတစ္လွယ္ ဘာမွစိတ္ထဲတြင္မရွိ။ စကားျပန္မေျပာေသာ ေကာင္မေလးထက္စာရင္ ဘာစကားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စကားျပန္ေျပာေသာ ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ စကားေျပာရတာ ပိုျပီးအဆင္ေျပသည္ဟု ထင္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">အစ္မက စကားမေျပာဘူးေနာ္...ဘာစာအုပ္ေတြငွားလာတာလဲ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ေဆတန္ေျပာလိုက္ေပမယ္႔လည္း တစ္ဖက္က စကားတုန္႔ျပန္သံမၾကားရ။ အစကတည္းကလည္း ေဆတန္က အၾကီးမနားကပ္ရန္၊ ဆူးက အလတ္မနားကပ္ရန္၊ တရုတ္က အငယ္မနားကို ကပ္ရန္ဆိုျပီး ေဆတန္တို႔သံုးေယာက္က ခြဲတန္းခ်ထားသည္။ ထိုသို႔ ဘယ္ေကာင္မေလးက ဘယ္သူ႔ေကာင္မေလးဟု ခြဲျခားထားျပီး လိုက္ေျပာေတာ႔ ေကာင္မေလးသံုးေယာက္ အာရုံဟာ တစ္စုတစ္စည္းထဲမရွိပဲ ကြဲျပားေနမည္။ ထိုမွသာ သူတို႔သံုးေယာက္ စကားေျပာရတာ ပိုျပီးအဆင္ေျပႏိုင္မည္ မဟုတ္လား။ ေဆတန္သည္ တစ္ဖက္က တရုတ္တို႔၊ ဆူးတို႔ အေျခအေနကို ၾကည့္လိုက္ေတာ႔လည္း တရုတ္က အငယ္မရဲ႕ ခပ္စြာစြာ စရုိက္ေအာက္မွာ လူးကာလိမ္႔လို႔ေနသည္။ ဆူးကေတာ႔ သူဟာနဲ႔သူ ေျဖရွင္းလို႔ အဆင္ေျပႏိုင္ေနတဲ႔ပံုရသည္။ ေဆတန္ကေတာ႔ ေက်ာက္ရုပ္တစ္ရုပ္နဲ႔ စကားေျပာေနရသလို။ </span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">အစ္မ စကားျပန္မေျပာခ်င္ရင္လည္း ေနပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ခင္မင္မႈကိုေတာ႔ အသိအမွတ္ျပဳေပးပါ။ ဒီည ကြ်န္ေတာ္တို႔ အစ္မတို႔ အိမ္ေရွ့မွာ ဂီတာလာတီးမယ္ေနာ္။ ခင္မင္မႈအမွတ္တရေပါ႔ အစ္မရယ္</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ေဆတန္ဘာေတြေျပာေနတာေလာက္ေတာ႔ ထိုေကာင္မေလးၾကားေနမွာ ေသခ်ာပါသည္။ တစ္ဖက္က အလတ္မနဲ႔ အငယ္မရဲ႕ အသံေတြႏွင္႔အတူ တရုတ္နဲ႔ဆူးရဲ႕အသံေတြကလည္း ၾကားေနရသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffcccc;">ဟာ...ဆက္လိုက္မလာနဲ႔ေတာ႔....အိမ္နားေရာက္ေနျပီ</span>" </span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ဒါဆို ခင္တာကို လက္ခံေပး</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffcccc;">အိမ္ကလူေတြ ျမင္ကုန္လိမ္႔မယ္</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ျမင္မွာ ေၾကာက္ရင္ နာမည္ျမန္ျမန္ေျပာျပလိုက္ေလ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">အိမ္နားမေရာက္ခင္ေလာက္မွာပဲ သူတို႔သံုးေယာက္ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္ခဲ႔ေလသည္။ ေကာင္မေလးအိမ္ေရွ့မွာ သီခ်င္းသြားဆိုဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကေလသည္။ ေကာင္မေလးအိမ္သည္ မႏၱေလးျမိဳ႕ရဲ႕ လူအစည္ကားဆံုးေနရာမ်ဳိးမွာရွိေတာ႔ မႏၱေလးတကၠသိုလ္ဖက္က အေဆာင္ေတြမွာလို ည၁၀နာရီအခ်ိန္မ်ဳိးေလာက္ သြားဆိုလို႔မျဖစ္။ ညသန္းေခါင္ယံအခ်ိန္ျဖစ္တဲ႔ ည၁၂နာရီတိတိမွာ သီးခ်င္းလာဆိုမယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္းကို ေျပာထားခဲ႔လိုက္ျပီးျပီျဖစ္သည္။ </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">တစ္ကယ္လည္း ည၁၂နာရီေလာက္က်မွသာ ေကာင္မေလးေတြရဲ႕ အိမ္ေရွ့မွာ လူသူရွင္းသေယာင္ေယာင္ ျဖစ္လို႔လာသည္။ အဖြဲ႔ထဲမွာ ေဆတန္ကပဲ ဂီတာကိုတီးကာ သံုးေယာက္သား တိုင္ပင္ထားသည့္အတိုင္း သီးခ်င္းေတြကို ဆိုၾကေလသည္။ ေကာင္မေလးေတြအတြက္ သီခ်င္း တစ္ခ်ဳိ႔တစ္ေလကို ျဖတ္ဆိုျဖစ္ၾကသည္။ ေကာင္မေလးေတြကလည္း သူတို႔နားေထာင္ေနသည္ကို မသိသာေစရန္ မီးပိတ္လို႔ ခိုးနားေထာင္ေနၾကသည္။ ဒါကို သူတို႔သံုးေယာက္ကလည္း ေကာင္မေလးေတြ ေခ်ာင္းနားေထာင္ေနသည္ကို ျပတင္းေပါက္ကေန တစ္ဆင္႔ ေတြ႔ျဖစ္ေအာင္ ေတြ႔လိုက္ရသည္။ သီးခ်င္းေတြ တစ္ပုဒ္ျပီးတစ္ပုဒ္ဆိုျပီးေတာ႔ သူတို႔သံုးေယာက္ ခဏနားလိုက္ရင္း ေဆတန္မွ ေကာင္မေလးေတြကို ၾကားေအာင္ စကားေလးလွမ္းေျပာလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေနာက္ဆံုးသီးခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္အျဖစ္ ေဇာ္ဝင္းထြဋ္ရဲ႕ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္အေၾကာင္း သီခ်င္းေလးနဲ႔ ႏွဳတ္ခြန္းဆက္သရင္း ေကာင္းေသာညေလး ျဖစ္ပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ</span>"</span> </div><div align="left"><br /><span style="color:#000000;">မနက္၂နာရီေက်ာ္ေလာက္တြင္ သူတို႔သံုးေယာက္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ႏွဳတ္ဆက္သီးခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ကို ညိမ္႔ညိမ္႔ေလး စကာ တီးလို႔ သီဆိုလိုက္ၾကသည္။</span> </div><div align="center"><br /><br /><span style="color:#000000;">~~~~~<span style="color:#ffffff;">လူငယ္ေလးတစ္ဦးပါ...ေတေလေလးလား ဝိုင္းကဲ႔ရဲ႕တယ္</span>~~~~~<br />~~~~~<span style="color:#ffffff;">အားလံုးမွားသြားျပီကြယ္...ခြင္႔လႊတ္ခဲ႔ပါတယ္</span>~~~~~</span><br /><br /><span style="color:#000000;">~~~~~<span style="color:#ffffff;">လူငယ္ေလးတစ္ဦးဟာ...တယ္လီဖုန္းေလးျဖစ္ဖို႔ကြယ္...ၾကိဳးစားသြားခဲ႔သူကို...ေလးစားမိပါတယ္</span>~~~~~ </span><br /><br /><span style="color:#000000;">~~~~~<span style="color:#ffffff;">ေျချပင္အလား ေျမျပင္...ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ ဖန္ဆင္းခဲ႔တယ္...ေမာ္ေတာ္ယဥ္ေက်ာ္ကာ...ေလယာဥ္ပ်ံ တီထြင္သြားၾကတယ္</span>~~~~~<br />~~~~~<span style="color:#ffffff;">လူငယ္ဟာ လူငယ္ ဇြဲေကာင္းေကာင္း ေဖြရွာပါေစကြယ္...အမွန္အမွားေတြ ကိုယ္ေတြ႔ရွာ မွားသြားလည္း ေနပါေစ...အမွန္တရားကို ရွာတဲ႔သူ ရဲရဲပဲ ရွာပါေစ</span>~~~~~</span><br /><br /><span style="color:#000000;">~~~~~<span style="color:#ffffff;">လူငယ္ေလးတစ္ဦးပါ ေသရင္အားလံုး စြန္႔လႊတ္ရမယ္...အားလံုးေကာင္းက်ဳိးေဆာင္ရန္ ၾကိဳးစားအသက္ရွင္မယ္</span>~~~~~</span><br /><br /><span style="color:#66ff99;">**********************************************</span><br /><br /></div><span style="color:#000000;"></span><div align="left"><span style="color:#000000;">ေဆတန္တို႔ သံုးေယာက္ ထိုေကာင္မေလး သံုးေယာက္ဖက္ဆီကို ညေနဖက္ေတြတိုင္း ဓာတ္က်ေနတတ္သည္။ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပိုပိုျပီးခ်င္းကပ္လာေတာ႔ ေကာင္မေလးေတြ အရင္ကေလာက္ နစ္နစ္နာနာ မေျပာလာေတာ႔။ အၾကီးမလည္း စကားေတြ နဲနဲပါးပါးေျပာလာေလျပီ။ အရင္လို ေက်ာက္ရုပ္အရုပ္တစ္ရုပ္ မဟုတ္ေတာ႔။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ကို ရိုးရိုးသားသား ခင္ခ်င္တယ္ ဆိုတာကိုေတာ႔ မယံုေရးခ် မယံု ဟုပင္ဆိုကာေနဆဲပင္။ တစ္ခါတစ္ရံ ေကာင္မေလးေတြက ကားနဲ႔အျပင္ထြက္တတ္သည္။ ထိုအခါမ်ဳိးဆိုလွ်င္ ဆိုင္ကယ္ႏွစ္စီးနဲ႔ ကားေဘး တစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီျခံရံကာ စကားလိုက္ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ ထို႔အတူ ေကာင္မေလးေတြကို တစ္ျခားေကာင္ေလးေတြကလည္း အိမ္ေရွ့သို႔ ကား၊ ဆိုင္ကယ္ေတြနဲ႔ လာပတ္ၾကသူေတြရွိသည္။ ေဆတန္တို႔ သံုးေယာက္လိုေတာ႔ ဘယ္သူကမွ လိုက္ေျပာတာမ်ဳိး မလုပ္ၾက။ ဒါ႔အျပင္ ေကာင္မေလး အိမ္ေရွ့မွာ ေရသန္႔ဗူးနဲ႔ထိုင္ကာ ေစာင္႔လို႔ ပိုးသူေတြကလည္း ရွိေသးသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ေကာင္မေလးေတြက ကြန္ျပဴတာ သင္တန္းတက္သည္ကို တရုတ္က သိထားသည္။ ေကာင္မေလးေတြက သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ခ်င္တာကို မယံုမဲ႔အတူတူ တရုတ္က အငယ္မေလးကို လိုက္ဖို႔ စဥ္းစားလိုက္သည္။ ထံုးစံအတိုင္း ေဆတန္က ရည္းစားစာေရးေပးရသည္။ ေဆတန္က ဒီတစ္ခါ ရည္းစားစာကို floppy disk နဲ႔ေပးဖို႔ တရုတ္ကို အၾကံေပးလိုက္သည္။ ရည္းစားစာကို floppy disk ထဲတြင္ ျမန္မာလို ရုိက္ျပီး သိမ္းထားလိုက္သည္။ ထိုကိစၥကို ဒီည အေကာင္အထည္ ေဖာ္ရန္ တရုတ္ကို ခ်ိန္းထားလိုက္သည္။</span> </div><div align="center"><br /><br /><span style="color:#66ff99;">********************************************** </span></div><span style="color:#66ff99;"></span><div align="left"><br /><span style="color:#000000;">၃၇လမ္းေပၚက Summit အဂၤလိပ္စကားေျပာသင္တန္း ျပီးခ်ိန္တြင္ ညေရာက္ေနျပီ။ ထူးကိုတို႔သင္တန္းက သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလး ခိုင္ခိုင္က ၇၃လမ္း မႏၱေလးတကၠသိုလ္ (မိန္း) ေျမာက္အေပါက္ဝက ရိုးရိုးေလး ကေဖးတြင္ ထမင္းလိုက္ေကြ်းသည္။ ထမင္းလိုက္ေကြ်းရင္း သူတို႔ သဇင္မိန္းကေလးအေဆာင္ကို ဂီတာလာတီးေပးဖို႔ စည္းရုံးသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffcccc;">ထူးကို နင္တို႔အဖြဲ႔က ဂီတာ တီးတာ အရမ္းေကာင္းတယ္ဆို</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">နင္႔ကို ဘယ္သူေျပာလဲ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffcccc;">ဟိုေန႔က နင္တို႔ ၆၉လမ္းေပၚက သီရိေမအေဆာင္ဖက္မွာ သြားတီးၾကတယ္မလား။ အဲ႔ဒီအေဆာင္မွာ ငါ႔ သူငယ္ခ်င္းေနတယ္ေလ။ သူေျပာျပတာေပါ႔</span>" </span><br /><br /><span style="color:#000000;">ေဆတန္တို႔က တစ္ခါတစ္ေလမွသာ အေဆာင္ေတြဖက္ကို လိုက္တီးတတ္သည္။ ဂီတာတီးသူမ်ားသည္ မ်ားေသာအားျဖင္႔ အေဆာင္ေတြဖက္တြင္ သြားတီးတတ္ၾကတာမ်ားသည္။ အေဆာင္ေတြဖက္ လိုက္တီးၾကသူေတြတြင္ အမွန္အကန္ ေစာ္ကို ေၾကြလို႔ တီးၾကသူေတြရွိသလို၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေတာင္းဆိုလို႔လာတီးေပးသူမ်ားလည္းရွိသည္။ ေဆတန္တို႔လို အေပ်ာ္သက္သက္ ၾကံဳရင္ၾကံဳသလိုသြားတီးတတ္ေသာ လူမ်ဳိးမ်ားကေတာ႔ မ်ားေသာအားျဖင္႔ အေဆာင္ေတြထက္ အိမ္ေတြဖက္ကို လိုက္တီးတာမ်ားသည္။ ေဆတန္တို႔ဆိုသည္မွာထက္ ထူးကိုပံုစံျဖင္႔ေပါင္းမိေသာ အေပါင္းအသင္းအဖြဲ႔႔ ဆိုလွ်င္ပိုမွန္မည္။ </span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffcccc;">ဟဲ႔...ဘာေတြ စဥ္းစားေနတာလည္း...ငါေျပာတာေကာ ၾကားရဲ႕လား</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ေအး...ဟင္ ဘာလဲ...နင္ဘာေျပာလိုက္တာလဲ</span>" ထူးကိုအေတြးေတြ လြင္႔ေနခ်ိန္ ခိုင္ခိုင္႔ရဲ႕ လွမ္းေခၚသံေၾကာင္႔ပ်က္သြားသည္။ </span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffcccc;">ငါတို႔ သဇင္ေဆာင္ကိုဟာ ငါ႔ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ရယ္၊ ငါ႔အတြက္ရယ္ဆိုျပီး လာဆိုေပးစမ္းပါလို႔</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ဟ...နင္ကဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ...နင္တို႔ေတြကို ဘယ္ဘဲကမွ လာမေၾကြျပၾကဘူးလား</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffcccc;">အဲ႔ဒါေၾကာင္႔မဟုတ္ဘူးေဟ႔....ငါတို႔အေဆာင္က ေျမာက္ၾကြေျမာက္ၾကြ ျဖစ္ေနတဲ႔ အေဆာင္သူတစ္ခ်ဳိ႔ကို ၾကည့္မရလို႔။ သူတို႔ကို ညညေကာင္ေလးေတြက ဂီတာလာလာတီးျပတာကို သူတို႔က ဘဝင္ေလဟပ္ေနတယ္ဟယ္။ ငါတို႔ကိုက်ေတာ႔...လာတီးမဲ႔သူေတာင္ မရွိဘူးဆိုျပီး...သူတို႔က ေျပာခ်င္ေနတယ္ဟာ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ထူးကိုစိတ္ထဲမွာ ေၾသာ္...မိန္းကေလးေတြမွာလည္း ဒီလိုကိစၥေလးေတြ ရွိေသးသကိုးလို႔ မွတ္သားထားလိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္ ရ၃လမ္းမေပၚမွာ သင္တန္းက ေက်ာ္ဇင္ ျဖတ္သြားလို႔ လွမ္းေခၚလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffcccc;">ေသနာ..သင္တန္းျပီးတာက ၾကာျပီ။ နင္က ခုမွ ဘယ္က ေပၚလာတာလဲ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ccccff;">ေအာင္မယ္...ခိုင္ခိုင္...နင္က ထူးကိုနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ထဲ ရိုးရိုးေလးမွာ မရိုးတရိုးေလး လာလုပ္ေနတယ္ေပါ႔ေလ</span>" </span><br /><br /><span style="color:#000000;">ေက်ာ္ဇင္က လာလာခ်င္းကို ပုဆိန္နဲ႔ စျပီး ထြင္းေလသည္။ တစ္မီးက မျငိမ္းေသး။ ေနာက္တစ္မီးကို ထေမြးေနျပန္ျပီ။ မျဖစ္ဘူး စကားကို အျမန္ဝင္ေျပာရသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ေက်ာ္ဇင္...မင္းဘာစားမလဲ...ဒီမွာ ေတာသူေဌးက ျပဳစုေနတာ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ccccff;">လက္ဖက္ ထမင္း လုပ္ကြာ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ေဟ႔ေကာင္ ေက်ာ္ဇင္..ခိုင္ခိုင္က သူတို႔အေဆာင္ကို ဂီတာလာတီးေပးဖို႔ ေျပာေနတာ။ ဘယ္လိုလဲ မင္းစိတ္ဝင္စားလား</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ေက်ာ္ဇင္က မ်က္ႏွာၾကီး မဲ႔လို႔ ေခါင္းခါျပသည္။ ေက်ာ္ဇင္က သင္တန္းက ငေျပာင္လို႔ေျပာရမည္။ အတန္းလည္း ခဏခဏလစ္သည္။ သင္တန္းမွာ အဂၤလိပ္သီခ်င္းေတြ ဆိုခ်ိန္တြင္ သူပဲ ဂီတာကို ပင္တိုင္တီးသည္။ ေက်ာ္ဇင္ကို အပီ မစည္းရုံးႏိုင္လွ်င္ ဒီအထုပ္မွာ ထူးကိုဝင္ရႈပ္ရေတာ႔မည္ဆိုတာ က်ိန္းေသမလႊဲ။ ထို႔ေၾကာင္႔ ဆက္ျပီး စည္းရုံးလိုက္သည္။ </span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ေက်ာ္ဇင္ စိတ္ကူးမလြဲနဲ႔ေနာ္...မင္းၾကိဳက္တဲ႔ ဗန္းေမာ္တိုက္လမ္းၾကားထဲက ေတာင္ၾကာပန္းမွာ တစ္ပတ္တိတိ စရိတ္ျငိမ္း</span>" </span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ccccff;">တစ္ကယ္လား ခိုင္ခိုင္</span>" ေက်ာ္ဇင္က သူ႔အၾကိဳက္ ေတာင္ၾကာပန္း ရွမ္းစားေသာက္ဆိုင္မွာ တစ္ပတ္တိတ္ အဝဆြဲရမယ္႔ အခြင္႔အေရးကို မေသခ်ာမွာစိုးလို႔ ျပန္ေမးလိုက္သည္။ ခိုင္ခုိင္ကလည္း ေက်ာ္ဇင္႔အစြမ္းကိုသင္တန္းမွာ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ဆိုေတာ႔ ထူးကိုေျပာတဲ႔ အလဲအလွယ္ကို အင္တင္တင္နဲ႔ သေဘာတူလိုက္ရသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffcccc;">ေအးပါဟယ္...ေကာင္စုတ္ နင္ဒါမ်ဳိးက်ေတာ႔ ငတ္ၾကီးက က်လိုက္တာလြန္ေရာ</span>" </span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ccccff;">ထူးကို မင္းေကာ လိုက္မွာမို႔လား</span>" ေက်ာ္ဇင္က သူ႔ကိုပါ လိုက္ေစခ်င္ေနပံုရသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">မင္းကလည္း ေတာင္ၾကာပန္း မ်က္ႏွာၾကီးက အားနာစရာၾကီး။ ငါအားတဲ႔ေန႔လိုက္မွာေပါ႔ကြာ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ခိုင္ခိုင္႔ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ႔ သူ႔အေတြးနဲ႔သူ ေက်နပ္စြာျပံဳးလို႔။ ေက်ာ္ဇင္ကလည္း လက္ဖက္ထမင္းကို အျပတ္ဆြဲလို႔။ ေလာကၾကီးက ဒီလိုပါပဲေလ အေပးအယူတည့္သြားေတာ႔လည္း စိတ္ခ်မ္းသာမႈေတြ ပိုပိုျပီးမ်ားလာတာပါပဲ။ အေရးၾကီးတာက အဆင္ေျပေျပနဲ႔ အေပးအယူတည့္ေအာင္ လုပ္ကိုင္တတ္ဖို႔ပါပဲ။ ရုတ္တရက္ ထမင္းစားေနရင္း ေက်ာ္ဇင္က </span><br /><br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ccccff;">မင္းတို႔ကို ေျပာမလို႔... ခိုင္ခိုင္ သီခ်င္းဆိုခိုင္းတဲ႔ ကိစၥေျပာေနတာနဲ႔ ေမ႔ေတာင္ေနတယ္...ခုနတုန္းကကြာ က်ဳံးဖက္မွာ ဆိုင္ကယ္အဖြဲ႔လိုက္နဲ႔ လူရုိက္ျပီး ဆြဲၾကိဳးလုသြားတယ္</span><span style="color:#000000;">"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">မင္းကဘယ္လိုလုပ္သိလဲ...ေသခ်ာလို႔လားကြာ</span>" ထူးကိုက တစ္ခုခုကို စဥ္းစားဟန္ျဖင္႔ ေက်ာ္ဇင္အား ျပန္ေမးလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ccccff;">ေသခ်ာတာေပါ႔ကြာ ငါအတန္းပ်က္တာ အဲ႔ဒါေၾကာင္႔လို႔ ေျပာလို႔ရတယ္...မူးေနၾကတယ္ထင္တယ္ကြာ ဆိုင္ကယ္စီးတဲ႔ေကာင္ေလးေတြ ၁၀ေယာက္ေလာက္ရွိမယ္...က်ဳံးေျမာက္ဖက္မွာ အဒၚၾကီးကို ဆိုင္ကယ္စီးေနရင္း ရိုက္တာကြ ျပီးေတာ႔ ဆြဲၾကိဳး ျဖဳတ္ျပီး လစ္တာ....ငါနဲ႔အဲ႔ဒီအနီးအနားကလူေတြက က်န္ခဲ႔တဲ႔ အေဒၚၾကီးကို ေဆးရုံပို႔ေပးေနရလို႔ ငါသင္တန္းကို အမွီမလာႏိုင္ေတာ႔တာ</span>" </span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffcccc;">ေအးေနာ္ ေက်ာ္ဇင္...မိန္းထဲမွာ ဆိုင္ကယ္အုပ္ၾကီးကို ေတြ႔ေတြ႔ေနရတယ္...နင္လည္းဂရုစိုက္။ ။ ခုဟာေတြလည္း ကုန္ေအာင္စား ။ ျပီးရင္ ဒီည ငါတို႔အေဆာင္ကို လာတီးဖို႔ မေမ႔နဲ႔</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ccccff;">ဘာလာ တီးရမွာလဲဟင္</span>" ေက်ာ္ဇင္က မ်က္ႏွာေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ ခိုင္ခိုင္႔အားစလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffcccc;">ေကာင္စုတ္...ဂီတာလာတီးဖို႔ေျပာေနတာဟဲ႔...</span><span style="color:#000000;">"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ခုိင္ခိုင္နဲ႔ေက်ာ္ဇင္က စကားႏိုင္လုလိုက္၊ စလိုက္ေနာက္လိုက္နဲ႔ သူ႔တို႔ကိစၥနဲ႔သူတို႔ေတာ႔ ဟုတ္ေနသည္။ ထူးကိုကေတာ႔ ခုနကိစၥကို ခဏအေတြးေရာက္သြားျပီး အေနအထားမပ်က္ ခုိင္ခိုင္တို႔နဲ႔ ပံုမွန္အတိုင္း စလိုက္ေနာက္လိုက္လုပ္ကာ ထိုညက ရိုးရိုးေလးမွာ ရယ္သံေတြ၊ စကားသံေတြ ေကာင္းကင္ယံထက္ကို လႊင္႔ပ်ံတက္လို႔ေနခဲ႔ေလသည္။</span> </div><div align="center"><br /><br /><span style="color:#66ff99;">**********************************************</span> </div><div align="left"><br /><span style="color:#000000;">သတ္မွတ္ထားတဲ႔ညသန္းေခါင္ယံအခ်ိန္အတိုင္းပဲ တရုတ္နဲ႔အတူ ေကာင္မေလးအိမ္ေရွ့ကို ေရာက္လာခဲ႔သည္။ အစီအစဥ္အတိုင္း ေကာင္မေလးအိမ္ေရွ့ရဲ႕ တံခါးေပါက္ဝမွာ ရည္းစားစာေရးျပီးသိမ္းထားတဲ႔ floppy disk ကိုသြားခ်ထားဖို႔ပင္ျဖစ္သည္။ ထိုအစီအစဥ္ကေတာ႔ ရွင္းပါသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ေကာင္မေလးေတြကို တိုက္ရိုက္ေပးရင္ ေမာရံုပဲရွိမည္။ သူတို႔က မႈေနမည္ ယူမွာမဟုတ္။ ခုလို တိုက္ရိုက္မဟုတ္ေသာ နည္းျဖင္႔ ေပးေတာ႔ ေကာင္မေလးေတြအတြက္ ရည္းစားစာအေပၚ ပိုျပီးလြတ္လပ္စြာ စိတ္ဝင္စားမႈ ရွိလို႔ရႏိုင္သည္။ အိမ္ေရွ့မွာ သြားထား ထားေတာ႔ မနက္အိမ္တံခါးဖြင္႔ရင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ေတြ႔လိမ္႔မည္။ ေကာင္မေလးတို႔အိမ္က အလုပ္သမေလးတစ္ေယာက္ေယာက္ျဖစ္ျဖစ္၊ အေဒၚျဖစ္ျဖစ္ ထို floppy disk ကို ေတြ႔ျဖစ္ခဲ႔ရင္ ဒီပစၥည္းကို ေကာင္မေလးတို႔ ပစၥည္းဟု ထင္ေကာင္းထင္မည္။ ထိုအခါ ေကာင္မေလးေတြကို သြားေမးျပီး ေပးလိမ္႔မည္။ ထိုအခါ ေကာင္မေလးေတြက သူတို႔ဟာ မဟုတ္မွန္းသိလိမ္႔မည္။ အဘယ္ေၾကာင္႔ဆိုေသာ္ ခုေဆတန္တို႔ ဒီလိုအခ်ိန္ ညသန္းေခါင္ၾကီးမွာ သီးခ်င္းမဆိုပဲ အိမ္ေရွ့မွာ တစ္ခုခု ခ်ခဲ႔သည္ဆိုတာကို သိဖို႔ floppy disk သြားမခ်ခင္ ေကာင္မေလးေတြကို အသံက်ယ္က်ယ္ျဖင္႔ ေလွ်ာက္ေအာ္ျပီး ေဆတန္တို႔ ညၾကီးမင္းၾကီး အိမ္ေရွ့မွာ ရွိခဲ႔တယ္ ဆိုတာကို သိရုံေလာက္ ေကာင္မေလးေတြကို လုပ္ေပးလိုက္ရုံနဲ႔ ေကာင္မေလးေတြ ဒီပစၥည္းက ဘယ္သူထားခဲ႔တယ္ ဆိုတာကို အလိုလို သေဘာ ေပါက္သြားႏိုင္ေပလိမ္႔မည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ ေဆတန္က တရုတ္အား ရည္းစားစာကို floppy disk နဲ႔ေပးရန္ အၾကံေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္ကယ္တန္း ထိုကိစၥ အစအဆံုးကိုလည္း ေဆတန္ကိုယ္တိုင္ပဲ လုိက္လုပ္ခဲ႔ရသည္။ တရုတ္က နာမည္ခံသက္သက္ပင္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ေဆတန္ရဲ႕ တြက္ကိန္းလံုးဝမမွားခဲ႔ဖူးဆိုတာကို ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ျဖစ္လာမဲ႔ ျဖစ္ရပ္ေတြက သက္ေသခံေနေလသည္။ ေနာက္တေန႔မွာ တရုတ္က ေကာင္မေလးေတြ ကြန္ျပဴတာ သင္တန္းအသြား လက္ထဲမွာ မေန႔ညက အိမ္ေရွ့မွာ ထားခဲ႔တဲ႔ floppy disk ေလးကို ကိုင္ထားတယ္ ဆိုတာကို ဖုန္းဆက္ျပီး လွမ္းေျပာလာသည္။ တရုတ္ကိုလည္း ေကာင္မေလးေတြကို ဒီညလိုက္ေျပာမယ္လို႔ ခ်ိန္းလိုက္သည္။ ဆူးကလိုက္ႏိုင္မွာမဟုတ္။ ေဆတန္က ဆူးကို မေန႔ညက က်ဳံးဖက္မွာ ဆြဲၾကိဳးလုတဲ႔ ကိစၥကို စံုစမ္းခိုင္းထားသည္။ ဒီကိစၥမွာ ေဆတန္ရဲ႕အဖြဲ႔သားေတြ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာသည္။ သူတို႔အဖြဲ႔မွာ အဲ႔ဒီလိုမ်ဳိး အက်င္႔စာရိတၱ ျခစားေနသူမ်ား မရွိေအာင္ အစကတည္းက စီစစ္ကာ အျမဲသတိေပးထားျမဲျဖစ္သည္။ ထိုကိစၥ ေပါ႔လို႔မျဖစ္။ ေဆတန္တို႔ရဲ႔ နာမည္နဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာကို ပါထိလာတဲ႔ကိစၥ။ လူေတြက ဆိုင္ကယ္နဲ႔ အုပ္စုဆိုလွ်င္ ေဆတန္တို႔ အဖြဲ႔ဟု ထင္ခ်င္ေနၾကသည္။ ဒီကိစၥကို အျမန္ဆံုး သိႏိုင္ေအာင္ ဆူးကိုစံုစမ္းခိုင္းထားျခင္းျဖစ္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ညဖက္တြင္ ေကာင္မေလးေတြ စာအုပ္အငွားအလာကို တရုတ္နဲ႔ ေစာင္႔ေနတုန္း ဆူးရဲ႕ဖုန္းဝင္လာသည္။ မေန႔ညက လုပ္သြားတဲ႔ ေကာင္ေတြဟာ ဘယ္သူေတြဆိုတာသိျပီဟု လွမ္းအေၾကာင္းၾကားျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုေကာင္ေတြထဲတြင္ လူၾကီးသား ၂ေယာက္ပါတယ္ ဆိုတာကိုပါ ဆူးက ထည့္ေျပာလာသည္။ ဆူးကိုလည္း ထိုကိစၥကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေျပေျပလည္လည္ အရင္ဆံုး ေျဖရွင္းၾကည့္ဖို႔ေျပာလိုက္သည္။ မလိုအပ္ပဲ လက္မလြန္မိေစဖို႔ သတိေပးလိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေကာင္မေလးေတြ ထြက္လာတာေတြ႔လိုက္ရသည္။ ထံုးစံအတိုင္း ဆိုင္ကယ္ကိုလမ္းေဘးမွာ ထားခဲ႔ကာ လိုက္ေျပာၾကသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">floppy disk ထဲက စာေတြ ဖတ္ျပီးသြားျပီလား</span>" တရုတ္က စကားစလို႔ေျပာကာ ေမးလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffcccc;">ဟြန္း...ေျပာေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းလိုပဲ ခင္ခ်င္တာဆို...ခုက်ေတာ႔ ရည္းစားစာကိုေတာင္ floppy disk နဲ႔ ထည့္ျပီးေပးေနတယ္</span>" အငယ္မရဲ႕ မူသလိုလိုအသံေလးျဖင္႔ ျပန္ကာပက္လို႔ ေျပာေနသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">သူငယ္ခ်င္းလိုပဲ ခင္ခ်င္တာက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ဆူးပါ။ ဒီေကာင္ တရုတ္မပါဘူး</span>" ေဆတန္က စကားကို ဝင္ကာ ေထာက္ေပးလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffcccc;">ယူ က စကား သိပ္တတ္တယ္ေနာ္</span>" အၾကီးမက ေအးေအးေလး ဆိုလာသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffcccc;">နင္တို႔ေတြ... ငါတို႔ေနာက္ကို ဆက္မလိုက္ပါနဲ႔ေတာ႔ဟာ ေနာ္...လံုးဝ ဆက္မလိုက္ပါနဲ႔ေတာ႔</span>" အလတ္မက စိတ္မရွည္သလို ေျပာလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ေကာင္မေလးေတြေနာက္သို႔ အသြားအျပန္ လိုက္ေျပာျခင္းမ်ားကို တာဝန္ေက်ေက် ထမ္းေဆာင္လို႔အျပီး ဆိုင္ကယ္ထားခဲ႔ရာ ေနရာဆီသို႔ တရုတ္နဲ႔အတူ လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ႔လိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဆိုင္ကယ္နားမွာ အသင္႔ေစာင္႔ေနေသာ လူ၃ဦး ေဆတန္တို႔နား ကပ္လာျပီး အလယ္က အရပ္အနိမ္႔ဆံုးလူက စကားလွမ္းေမးလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">မင္းတို႔က ဇာနည့္ ညီေတြလား</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">မဟုတ္ပါဘူး...ဘာျဖစ္လို႔လဲ</span>" ေဆတန္က ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ ထိုလူသံုးေယာက္က ေဆတန္ကို ဒီလိုလာေမးေနျပီဆိုကတည္းက လိုင္းေပၚက ေကာင္ေတြ မဟုတ္တာေတာ႔ ေသခ်ာေနျပီ။ လိုင္းေပၚက လူေတြသာဆိုရင္ ေဆတန္ကို ဒီလိုေမးဖို႔မေျပာနဲ႔ ေဝးေဝးကေတာင္ ေရွာင္သြားၾကတာမ်ားသည္။ တစ္ကယ္ေတာ႔ ေဆတန္ သူတို႔ကို သတိထားမိပါသည္။ ဟိုေကာင္မေလး သံုးေယာက္ရဲ႕ အိမ္ေရွ့မွာ ေရသန္႔ဗူးနဲ႔ကို ထိုင္ကာေစာင္႔ေစာင္႔ေနတတ္ေသာ စက္ဘီးနဲ႔ ၃ေယာက္ အုပ္စုျဖစ္သည္။ ခုလည္း ေဆတန္တို႔ ေကာင္မေလးေတြေနာက္ကို လိုက္လိုက္ေနတာကို ၾကည့္မရေတာ႔လို့ထင္သည္။ စကားနဲ႔ စတင္ကာ ပံုမွားရိုက္ျပီး ဝင္လာျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အတတ္ႏိုင္ဆံုးေျပေျပလည္လည္ေျပာဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">မင္းတို႔နဲ႔ အဲ႔ဒီ ညီအစ္မေတြက သူငယ္ခ်င္းေတြလား</span>" သူတို႔က ေမးလည္းေမး၊ လက္ေတြေပၚက အကၤ်ီေတြကိုလည္း လက္တစ္ေတာင္ဆစ္ေပၚထိ မကာတင္ေနျပီ။ အေျခအေနက အခ်ိန္မေရြး ထကာ ထိုးၾကေတာ႔မည့္ပံု။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">"အင္း...ဟုတ္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြေလ ခုလည္း သင္တန္းမွာတုန္းက floppy disk က်န္ခဲ႔လို႔ လုိက္ေပးေနတာ</span><span style="color:#000000;">" ေဆတန္က ခပ္တည္တည္ကို ဖိန္႔ခ်လိုက္သည္။တစ္ဆက္ထဲ</span> ထိုသူတို႔အား ေမးလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">အစ္ကိုတို႔က သူတို႔ညီအစ္မေတြကို လိုက္ေနတာလား</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">ေအး...ဟုတ္တယ္</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ေၾသာ္...ဒါဆိုလည္း လိုက္ေပါ႔ အစ္ကိုရာ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">အေျခအေနက ထင္တဲ႔အတိုင္းပင္ ျပန္ျပီး ေအးေဆးျဖစ္သြားသည္။ ေဆတန္လိုခ်င္တာလည္း ထိုအေျခအေနမ်ဳိးပင္ျဖစ္သည္။ ဘယ္ကိစၥမဆို ေသြးေအးေအးနဲ႔ ျပသာနာေတြကို ေျဖရွင္းသြားႏိုင္တာ အေကာင္းဆံုးပင္ျဖစ္သည္။ တရုတ္ကေတာ႔ သိပ္မေက်နပ္။ ဒါဘလိုင္းၾကီး ဝင္ေစာ္ကားတာဆိုျပီး လုပ္လို႔ေနသည္။ ေဆတန္ကေတာ႔ ထိုကိစၥကို ေမ႔ထားလိုက္ကာ အိမ္သို႔ျပန္လာခဲ႔သည္။ </span><br /><br /><span style="color:#000000;">အိမ္တြင္ ဆူးကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ အေျခအေနေမးေတာ႔ ေဆတန္ထင္သလို ျဖစ္မလာ။ သူတို႔ကို ေျပေျပလည္လည္ေျပာေပမယ္႔ မရေၾကာင္း။ မႏၱေလးတကၠသိုလ္ ေျမာက္ဖက္ အေပါက္ဝနဲ႔ ၇၃လမ္းဆံုရာ ယူနီဆန္ ကေဖး ေရွ့တြင္ သူတို႔ဖက္မွ စျပီး ရိုက္ၾကေၾကာင္း။ ဒါနဲ႔ ဆူးတို႔လည္း ျပန္ေဆာ္ၾကေၾကာင္း။ ေက်ာ္ၾကီးက တစ္ဖက္ကေကာင္ တစ္ေကာင္ရဲ႕ ေနာက္ေက်ာဖက္ကို ဓားျဖင္႔ခုတ္ခ်ခဲ႔ေၾကာင္း။ ျပီးေနာက္ တစ္ဖက္ကေကာင္ေတြ ထြက္ေျပးသြားခဲ႔ၾကေၾကာင္း ေတြကို ဆူးက ျပန္ေျပာျပေနသည္။ ေသခ်ာပါသည္ ဟုိအေကာင္ ခုခ်ိန္ေလာက္ဆို ေဆးရုံ ေရာက္ေနေလာက္ျပီ။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ဒီေလာက္ဆိုရင္ ေဆတန္ဘာလုပ္ရေတာ႔မည္ဆိုတာကို သေဘာေပါက္သည္။ အဖြဲ႔သား အားလံုးကိုလည္း မနက္ျဖန္ ဆံုေနၾကေနရာမွာ ဆံုဖို႔မွာလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#ffffff;">ဆက္ရန္</span><br /><br /><span style="color:#000000;"><span style="color:#ffff66;">ေရွးစာဆို<br /></div></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-9026291797163685992?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-49102044146250118872009-06-20T02:03:00.007+01:002009-06-23T21:31:24.856+01:00<span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">တီတီ...တီတီ...တီတီ...တီတီ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">မနက္ခင္း ေရာင္ျခည္မေတာက္ခင္ အိပ္စက္ျခင္းမ်ားကို အာရုံလာေနာက္ေနေသာ ဖုန္းသံသည္ ေဆတန္တစ္ေယာက္ ဖုန္းမကိုင္မခ်င္း မည္ေနမည့္ပံုေပၚသည္။ အိပ္မႈံစံုမႊားႏွင္႔ ဒီလိုအခ်ိန္ၾကီး ဘယ္သူမ်ားပါလိမ္႔လို စဥ္းစားရင္း စားပြဲေပၚက ဖုန္းကို မွန္းဆကာ ရွာရင္း ဖုန္းကို ထူးလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ဟယ္လို</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">ဟယ္လို...ေဆတန္...ငါ...ငါ တရုတ္...မင္းအိပ္ေနတုန္းလား</span>" တစ္ဖက္မွ တရုတ္ရဲ႕ ဂနာမျငိမ္တဲ႔ အသံကို စၾကားလိုက္ရသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ေအး တရုတ္...မင္းကလည္း ဒီေလာက္အေစာၾကီး ဆက္လာရသလားကြာ...ေျပာ</span>" အိပ္ခ်င္မႈးတူးနဲ႔ ျပန္ေျဖကာ ေမးလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ေဆတန္က ေျပာလို႔သာ ေျပာလိုက္ေပမယ္႔ မေျပာနဲ႔ဆိုလည္း ေျပာလာမယ္႔ လူမ်ဳိးဟာ တရုတ္ပင္ျဖစ္သည္။ တရုတ္က သူတစ္ခုခုျဖစ္တိုင္း၊ ျဖစ္ခ်င္တုိင္း ေဆတန္ဆီမွာ မၾကာခဏ ဆိုသလို လာလာျပီး ဖုန္းနဲ႔တစ္မ်ဳိး၊ လူျဖင္႔တစ္ဖံု တိုင္ပင္ကာ ရင္ဖြင္႔ေလ႔ရွိသည္။ ခုလည္း တစ္ခုခုျဖစ္လာျပန္ပံုရသည္။ အေတြးမဆံုးခင္မွာပင္ တစ္ဖက္ဖုန္းမွ တရုတ္အသံ ထြက္လာသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">ေဆတန္ ငါ ရည္းစားလိုခ်င္လို႔</span>" </span><br /><br /><span style="color:#000000;">ကေလးတစ္ေယာက္က မုန္႔လိုခ်င္လို႔ ေတာင္းဆိုေနသလိုပင္ တရုတ္ေျပာလိုက္ပံုက အလြန္လြယ္လြန္းေနသည္။ ဒီတရုတ္ ခဲမမွန္ဖူးတာလည္း မဟုတ္ဘူး ခုထိလည္း မမွတ္ေသးပါလားလို႔ စိတ္ထဲက ၾသဘာေပးရင္း တမင္ ေငါ႔ကာ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">မင္းရည္းစားလိုခ်င္တာ ငါနဲ႔ဘာဆိုင္တုန္း</span>" </span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">မဟုတ္ဘူးေလကြာ...မင္းမွာမ်ား လြတ္တဲ႔ အသိေလးဘာေလး ရွိမလားလို႔</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">တရုတ္ေျပာလိုက္ပံုမ်ဳိးကို တရုတ္နဲ႔ ရည္းစားျဖစ္မဲ႔ ေကာင္မေလးသာ ၾကားရင္ဘယ္လိုေနမလည္းေတာ႔မသိ။ တရုတ္က အဲ႔ဒီလိုမ်ဳိး အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္တာရယ္၊ စကားမေျပာအဆို မတတ္တာရယ္က တစ္ခါတစ္ခါေတာ႔ ရယ္ရျပန္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">တရုတ္က ေကာင္မေလးနဲ႔ပက္သက္ျပီး ေျပာလာမွ တရုတ္ရဲ႕အရင္ ပထမတစ္ေယာက္တုန္းက ကိစၥေတြ တန္းစီျပီး ေခါင္းထဲဝင္လာသည္။ ထိုစဥ္က တရုတ္မွာ မယ္မယ္ရရ တရားဝင္ ရည္းစားမထားဖူးေသး။ မႏၱေလးကို ညညပတ္ျဖစ္စဥ္တုန္းက ေၾကးအိုးဆိုင္ေတြမွာ လိုက္ထုိင္ျဖစ္ရင္း တစ္ေန႔ေၾကးအိုးဆိုင္တစ္ဆိုင္က ေကာင္တာထိုင္တဲ႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကိုေတြ႔ျပီး သေဘာက်တယ္ဆိုတာနဲ႔ ထုိပထမ ဇာတ္လမ္းၾကီးကို စျဖစ္ခဲ႔ၾကသည္။ ညတိုင္း ထိုေၾကးအိုးဆိုင္မွာ ထုိင္ကာ ေကာင္တာက ေကာင္မေလးကို ေငးေငးၾကည့္ရုံေလာက္သာ လုပ္ျဖစ္ၾကသည္။ ေကာင္မေလးကလည္း အေတာ္ေခ်ာ၊ လုိက္တဲ႔သူကလည္းေပါသည္။ ဒီေတာ႔ ေၾကးအိုးဆိုင္ကို စီးပြားတက္ေအာင္လုပ္မလား၊ ထိုေကာင္မေလးကို ရည္းစားျဖစ္ေအာင္ လုပ္မလားဆိုျပီး တရုတ္ကို မရွိရွိတဲ႔ သတၱိေတြ ထုတ္ခိုင္းကာ ဇာတ္လမ္းကို ေရွ့ဆက္ေရးျဖစ္ခဲ႔ၾကသည္။ </span><br /><br /><span style="color:#000000;">ထိုတုန္းကလည္း ေဆတန္ကိုယ္တိုင္ပဲ ၂၉လမ္း၊ လမ္း၈၀ ေထာင္႔နားက ဖန္စီဆိုင္ကေလးမွာ ပံုစံဆန္းဆန္းျဖစ္တဲ႔ ရည္းစားစာရြက္ကေလးကို လိုက္ဝယ္ေပးျပီး ရည္းစားစာေရးေပးကာ တရုတ္ကို လိုက္ေပးခိုင္းခဲ႔ရသည္။ ထုိညက ခ်ီတုန္ခ်တုန္နဲ႔ ရည္းစားစာ လိုက္ေပးျဖစ္တဲ႔ တရုတ္ရဲ႕ပံုစံေလးကို မွတ္မိေသးသည္။ ရည္းစားျဖစ္သြားေတာ႔လည္း ေကာင္းေကာင္းမထိန္းသိမ္းႏိုင္ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ တရုတ္ က်န္ရစ္ဇာတ္မွာ မင္းသားျဖစ္ခဲ႔ရသည္။ ခုလည္း မနက္ေစာေစာစီးစီး လာျပီးဂ်ီက်ေနျပီ။ သူ႔ကိစၥမျပီးရင္ အာရုံဒီထက္ ပိုျပီးေနာက္လာႏုိင္တာမို႔ ျမန္ျမန္ျပန္ျပီး နားေအးေဆး ေကြ်းလိုက္သည္။ </span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ဒါဆိုလည္း ညေန အိမ္ကို ေစာေစာလာခဲ႔ကြာ...ဒါဘဲ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">တရုတ္ ဂ်ီက်တာနဲ႔ ဆက္ျပီးအိပ္လို႔မရေတာ႔။ တရုတ္ကို ဘယ္လိုေကာင္မေလးမ်ဳိး လိုက္ခိုင္းရမလဲ။ ခံစားခ်က္ထက္ အလုပ္သေဘာ အရမ္းဆန္လြန္းေနသည္။ တရုတ္...တရုတ္ဆိုျပီး ေဆတန္တရုတ္အေၾကာင္းစဥ္းစားမိေနျပန္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">တရုတ္နဲ႔ ေဆတန္တို႔ စေတြ႔ပံုက ေဆတန္ ပံုမွန္ေတြ႔ေနက် ေပါင္းသင္းမိသူေတြလို တိုက္ရုိက္ပက္သက္ျပီး ေပါင္းမိလာျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္။ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေခၚလာျပီး မိတ္ဆက္ေပးရင္နဲ႔က တစ္ေျဖးေျဖး ေပါင္းမိလာျခင္းမ်ဳိးျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္က တရုတ္က မႏၱေလးမွာ ေပါင္းရသင္းရမဲ႔ ရြယ္တူသူငယ္ခ်င္းမ်ဳိး မရွိတာလည္းပါလိမ္႔မည္။ အေပါင္းအသင္းမက္ေသာ တရုတ္နဲ႔ အေပါင္းအသင္း ခင္တြယ္ေသာ ေဆတန္တို႔ ေပါင္းမိေနျခင္းက သိပ္ေတာ႔မထူးဆန္းႏိုင္ပါ။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ဆက္အိပ္လို႔ မရမယ္႔ အတူတူ မနက္ခင္းမွာ ေဆတန္ၾကိဳက္တဲ႔ မနက္စာေလးကို ရေသး၊ မရေသး သိရေအာင္ ေအာက္ထပ္ကို ဖုန္းလွမ္းဆက္ကာ လွမ္းေမးလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">မီးငယ္ ထမင္းရည္ သပ္သပ္ဖယ္ထားတာ က်န္ေသးလား</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">ဟုတ္ကဲ႔ ကိုၾကီး ရွိေသးတယ္။ ကိုၾကီး ေသာက္မယ္ဆိုရင္ ျပန္ေႏြးထားေပးလုိက္မယ္ေလ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ေအး ေအး ခဏေနေသာက္မယ္</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ဒီအိမ္မွာ အိမ္ကို မၾကာခဏမ်ဳိးသာ လာေလ႔ရွိေသာ လူတစ္ေယာက္က လြဲရင္ ေဆတန္သာ ထိုထမင္းရည္ကို ေသာက္တတ္ေလ႔ရွိသည္။ သို႔ေပမယ္႔ မီးငယ္က မနက္ခင္းတိုင္း ေသာက္ခ်င္လွ်င္ ေသာက္လို႔ရေအာင္ သူက မနက္ပိုင္းေလာက္ထိ သပ္သပ္ဖယ္ထားေပးကာ ထားေလ႔ရွိသည္။ ေဆတန္ တစ္ေယာက္ ေရမိုးခ်ဳိးျပီး ဆင္းလာေတာ႔ အဖိုးနဲ႔ အဖြား နဲ႔ ကို ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ေတြ႔လိုက္ရသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">အဖိုးနဲ႔အဖြား မနက္စာ စားျပီးသြားၾကျပီလား</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">ျပီးပါျပီကြယ္</span>" အဖိုးက ျပံဳးျပီးေျဖသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ဒီေန႔ေတာ႔ အဖြားက စကားတစ္ခြန္း စေျပာရမဲ႔ေန႔ျဖစ္ပါတယ္။ အဖြား ဒီေန႔အတြက္ ဘာေျပာျပမွာလဲ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">ငါ႔ေျမးၾကီးကိုေျပာျပဖို႔ အဖြားမွာ ေန႔တုိင္းေန႔တုိင္း စကားတစ္ခြန္း စဥ္းစားထားေနရတယ္။ ေျမးၾကီးကို ေျပာဖို႔မ်ားမရွိရင္ အဖြားမွာ တာဝန္မေက်သလိုမ်ဳိးၾကီးျဖစ္လို႔ တစ္ခုခုကို ရွာၾကံဖတ္ထားေနရတယ္။</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ဟား ဟား ဟား ဟား အဖြားကေတာ႔ ေစ်းဆစ္ေနျပီ။ မရဘူးေနာ္အဖြား ကြ်န္ေတာ္႔ကို ေျပာျပရမယ္။ ကဲေျပာျပပါ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">ဝါဝါျမင္တုိင္း ေရႊမထင္နဲ႔ ဖြတ္ထြက္မွ ေတာင္ပုိ႔မွန္းသိလိမ္႔မယ္</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ဟုိက္ရွားပါး အဖြားဆီက စကားေတြက အျမဲလိုလို ကဗ်ာဆန္ျပီး ေလးနက္မႈေတြရွိတယ္ေနာ္။ အဖိုးေရာ စဥ္းစားျပီးျပီလား။ အဖိုးကေတာ႔ရွိမွာပါ။ အဖိုးက ေန႔တိုင္း စာအုပ္ေတြဖတ္ေနတာပဲ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">ေျမးၾကီးအတြက္ပဲကြယ္ ရွိတာေပါ႔။ ဒီေန႔ ေလာကနီတိထဲက စာတစ္ေၾကာင္းကို ေျမးၾကီးကို ေျပာျပမယ္</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ဟုတ္ကဲ႔ အဖိုး</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">အရပ္တိုင္းမွာ ပညာရွိ မရွိ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">အဖိုးနဲ႔အဖြား ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ေဆတန္ရဲ႕ တစ္ေန႔စာ သင္ခန္းစာေတြထဲမွာ အဖိုးနဲ႔အဖြားရဲ႕ သင္ခန္းစာေတြလည္းပါတယ္ဆိုတာ ေဆတန္ေကာင္းေကာင္းသိ၏။ လူငယ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အတတ္ပညာတင္မဟုတ္၊ အသိပညာရွိဖို႔လည္း လိုအပ္သည္ဆိုတာကို ေဆတန္ယံုၾကည္သည္။ အတတ္ပညာက သင္ယူလွ်င္ တက္ေျမာက္လြယ္သည္။ အသိပညာက သင္ေပးတိုင္းလည္း မတတ္ေျမာက္ႏိုင္တတ္။ ေဆတန္က်င္လည္ရေသာ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အတတ္ပညာထက္ အသိပညာ ပိုမိုေခါင္းပါးၾကသည္။ ဒါေၾကာင္႔လည္း သူ႔ထက္ငါ မိုက္ဖို႔ၾကိဳးစားေနၾကသည္ဟုျမင္သည္။ ဒါဆို ေဆတန္ဆိုေသာ သူကေရာ......</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ေဆတန္ သူ႔ကိုယ္သူ ေမးခြန္းထပ္ထုတ္မေနေတာ႔။ မနက္စာ ဗီတာမင္ျပည့္ ထမင္းရည္ကို အေၾကာ္ႏွင္႔ ျမိန္ေရလ်က္ေရ စားေသာက္ျပီး ေန႔စဥ္ တက္သင္႔ေသာ ပညာေတြထဲက တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု သင္ယူရန္ စာအုပ္ေတြ ထည့္ထားေသာ လြယ္အိပ္ကိုလြယ္ကာ ထြက္လာခဲ႔ေလသည္။ ဒီေန႔တရုတ္ကိစၥကိုလုပ္ဖို႔ အခ်က္အလက္ကေလး ရယူရန္ ရတနာပံုေစ်း အေပၚထပ္ က MCC ကြန္ျပဴတာ သင္တန္းဆီကို ဦးတည္လာခဲ႔ေခ်ျပီ။ ဦးတည္ရာေနရာေရာက္ေတာ႔ MCC ရဲ႕ သင္တန္းစံုစမ္းရာေနရာလည္းျဖစ္ GMရဲ႕ ရုံခန္းလည္းျဖစ္တဲ႔ အခန္းဆီကို တန္းလာခဲ႔လုိက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">Morning ထူးကို</span>" ရုံးခန္းထဲမွ သင္တန္းစံုစမ္းရာေနရာမွာထိုင္ေနေသာ ငယ္ငယ္က လွမ္းႏွဳတ္ဆက္ေလသည္။ ပညာတတ္ေသာ လူထုၾကီးရဲ႕အေလ႔အက်င္႔လား၊ ဘိုဆန္ခ်င္ၾကေသာ သူတို႔ရဲ႕ အေလ႔အထလားေတာ႔ ေဆတန္ေသေသခ်ာခ်ာမသိ။ သူတို႔က ႏွဳတ္ဆက္တိုင္း ဘိုလို ႏွဳတ္ဆက္ၾကသည္။ ေဆတန္လိုလူအတြက္ေတာ႔ ထိုအေလ႔အထကို စိတ္ကခပ္ခ်ဥ္ခ်ဥ္ျဖစ္ေပမဲ႔ ေရလိုက္ငါးလိုက္ သေဘာမ်ဳိးျဖင္႔ ျပန္ႏွဳတ္ဆက္လိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">Morning ငယ္ငယ္</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">ေစာလွခ်ည္လား ထူးကိုရဲ႕ အတန္းေစာေစာရွိလို႔လား</span>" ငယ္ငယ္က စပ္စုသလို ေမးျပန္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">မဟုတ္ပါဘူး ငယ္ငယ္ရာ ဒီေန႔ေစာေစာႏိုးလို႔ ဒီဖက္ကို ထြက္လာလိုက္တာ</span>" ငယ္ငယ္ရဲ႕စကားကိုေျဖရင္း ရုံးခန္းထဲလွမ္းဝင္ကာ ငယ္ငယ္ေဘးက သင္တန္းစံုစမ္းရာ ေနရာရဲ႕ ထိုင္ခံုေနာက္တစ္လံုးမွာ ဝင္ထုိင္လုိက္သည္။ MCC သင္တန္းဆိုသည္မွာ ထူးကိုအတြက္ေတာ႔ အိမ္လိုေနရာမ်ဳိးကိုပင္ျဖစ္ေနေလသည္။ ဝင္ခ်င္တိုင္းဝင္၊ ထြက္ခ်င္တိုင္းထြက္၊ ဗိုက္စာလွ်င္ ၾကံဳတဲ႔ လူရဲ႕ထမင္းခ်ဳိင္႔ကို ဝင္စားျဖစ္ေလာက္ေအာင္ကို ခင္မင္ၾကသူေတြျဖစ္သည္။ ခုလည္း သင္တန္းတက္တဲ႔ သူေတြရဲ႕ စာရင္းကိုဟိုလွန္ဒီလွန္လုပ္ရင္းနဲ႔ ေဆတန္လိုခ်င္တဲ႔ အခ်က္အလက္ေတြကို လိုက္ရွာလိုက္သည္။ ေဟာ...ေတြ႔ျပီ ေကာင္မေလးက ကြန္ျပဴတာ အေျခခံသင္တန္းတက္ေနတာ။ အခ်ိန္ေတြကို ၾကည့္ျပီးမွတ္ထားလိုက္သည္။ ထိုစဥ္ စာရင္းကိုင္အတန္းျပသူ ဆရာမ ႏြယ္နီမိုးရဲ႕ လွမ္းေအာ္ေျပာသံ အေဝးက ၾကားလိုက္ရသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">ထူးကို နင္ငါ႔ဖုိင္ေတြ ေဖ်ာက္ပစ္လုိက္တာမို႔လား....မေန႔ကဆရာမေတြကို ေမးျပီးျပီ မေန႔က အဲ႔ဒီစက္ခန္းထဲမွာ နင္ ရွိေနတယ္တဲ႔</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ဟာ မႏြယ္နီမိုးကေတာ႔ လုပ္ျပီ။ ဘာေတြ ျဖစ္လာတာလဲ</span>" ေဆတန္မသိသလို အတည္ေပါက္နဲ႔ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">ထူးကို ငါ႔ကို မစပါနဲ႔ဟာ ငါ႔ဖိုင္ေတြကို သိတာဆိုလို႔ နင္ပဲရွိတာ။ ျပီးေတာ႔ အဲ႔ဒီလို စက္တစ္လံုးက dataေတြကို တစ္ျခား စက္တစ္လံုးကေန လွမ္းေျပာင္းတတ္တာဆိုလို႔ နင္ပဲရွိတာ ဖုိင္ရဲ႕အတြင္းက data ေတြကို နင္ဘယ္မွာ သြားဝွက္ထားလဲ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">မႏြယ္နီမိုးကလည္း သူ႔ဘာသာသူလည္း ေပ်ာက္တာတို႔ တစ္ျခားတစ္ေယာက္ေယာက္က...</span><span style="color:#000000;">"</span> ေဆတန္ စကားကို ဆံုးေအာင္ေတာင္ ျပန္မေျပာရေသးခင္ ဆရာမႏြယ္နီမိုးက</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">Networking ေတြ၊ Hardware ေတြကို ဒီဘက္ Software ပိုင္းကဆရာမေတြ အဲ႔ဒီေလာက္မရဘူး။ ရတဲ႔ Hardware ဘက္ကဆရာေတြကလည္း ငါ႔ရဲ႕အတြင္းက ဖုိင္ေတြအေၾကာင္းမသိဘူး။ သိတာဆိုလို႔ နင္ပဲရွိတာ။ နင္ငါ႔ကို စခ်င္ရင္တစ္ျခားဟာ စပါဟာ ခဏေန အတန္းစေတာ႔မွာ မေန႔တုန္းက Hardware ဘက္က ဆရာကို အကူအညီေတာင္းျပီး ရွာခိုင္းျပီးျပီ မေတြ႔ဘူး</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ဟူးးးးး မႏြယ္နီမိုးတို႔ကေတာ႔ ဇြတ္ပဲ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ဆရာမ ႏြယ္နီမိုး စြတ္စြဲမယ္ဆိုရင္လည္း စြတ္စြဲခ်င္စရာ ေဆတန္က သူမအား အျမဲတမ္း စသည္။ ျပီးေတာ႔ ေဆတန္က MCC မွာ အတန္းေပါင္းစံုတက္ဖူးသူျဖစ္သည္။ ေဆတန္မတက္ဖူးတဲ႔အတန္းတစ္ခုပဲရွိသည္။ ထိုအတန္းက Secretary သင္တန္းပင္ျဖစ္သည္။ ပညာရပ္ေတြကလည္း သင္လို႔ကို မကုန္ႏိုင္ေတာ႔။ ဘယ္အထိ ဘယ္ပညာေတြကို လိုက္သင္ေနၾကအံုးမလဲ။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ လူငယ္ အမ်ားစု ပညာေတြ သင္ယူျပီး ကိုယ္႔ကို ဘယ္သူခိုင္းေလမလဲလို႔ ေစာင္႔ေစာင္႔ျပီး ကိုယ္႔အရည္အခ်င္းေတြကိုလုကာယက္ကာ တစ္ပါးသူေတြဆီကို ေရာင္းးစားေနၾကတာေတြေတြ႔ေတာ႔....</span><br /><br /><span style="color:#000000;">လူငယ္ေတြမွာ အေျခခံ မတူတဲ႔ ဘဝေတြ ကိုယ္စီ ရွိႏိုင္ေပလိမ္႔မည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ ခံယူခ်က္၊ ရည္မွန္းခ်က္၊ ဆႏၵေတြ ျခားနားေနႏိုင္ေသးသည္။ ေဆတန္ကေရာ...."<span style="color:#ffffff;">ဟက္</span>" လို႔အသံထြက္ေအာင္ မခ်ိျပံဳးကို ခပ္ယဲ႔ယဲ႔ ျပံဳးလို႔ ဆိုင္ကယ္ကို အရွိန္ျမင္႔တင္လုိက္ျပီး အိမ္ျပန္ရာလမ္းဆီသို႔။ </span><br /><br /><div align="center"><br /><span style="color:#ccccff;">**************************************</span></div><br /><span style="color:#000000;">အိမ္မွာ ေန႔လည္စာ စားေသာက္လို႔အျပီး အိမ္ဝင္းထဲကို "<span style="color:#ffffff;">ဘရူးးးးး ဘရူးးးးးးး ျဗဴးးးးးးး</span>" ဆိုေသာ ခပ္အုပ္အုပ္ ဆိုင္ကယ္သံတစ္ခု ဝင္ခ်လာေသာ အသံၾကားလိုက္ရသည္။ ဆိုင္ကယ္သံက ခပ္အုပ္အုပ္ျဖစ္ေနကတည္းက <a href="http://1.bp.blogspot.com/_u9Pc2IM5YsY/Sjw_LTLNBJI/AAAAAAAAAQs/xCMgIueyHPs/s1600-h/default%5B6%5D.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349219920767681682" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 100px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_u9Pc2IM5YsY/Sjw_LTLNBJI/AAAAAAAAAQs/xCMgIueyHPs/s200/default%5B6%5D.jpg" border="0" /></a>တစ္ခုခုေတာ႔ တစ္ခုခုပဲလို႔ ေတြးမိလိုက္စဥ္ အိမ္ထဲလွမ္းဝင္လာေသာ ဆူးကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ သူ႔မ်က္ႏွာက တစ္ခုခုကို ေက်နပ္ေနသလိုလိုရွိေနသည္။ ျပီးေတာ႔ ေဆတန္အား ဆူးက "<span style="color:#ffcccc;">အစ္ကို အိမ္အျပင္ကို ထြက္ၾကည့္ပါအံုး ဘာၾကီးလည္းဆိုတာ</span>" ဆူးက ေဆတန္ကိုေျပာလည္းေျပာ အိမ္အျပင္ဖက္ကို လည္းေခၚကာျပေလသည္။ အိမ္အျပင္မွာ ေျပာင္လက္ေနတဲ႔ ေယာက်ၤားစီး ဆိုင္ကယ္ အနက္ေရာင္ အနိမ္႔စား ဆိုင္ကယ္တစ္စီးကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ဆူးကေတာ႔ ေဆတန္ကို ဆက္တိုက္ ေျပာျပေနေလသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffcccc;">အစ္ကို ဒါ Harley-Davidson အမ်ဳိးအစားေလ။ မႏၱေလးမွာ ဒါမ်ဳိးဒီတစ္စီးပဲ ရွိေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ မွာထားတာ ၾကာျပီ ခုမွရလို႔။ ဒီလိုမ်ဳိး ပံုစံခပ္ဆင္ဆင္ အမ်ဳိးအစားမတူတာေတြေတာင္ မႏၱေလးမွာ ၃၊ ၄ စီးေလာက္ပဲ ရွိတယ္</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">မင္းခုစီးေနတဲ႔ Yamaha ဆိုင္ကယ္ေရာ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffcccc;">ကြ်န္ေတာ္ ေရာင္းလိုက္ျပီ။ ဒီေကာင္ၾကီးကို ကြ်န္ေတာ႔မွာ ရွိတဲ႔ ပိုက္ဆံနဲ႔ ထပ္ျဖည့္ျပီး ဝယ္လိုက္တာ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">မင္းဒါဝယ္လိုက္တာ မင္းအိမ္ေရာ သိျပီးျပီလား။ ျပီးေတာ႔ မင္းညညဒါၾကီးနဲ႔ သြားရတာ အဆင္ေျပပါ႔မလား</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffcccc;">အစ္ကို႔ဆီကို အရင္လာျပတာ အိမ္က မသိေသးဘူး။ ညဖက္ကလည္းရပါတယ္ ကြ်န္ေတာ႔္ တစ္စီးပဲ ဒီေကာင္ၾကီးနဲ႔လိမ္႔မယ္ေလ။ က်န္တဲ႔ေကာင္ေတြရဲ႕ ဘီးေတြက ခါတိုင္းလိုပဲ ဘာမွ မေျပာင္းဘူး</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">အင္း ဒါဆိုလည္း မင္းေကာင္ၾကီးဘယ္ေလာက္ ျငိမ္႔လည္း ငါစမ္းစီးၾကည့္ရေသးတာေပါ႔</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ေဆတန္နဲ႔ဆူး အစမ္းစီးထြက္ခဲ႔ၾကေလသည္။ သြားေနရင္း ဆီသိပ္မက်န္တာနဲ႔႔ ဆီဝင္ထည့္ၾကေလသည္။ ဆိုင္ကယ္က စီးရတာ အေတာ္အရသာရွိတယ္လို႔ ဆိုရမည္။ ျငိမ္႔လည္းျငိမ္႔သလို၊ လူၾကည့္လည္းအေတာ္ခံေနရသည္။ ေဆတန္က ျငိမ္႔တာကိုသေဘာက်ေပမယ္႔ လူၾကည့္ခံရတာကိုေတာ႔ သေဘာသိပ္မေတြ႔လွ။ တစ္ေနရာအေရာက္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ဆိုင္ကယ္ေပၚကေန ရိုရုိက်ဳိးက်ဳိး ေခါင္းကေလးျငိမ္႔ကာ ျပံဳးျပသြားသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ဆူး အဲ႔ေကာင္ မင္းအသိလား</span>" </span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffcccc;">မဟုတ္ဘူး အစ္ကို။ ဟိုတစ္ေလာက မီးေတာက္ဆိုတဲ႔ဂိုဏ္းကိုေထာင္ျပီး ဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္လုပ္ေနတဲ႔ေကာင္ပါ။ ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေအာက္မွာပဲ ရွိတာပါ။</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">အေဟာင္းျပီးရင္ အသစ္လာစျမဲဆိုတာေတာ႔ ေသခ်ာသည္။ ဘယ္သူေတြေဟာင္းသြားမလဲ။ လူငယ္ေတြ ဘာ႔အတြက္ မိုက္ခ်င္၊ ဆိုးခ်င္ၾကသလဲ။ ေလးစားမႈ၊ ဘာမွအေရးသိပ္မပါလွတဲ႔ အာဏာေလးတစ္ခုအတြက္ဆိုရင္ေတာ႔.......</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ေန႔လည္ေနသည္ အေနာက္ဖက္သို႔ ေစာင္းသေယာင္ရွိလာေတာ႔ တရုတ္ကို အိမ္ဆီ ခုခ်က္ခ်င္း လာခဲ႔ဖို႔ ဖုန္းဆက္လိုက္သည္။ သိပ္မၾကာလိုက္ တရုတ္က သူ႔ရဲ႕ ရာမဟာ ဆိုင္ကယ္ကို စီးလို႔ေရာက္ခ်လာေလသည္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း တရုတ္ မ်က္လံုးက ဆူးရဲ႕ ဆိုင္ကယ္ဆီကို ေရာက္ေနသည္။ တရုတ္က ဆိုင္ကယ္ေပၚကေန ဆင္းဆင္းျခင္း ေဆတန္ကို လွမ္းေမးလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">မင္းဝယ္ထားတာလား ေဆတန္</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ဆူးဟာပါ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffcccc;">ဘယ္လိုလဲ တရုတ္ မိုက္တယ္မို႔လား</span>" ဆူးက သူ႔ဆိုင္ကယ္ၾကီးကို သေဘာေခြ႔စြာၾကည့္ရင္း ေမးလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">အရမ္းမိုက္တယ္...ဒါၾကီးနဲ႔တာ ေစာ္သြားရွိတ္လိုက္ရလို႔ကေတာ႔...တန္းကိုၾကည္မွာပဲ</span>" တရုတ္က သူ႔ဟာသူ ဆိုက္ကယ္ၾကီးေပၚတက္ခြၾကည့္ရင္း ေျပာေနေလသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">ေကာင္မေလးအမ်ားစုက ဆူပါကတ္စီးတဲ႔ေကာင္ေလး နဲ႔ ရာမဟာ စီးတဲ႔ေကာင္ေလး ဆိုလွ်င္ ရာမဟာ စီးတဲ႔ေကာင္ေလးကို ပိုျပီးရည္းစားလုပ္ခ်င္တတ္ၾကသည္။ ဒါေၾကာင္႔လည္း တရုတ္က ဒီဆိုင္ကယ္နဲ႔ဆိုရင္ ပိုျပီး ေစာ္ၾကည္ႏိုင္မည္ဟု ေတြးလိုက္ပံုရသည္။ မိန္ကေလးတိုင္း ဥစၥာမမက္တတ္ဘူးဆိုတာကိုေတာ႔ တရုတ္ေတြးထားသင္႔သည္ဟု ေဆတန္ စိတ္ထဲကေနေျပာေနမိသည္။ ရုတ္တရက္ တရုတ္ရဲ႕ ကိစၥကို သတိရျပီး ေဆတန္ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ႔ ညေန ၅နာရီထိုးေတာ႔မည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">တရုတ္ မင္း ေကာင္မေလးကို သြားၾကည့္ခ်င္စိတ္ရွိေသးလား</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">သြားၾကည့္မွာေပါ႔...ဒါေပမယ္႔...မင္းလည္းလိုက္ခဲ႔</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">ဟာ...ငါက ဘာလိုက္လုပ္ရမွာလဲ...မင္းဘာသာ မင္းေစာ္သြားေၾကာင္မဲ႔ကိစၥ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">မင္းမလိုက္လို႔မရဘူး...ငါတစ္ေယာက္ထဲလည္း မသြားရဲဘူး.....ျပီးေတာ႔ မင္းေျပာတဲ႔ ေကာင္မေလးကို မျမင္ဖူးေသးဘူး</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">မင္းျမင္ဖူးစရာမလိုဘူး....ရတနာပံုေစ်းအေပၚထပ္ကေန ၅နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္က်ရင္ ေငြေရာင္ ဆူပါကတ္ကေလး စီးျပီးဆင္းလာတဲ႔ အသားညိဳညိဳနဲ႔ ေကာင္မေလးဆိုရင္သူပဲ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">အဲ႔ဒီလိုၾကီးေတာ႔ မလုပ္ပါနဲ႔ကြာ....မင္းပါလိုက္ခဲ႔ေတာ႔ ငါအားရွိတာေပါ႔...ေနာက္ျပီး ငါ ဒီေကာင္ၾကီကိုလည္း စမ္းစီးၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">တရုတ္က တစ္ခါတစ္ခါ ေျပာရဆိုရတာ လက္ေပါက္ကပ္သည္။ ခုလည္း ဆိုင္ကယ္က ခုနတုန္းက ထည့္ခဲ႔တဲ႔ဆီ မသန္႔လို႔ စီးရတာ အဆင္မေျပဘူးဆိုတာလည္းမရ။ သူက အရမ္းကိုစီးၾကည့္ခ်င္ေနသည္။ ဒီေလာက္မွ ျဖစ္လွ တရုတ္ သူ႔ထိုက္နဲ႔သူကံ ရွိေစေတာ႔ဆိုျပီး သေဘာထားကာ တရုတ္ေမာင္းတဲ႔ ေနာက္ကို လိုက္ခ်လာလိုက္သည္။ ရတနာပံုေစ်းေရွ့ေရာက္ေတာ႔ ၅နာရီထိုးေနျပီ။ ဒါဆို ေကာင္မေလး အတန္းဆင္းလို႔ ေအာက္ကို မၾကာခင္လာေတာ႔မည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">သိပ္ၾကာၾကာမေစာင္႔လိုက္ရ ေကာင္မေလး အတန္းျပီးလို႔ သူ႔ရဲ႕ ေငြေရာင္ ဆိုင္ကယ္ေလးစီးကာ ေစ်းအေပၚထပ္က ဆင္းလာခဲ႔ေလသည္။ တရုတ္ကိုလည္း "<span style="color:#ffffff;">အဲ႔ဒီေကာင္မေလးပဲ</span>" သေဘာက်ရင္ဆက္လိုက္ သေဘာမက်ရင္ ျပန္မယ္ဆိုျပီး ေျပာျပီး ျပလိုက္သည္။ တရုတ္ကလည္း "<span style="color:#ffff66;">သေဘာက်တယ္... လိုက္ၾကမယ္ဆိုတာနဲ႔</span>" ေကာင္မေလးေနာက္ကို လိုက္ၾကေလသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">၇၈လမ္းမေပၚတြင္ တရုတ္က ေကာင္မေလးကို စကားလိုက္ေျပာသည္။ ေကာင္မေလးကလည္း မ်က္ေစာင္းေတြကို ခဲျပီးရင္း ခဲကာ ျပလို႔ တရုတ္ကို ေမတၱာေရာင္ျပန္ေတြ ဟပ္ျပကာ သူမရဲ႕ ဆူပါကတ္ေလးကို လစ္ဘာတင္ကာ မိုင္ကုန္ေမာင္းႏိုင္သမွ် ေမာင္းေနရွာသည္။ သို႔ေသာ္ ေကာင္မေလးဆိုင္ကယ္ အင္ဂ်င္ပါဝါက ဆူးဆိုင္ကယ္နဲ႔ ယွဥ္ရင္ အေတာ္ကြာေနတာမို႔ ဘယ္လိုေျပးေျပးမလြတ္။ ဒီၾကားထဲ တရုတ္ကလည္း ေကာင္မေလးနား ကပ္ကပ္ျပီး စကားကို ဝဲသဲ ဝဲသဲ ေညွာင္နာနာ အသံျဖင္႔ ထပ္ခါထပ္ခါ လွမ္းေျပာေနသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">ေဟ႔...ဆိုင္ကယ္ကို ေျဖးေျဖးေမာင္းပါလား။ သူ႔နာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲ....ကိုယ္႔ကို စကားျပန္ေျပာဦးေလ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">တစ္ကယ္ေတာ႔ တရုတ္က ဒီလိုေကာင္မေလးေတြကို လိုက္ေျပာဖူးသူ မဟုတ္။ ခုက်မွ ရည္းစားလိုခ်င္စိတ္နဲ႔ ဇြတ္အားတင္းျပီး လိုက္ေျပာေနပံုရသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဆိုင္ကယ္က ဆီမလိုက္ပဲ အရွိန္က်လာကာ ရပ္မလိုလိုျဖစ္လိုက္ ျပန္သြားလိုက္ ရပ္မလိုလိုျဖစ္လိုက္ ျပန္သြားလိုက္ျဖစ္လာသည္။ က်ဳံးဖက္ဝင္ဖို႔ ေကာင္မေလးက မီးပိြဳင္႔မိေနသျဖင္႔ ျပန္လိုက္လို႔ မွီလာျပန္သည္။ ေကာင္မေလးေဘးနားသြားျပီး တရုတ္က စကားေတြ ဆက္ပြားေနျပန္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffff66;">အဲ႔လိုၾကီး မ်က္ႏွာကို ဆူပုတ္မထားနဲ႔ေလ</span>"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">တရုတ္ရဲ႕ ပြားလက္စ စကားေတာင္ေကာင္းေကာင္း မဆံုးခ်င္ေသး မီးပိြဳင္႔က ျပန္စိမ္းသြားျပီမို႔ ေကာင္မေလးလည္း အေနာက္က က်ားလိုက္လာသည့္ပမာ ဆိုင္ကယ္ကိုေမာင္းႏိုင္သမွ် အျမန္ေမာင္းကာ က်ဳံးအတြင္းလိုင္းဖက္ကို ဝင္ခ်သြားသည္။ အေနာက္က လိုက္သူသည္ က်ားေတာ႔က်ားပင္ သို႔ေသာ္ ကိုးေတာင္က်ားေတာ႔မဟုတ္ ဒါေၾကာင္႔မို႔ ေကာင္မေလးပိုျပီးမ်ား ေၾကာက္ေလသလား မေျပာတတ္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">လမ္း၈၀၊ ၂၆လမ္း က်ဳံးေထာင္႔တြင္ မီးပိြဳင္႔မမိသျဖင္႔ ေကာင္မေလးသည္ အေနာက္ဖက္ကို စိုးရိမ္တၾကီးလွည့္ၾကည့္ကာ က်ဳံးအေနာက္ဖက္ကို တန္းကာ ေမာင္းေျပးေလသည္။ တရုတ္ကလည္း ဒရၾကမ္း အေနာက္ကေနလိုက္ကာ ေျပာေလသည္။ က်ဳံးအေနာက္ဖက္တြင္ ေကာင္မေလးက မွီလာမွာေၾကာက္လို႔ထင္သည္ ေနာက္သို႔ လွည့္ကာ လွည့္ကာ ၾကည့္လို႔ လီဘာကုန္ေမာင္းေျပးေနသည္ကို တရုတ္က သူ႔ကိုၾကည့္ေနသည္ဟု ထင္သည္လား မေျပာတတ္ အားေတြ ရွိသြားသည္ထင္၏။ စကားကို မတရားလိုက္ေျပာေလေတာ႔သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffff66;">သူ အိမ္ျပန္ေနတာလား။ ဘယ္မွာေနတာလဲဟင္။ သူဘယ္သင္တန္းေတြ တက္...တက္...</span><span style="color:#000000;">"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">တရုတ္စကားလိုက္ေျပာေနတုန္း ဆိုင္ကယ္က ဆန္႔ငင္ဆန္႔ငင္နဲ႔ ေစာနကလိုပင္ ရပ္မလိုလုိျဖစ္လိုက္ ျပန္ေကာင္းလာလိုက္ ျဖစ္သြားျပန္သည္။ စကားလိုက္ေျပာေနရတာ အဆင္မေျပေသာ တရုတ္သည္ ဆိုင္ကယ္ကို ေဒါသေတြ ျဖစ္လာသည္။ ေဆတန္က အေနာက္ဖက္ကေန တစ္ခြိခြိနဲ႔ကို ရယ္လ်က္လိုက္လာေလသည္။ </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">ေရွ့ကေျပးေနေသာ ေကာင္မေလးသည္လည္း က်ဳံးေျမာက္ဖက္ကို ခ်ဳိးကာဆက္ေမာင္းသြားေလသည္။ တရုတ္က ဇြဲမေလ်ာ႔ေသး ဆက္လိုက္သည္။ ေကာင္မေလးကလည္း ဆိုင္ကယ္ကို ေရွ့ကေန အသဲအသန္ ဒုန္းဆိုင္းေမာင္းကာ ေျပးေနေလေတာ႔သည္။ မႏၱေလးေတာင္ေရာက္ခါနီး ေျမာက္ျပင္ဖက္ထဲ ဝင္ခ်သြားသည္။ တရုတ္ကလည္း မိုးမဆံုး ေျမမဆံုး လိုက္ဖို႔ စိုင္းျပင္ထားပံုရသည္။ ဆက္လိုက္သည္။ ေနာက္တစ္ခါ စကားေျပာဖို႔ ၾကံရုံကေလးရွိေသးသည္။ ဆိုင္ကယ္က ထပ္ေဖာက္လာျပန္သည္။ တရုတ္လည္း ဆိုင္ကယ္ကို အျပစ္ေတြတင္ ေရွ့ကေျပးေနတဲ႔ ေကာင္မေလးကို မ်က္ေျခမျပတ္ေအာင္ လိုက္ၾကည့္ျပီး ေနာက္ကေန ဆက္တိုက္ လိုက္ေနေလသည္။ ေနာက္ေတာ႔ ေကာင္မေလး ဘယ္လိုစဥ္းစားမိသြားသလဲ မသိေတာ႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းဝင္းထဲ ဝင္ေျပးသည္။ တရုတ္တို႔ကလည္း ေသခါမွ ဇြဲေလ်ာ႔မည့္ပံုေပၚသည္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းဝင္းထဲထိ လိုက္သည္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းဝင္းၾကီးထဲမွာ ေကာင္မေလးက ေရွ့က ပတ္ေျပး ေနျပီးတရုတ္က ဆိုင္ကယ္ၾကီး တျဗဴးးျဗဴးးး နဲ႔ကိုေမာင္းကာ ေနာက္ကေန လိုက္ေနရွာသည္။ ေနာက္ဆံုး ေကာင္မေလးလည္း မတတ္ႏိုင္ေတာ႔လို႔ထင္သည္ ဆိုင္ကယ္ကို ရပ္ကာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေပၚကို ဝရုန္းသုန္းကားနဲ႔ တက္ေျပးေလသည္။ ထိုေကာင္မေလးနဲ႔ တရုတ္အျဖစ္ကိုၾကည့္ျပီး ေဆတန္က တစ္ဟားဟားနဲ႔ကို ရယ္ေနေလသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"<span style="color:#ffffff;">တရုတ္...မင္းလိုက္တဲ႔ ေကာင္မေလးက ဘုန္းၾကီးတူမ ထင္တယ္ကြ</span>" လို႔ ေဆတန္က တရုတ္ကို ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ စလိုက္သည္။ တရုတ္လည္း မစင္မွန္ထားတဲ႔ရုပ္နဲ႔ အားမတန္လို႔ မာန္ေလ်ာ႔လိုက္ရပံုႏွင္႔ ေနာက္သို႔ျပန္လွည့္လာခဲ႔သည္။ အျပန္တြင္ က်ဳံးအေနာက္ဖက္ ၈၃လမ္းေပၚမွာ ဆိုင္ကယ္ထဲက မသန္႔တဲ႔ဆီေတြကို ျပန္ေဖာက္ခ်ျပီး ဆီအသစ္ျပန္ထည့္ကာ ၈၃လမ္းအတိုင္း ေမာင္းခ်လာေလသည္။ လမ္းေျပာင္းျပန္ၾကီးကို စီးကာ ကားေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတ႔လ်က္ ေမာင္းခ်လာစဥ္ ညေနခင္းရဲ႕ အလွပေဒသာေလးေတြ တန္းစီျပီး ကိုယ္ဟန္ျပေနသည့္အလား ေကာင္မေလး ၃ေယာက္ကို လမ္းေပၚမွာ ျဖတ္ခနဲ ေတြ႔လိုက္ရသည္။ တရုတ္က "<span style="color:#ffff66;">ဘာလုပ္မလဲ</span>" ဆိုတဲ႔ အထာနဲ႔ မ်က္ႏွာကို ေနာက္သို႔လွည့္လာကာ ေမးေငါ႔ျပီး ေဆတန္ကိုေမးလိုက္သည္။ ေဆတန္ကလည္း ႏွစ္ခါျပန္လွည့္လာစရာမလိုေအာင္ကို အေျဖျပန္ေပးလိုက္တဲ႔ အေနနဲ႔ ေခါင္းကို "<span style="color:#ffffff;">လိုက္ကြာ</span>" ဆိုတဲ႔ အထာနဲ႔ ျပန္လုပ္ျပကာေပးလိုက္သည္။ ႏွစ္ေယာက္သား စည္းဝါးကိုက္ေတာ႔ ေကာင္မေလးေတြ ေနတဲ႔ေနရာကို ေျဖးေျဖးခ်င္းေနာက္ကေန လိုက္ၾကည့္ၾကသည္။ တဆက္ထဲ ေကာင္မေလးေတြရဲ႕ သတင္းေတြကိုပါ စံုစမ္းျပီး ျပန္ခ်လာခဲ႔ေလသည္။</span><br /><div align="center"><br /><span style="color:#ccccff;">**************************************</span></div><br /><span style="color:#000000;">ေကာင္မေလးေတြက ေပၚျပဴလာေလးေတြ ျဖစ္ပံုရသည္။ ကားနဲ႔တစ္မ်ဳိး၊ ဆိုင္ကယ္နဲ႔တစ္ဖံု အမ်ဳိးမ်ဳိးလာျပီး ဘဲေတြက ပိုးပမ္းေနတာေတြကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ေဆတန္တို႔က အေပ်ာ္သက္သက္၊ ခင္ရရုံေလာက္ပဲ ေပါင္းဖို႔စိတ္ကူးလိုက္သည္။ ေကာင္မေလးေတြက သံုးေယာက္။ အၾကီးမ၊ အလတ္မ၊ အငယ္မ။ ဒါဆို သူတို႔လည္း ေဆတန္၊ တရုတ္၊ ဆူး ဆိုျပီး သံုးေယာက္လုပ္ရေတာ႔မည္။ တစ္ခါတစ္ေလ ခန္႔မွန္းမထားမႈေတြမွာ ပါလာတတ္ေသာ စာရင္းဇယား ရွင္းတမ္းကေလးေတြ ရွိတတ္သည္ ဆိုတာကေတာ႔...</span><br /><br /><span style="color:#ffffff;">ဆက္ရန္</span><br /><br /><span style="color:#000000;"><span style="color:#ffff66;">ေရွးစာဆို </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-4910204414625011887?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-53804606497562007192009-06-16T03:18:00.003+01:002009-06-16T03:49:25.906+01:00<div align="center"><span style="color:#ffffff;">တိတ္ဆိတ္တဲ႔ အေမွာင္ယံညထဲ<br />ၾကယ္ေတြကို ေရတြက္ရင္း<br />အထီးက်န္ဘဝကို နာက်ည္းမိတယ္။<br /><br />ထားခဲ႔သူ မျဖစ္ခ်င္သလို<br />က်န္ရစ္ခဲ႔သူလည္း မျဖစ္ခ်င္တဲ႔<br />ေရြးခ်ယ္စရာ မရွိတဲ႔ဘဝမွာ<br />ေနာက္ဆံုးေတာ႔<br />ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္းေတြက<br />ေၾကကြဲျခင္းနဲ႔ အဆံုးသတ္ရေတာ႔တယ္။<br /><br />ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းေတြ<br />စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ေတြနဲ႔<br />မရင္းႏွီးခ်င္တဲ႔ ဘဝမွာ<br />ေနာက္ဆံုးေတာ႔<br />ဒီအရာေတြက<br />အရင္းႏွီးဆံုး အေဖာ္ျဖစ္ခဲ႔ေတာ႔တယ္။<br /><br />ထိန္းခ်ဳပ္ရလြန္းတဲ႔စိတ္ကို<br />လႊတ္ခ်လိုက္တာနဲ႔<br />ပါးျပင္ေပၚက ပူေႏြးစြတ္စိုမႈေတြကို<br />မထားစီးႏိုင္ခဲ႔ျပန္ဘူး။<br /><br />အခ်စ္ဆိုတာ...<br />ခ်ဳိျမိန္တယ္တဲ႔လား...<br />မ်က္စိကိုစံုမွိတ္<br />နားေတြကို ပိတ္ထားရင္း<br />ခါးသီးစရာေကာင္းတဲ႔ အခ်စ္ကိုဘဲ<br />ထပ္ခါ...<br />ထပ္ခါ...တမ္းတေနမိေတာ႔တယ္။ ။</span><br /><br /><span style="color:#ffcccc;">ေႏြ<br /></span><span style="color:#ffff66;">[အပ်ဳိစင္ မဂၢဇင္း၊ အမွတ္(၈)၊ ၾသဂုတ္လ၊ ၁၉၉၉]<br /></span><span style="color:#66ff99;">["စိန္ပန္းျပာရဲ႕ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္" ကဗ်ာစာအုပ္မွ]</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-5380460649756200719?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-85665641915268665302009-06-13T00:06:00.025+01:002009-09-05T01:56:35.488+01:00<span style="color:#000000;">လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အိပ္မက္မွာ ပန္းေတြပြင္႔ဖို႔ ဘယ္တန္ခိုးရွင္ကမွ မဖန္တီးေပးခဲ႔ဘူး။ အိပ္မက္ရဲ႕ ေကာက္ေၾကာင္းကို ေျခရာအထပ္ထပ္ခံၾကည့္ေတာ႔ အမွားေတြ သီးေနလိုက္တာ ျပြတ္လို႔။ ဘယ္သူခူးေျခြလို႔ စားသံုးမလဲ။ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးက သူပ်ဳိးခဲ႔တဲ႔ ပန္း ဘယ္ေလာက္ေမႊးသလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ ပြင္႔လန္းႏိုင္သလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ လွသလဲ တဲ႔လား။ မနက္ျဖန္ ေရွ႕ဆက္ဖို႔ ေနမဝင္ခင္ ကိုယ္႔အဆိပ္သီး ကိုယ္ေျခြကာ ေျမၾသဇာ အျဖစ္ေျပာင္းလိုက္တယ္။ </span> <br /> <br /><span style="color:#000000;"><div align="center"> <br /><span style="color:#ffcc33;">******************************************************</span></div> <br />မိုဟြမ္နဲ႔ေတြ႔ျပီး မၾကာခင္ထိ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေတြ႔ျဖစ္ခဲ႔ၾကျပန္။ တစ္ေန႔က မိုဟြမ္ ဖုန္းဆက္လာျပီး သူ မႏၱေလး မဟာျမတ္မုနိဘုရားၾကီး သြားဖူးခ်င္တယ္ ဆိုျပီး ပူဆာျပန္သည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ထံုးစံအတိုင္း လိုက္ပို႔ဖို႔ သေဘာတူလိုက္ရျပန္သည္။ ဒီလိုနဲ႔ မနက္ေစာေစာ ကားကို ကိုယ္တိုင္ေမာင္းကာ ထြက္ခ်လာလိုက္သည္။ သူ႔အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ႔ မေရႊေခ်ာက အဆင္သင္႔ကို ျပင္ကာေစာင္႔ေနသည္။ ထို႔ေနာက္ ကားေပၚခ်က္ခ်င္း မတက္ေသးပဲ အိမ္ေရွ႕ ထိုင္ခုံေပၚမွာ အထိုင္မပ်က္ပဲ ရွိေနတဲ႔ မိုဟြမ္ကို ၾကည့္ျပီး ထူးကိုက <br /> <br />"<span style="color:#ffffff;">မိုဟြမ္ တက္ေလ သြားမယ္</span>" <br /> <br />"<span style="color:#ffff99;">ဟင္႔အင္း...ေနအံုး မသြားေသးဘူး။ နင္ကားေပၚက အရင္ဆင္းခဲ႔အံုး</span>" <br /> <br />"<span style="color:#ffffff;">ဘာလဲဟာ။ နင္ဟာေလေတာ္ေတာ္ေလးကို အရစ္ရွည္တယ္။ သြားစရာရွိတာကို သြားမွာမဟုတ္ဘူး</span>" ထူးကို ပါးစပ္ကလည္း စိတ္မရွည္စြာေျပာရင္း လူကလည္း ကားေပၚက ဆင္းလာလိုက္သည္။ ကားေပၚမွ ဆင္းခ်လာေသာ ထူးကို ကုိ မိုဟြမ္သည္ ေစ႔ေစ႔ၾကည့္ျပီး <br /> <br />"<span style="color:#ffff99;">ထူးကို နင္႔ကို ဒီလိုအျဖဴေရာင္ လည္ကတံုး အကၤ်ီလက္ရွည္ေလးရယ္၊ ဆိတ္ခြံပုဆိုးအျပာကြက္စိတ္ေလးရယ္၊ နက္ျပာေရာင္ ကတီၱပါ ဖိနပ္ကေလးရယ္နဲ႔ေတြ႔ရေတာ႔ အရမ္း ၾကည့္လို႔ေကာင္းျပီး သိပ္က်က္သေရ ရွိတာပဲ သိလား</span>" <br /> <br />မိုဟြမ္ အဲ႔ဒီလို ေစ႔ေစ႔စပ္စပ္ၾကည့္ေနျပီး ေျပာေနေတာ႔ ထူးကို မေနတတ္ေတာ႔။ ရႈိးတိုးရွန္းတမ္း ျဖစ္လာကာ <br /> <br />"<span style="color:#ffffff;">ငါဝတ္ခ်င္လို႔ ဝတ္လာတာ မဟုတ္ဘူး။ ဘုရားသြားမွာမို႔လို႔။ ကားေတာင္ယူခ်င္လို႔ ယူလာတာ မဟုတ္ဘူး။ ဆိုင္ကယ္စီးရင္ ပုဆိုးၾကီးနဲ႔ဆို အဆင္မေျပလို႔။ မဟုတ္ရင္ ငါဆိုင္ကယ္နဲ႔ပဲ လာမွာ</span>" <br /> <br />"<span style="color:#ffff99;">ေအးပါဟယ္ ရွက္မေနပါနဲ႔ ငါက အေကာင္းေျပာတာပါ လာ သြားစို႔</span>" <br /> <br />နံနက္ခင္းရဲ႕ ေအးခ်မ္းတိတ္ဆိတ္ျခင္းမ်ားနဲ႔အတူ မႏၱေလး မဟာျမတ္မုနိဘုရားၾကီးဆီသို႔ မိုဟြမ္ကို ေခၚကာ ထြက္လာခဲ႔ေလသည္။ ကားေပၚတြင္ မိုဟြမ္ေရာ၊ ထူးကိုပါ ဘာစကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာျဖစ္ၾက။ ထို႔ေနာက္ တိတ္ဆိတ္ျခင္းမ်ားကို စတင္ျပီး ဖယ္ရွားလိုက္သူမွာ မိုဟြမ္ပင္ျဖစ္သည္။ <br /> <br />"<span style="color:#ffff99;">ထူးကို နင္ ဒီေန႔ဘာေန႔လည္းဆိုတာ သိလား</span><span style="color:#000000;">"</span> <br /><span style="color:#ffff99;"></span> <br />"<span style="color:#ffffff;">စေနေန႔ေလ ဘာျဖစ္လို႔လည္း</span>" <br /> <br />"<span style="color:#ffff99;">ဟာ နင္ကလည္း ငါအေကာင္းေမးေနတာကို</span>" <br /> <br />"<span style="color:#ffffff;">ေအးေလ ငါလည္းအေကာင္းေျဖေနတာပဲ</span>" <br /> <br />"<span style="color:#ffff99;">နင္ဟာေလ ေတာ္ေတာ္ေလးကို နေမာ္နမဲ႔ႏိုင္တယ္။ ဘာကိုမွကို ဂရုတစိုက္မရွိဘူး။ မွတ္ထား ဒီေန႔က စေနေန႔။ နင္႔ရဲ႕ ေမြးေန႔၊ ေမြးလ ထပ္တဲ႔ နင္႔ရဲ႕ ၂၁ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔</span><span style="color:#000000;">"</span> <br /> <br />မိုဟြမ္ ဂရုဏသံေတြနဲ႔ အားမလို အားမရျဖစ္စြာ ေျပာခ်လိုက္သည္။ တစ္ကယ္ေတာ႔ ဒီေန႔ ထူးကိုေမြးေန႔ဆိုတာကို ထူးကို မေမ႔ပါ။ မိုဟြမ္ ဖုန္းဆက္လာကတည္းက အေၾကာင္းတစ္ခုခုရွိႏိုင္မယ္ဆိုတာသိလုိ႔ စဥ္းစားၾကည့္လုိက္ကတည္းက သူ႕ေမြးေန႔ကို အမွတ္ရေနခဲ႔သည္။ ဒါေၾကာင္႔လည္း သူဒီေန႔ ခါတိုင္းလို မဝတ္ဆင္ပဲ ခုလိုပံုစံ ဝတ္ဆင္ခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ ခုလည္း မိုဟြမ္ကို စခ်င္တာနဲ႔ သူဘာကိုရည္စူးျပီး ေမးတယ္ဆိုတာ သိေပမယ္႔ မသိသလိုလုပ္ကာ သူလိုခ်င္တဲ႔ အေျဖကို မေပးပဲ တစ္ျခားအေျဖကို ေျဖလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ခုလို မိုဟြမ္ ဘဝင္မက် ျဖစ္ေနတဲ႔ပံုစံေလးက တစ္မ်ဳိးၾကည့္လို႔ေကာင္းေနျပန္သည္။ <br /> <br />"<span style="color:#ffffff;">ကဲ...မယ္မင္းၾကီးမ အဲ႔ဒီလို ပံုစံၾကီးေတာ႔ မေနပါနဲ႔။ နင္႔မ်က္ႏွာေလး ညဳိးႏြမ္းေနရင္ ဒီေလာကၾကီးရဲ႕ နံနက္ခင္းေလးလည္း လန္းဆန္းႏိုင္မွာမဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ ခုနက နင္႔ကို တမင္သက္သက္ စလိုက္တာ ဟုတ္ျပီလား</span>" <br /> <br />"<span style="color:#ffff99;">နင္ေနာ္...ဟြန္း....နင္႔ေမြးေန႔မို႔လို႔</span>" <br /> <br />စကားေတြ ေျပာလာရင္း မဟာျမတ္မုနိ ဘုရားနယ္နမိတ္ထဲက ကားအပ္တဲ႔ေနရာကို ေရာက္လာခဲ႔ေလသည္။ မိုးဖြဲဖြဲေလးလည္း စလို႔က်လာခဲ႔သည္။ ဖိနပ္ေတြကို ကားေပၚမွာပဲ ထားခဲ႔ၾကကာ လိုရမယ္ရ ေဆာင္းရန္ ေဆာင္ထားေလ႔ရွိေသာ ကားထဲမွ ထီးကို ထုတ္ကာ မိုဟြမ္နဲ႔အတူ ႏွစ္ေယာက္သား ဘုရားရင္ျပင္ျဖတ္ကာ ေလွ်ာက္လာခဲ႔ၾကေလသည္။ ႏွစ္ေယာက္ အတူတူ ထီးတစ္ေခ်ာင္းထဲေအာက္မွာ ခုလို နီးနီးကပ္ကပ္ လမ္းအတူတူေလွ်ာက္ကာ ထီးမေဆာင္းဖူးေတာ႔ ထူးကိုေရာ၊ မိုဟြမ္ေရာ တစ္မ်ဳိးျဖစ္ေနၾကေပမယ္႔ ဘာတစ္ခုမွ ထုတ္မေျပာျဖစ္ၾကပဲ ဘုရားၾကီးေစာင္းတန္းေတြဆီကို ဦးတည္ကာ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ျဖစ္ၾကသည္။ <br />ဘုရားၾကီး ေရွ့ေရာက္ေတာ႔ ဝယ္လာတဲ႔ ပန္းေတြ၊ ဆီမီး အေမႊးတိုင္ေတြကပ္ျပီး ထူးကိုသည္ ပုတီးစိပ္ရန္ ပုတီးေတြ ခ်ိတ္ထားတဲ႔ ေနရာဆီကိုသြားမယ္အလုပ္ မိုဟြမ္က <br /> <br />"<span style="color:#ffff99;">ထူးကို သြားမယူနဲ႔ေတာ႔ ငါနင္႔အတြက္ ပုတီးယူလာေပးတယ္။ ေရာ႔...</span><span style="color:#000000;">" </span> <br /> <br />မိုဟြမ္ကမ္းေပးလာတဲ႔ ပုတီးေလးကို ယူရင္း ျပံဳးရံုကေလး ျပံဳးျပလိုက္ျပီး ဘုရားကို အာရုံျပဳကာ သက္ေစ႔ ပုတီး စိပ္ေနလုိက္ေတာ႔သည္။ အခ်ိန္ေတြဘယ္ေလာက္ ၾကာသြားလည္း ေသခ်ာမသိလုိက္ ပုတီးစိပ္ ဘုရားရွိခိုးျပီးလို႔ထကာ ေနာက္လွည့္လိုက္ေတာ႔ သူ႔ကို ျပံဳးျပီး ၾကည့္ေနတဲ႔ မိုဟြမ္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ <br /> <br />"<span style="color:#ffffff;">ဘာၾကည့္ေနတာလည္း</span>" <br /> <br />"<span style="color:#ffff99;">ဟင္႔အင္း...ဘာမွ မၾကည့္ပါဘူး</span>" မိုဟြမ္က သူ႔အေျဖသူ တစ္ေယာက္ထဲ ျပန္သေဘာက်ျပီး ထပ္ျပံဳးကာ ထူးကို လက္ထဲကို ေရႊဆိုင္းေတြ ထည့္ေပးလိုက္သည္။ <br /> <br />"<span style="color:#ffff99;">နင္႔အတြက္ ၁၁မီးျငိမ္းေအာင္လို႔ ေရႊဆိုင္း ၁၁ခု ငါသြားဝယ္ထားတာ အဲ႔ဒါ နင္ဘုရားကို အာရုံျပဳျပီး ေကာင္းေကာင္း သြားကပ္လုိက္</span>" <br /> <br />မဟာျမတ္မုနိ ဘုရားၾကီးမွာ ေရႊဆိုင္းေတြ ကပ္လွဴျပီးေတာ႔ မိုဟြမ္က လိပ္ေတြ၊ ငါးေတြ ရွိရာ ကန္ဆီသို႔သြားျပီး အစာေက်ြး၊ ငါးလြတ္ဖို႔ ေျပာလာတာနဲ႔ ထုိဖက္ကို အတူတူ ေလွ်ာက္ထြက္လာခဲ႔သည္။ <br /> <br />"<span style="color:#ffff99;">ထူးကို နင္က ၂၁ႏွစ္ျပည့္တာဆိုေတာ႔ ငါး ၂၁ေကာင္ လြတ္ဟာ</span>" <br /> <br />"<span style="color:#ffffff;">ေအး<span style="color:#ffffff;"> ေကာင္းသားပဲ လႊတ္မဲ႔အေကာင္ေတြကို</span> နင္ေရြးလိုက္ေလ</span>" <br /> <br />ငါးေတြ လႊတ္ျပီးေတာ႔ အစာေကြ်းဖို႔ အစာေတြ သြားဝယ္ျဖစ္သည္။ မုိးကလည္း မစိုစရုံကေလးကို ရြာလို႔ေနဆဲပင္။ လိပ္ကန္ေရွ႕တြင္ ႏွစ္ေယာက္အတူတူ ထီးေလးေအာက္မွာရပ္ရင္း ထူးကိုက <br /> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffffff;">မိုဟြမ္၊ ငါတို႔ ၁၀တန္းတုန္းက ေက်ာင္းေတြ မပိတ္ခင္ ေက်ာင္းခန္းထဲမွာေလ တစ္ေယာက္ရဲ႔ ေအာ္တို စာအုပ္ထဲ တစ္ေယာက္က စာေတြေရးေပး၊ ၁၀တန္း <span style="color:#ffffff;">စာေမးပြဲၾကီးေအာင္ဖို႔အတြက္၊ ဘဝမွာ ေအာင္ျမင္ဖို႔ </span></span><span style="color:#ffffff;">အတြက္ ဆုေတြေတာင္းေပးၾကတာတို႔၊ ကဗ်ာစပ္ျပီး ေရးေပးတာတို႔ လုပ္ျဖစ္ၾကတုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေတြကို နင္မွတ္မိေသးလား</span><span style="color:#000000;">" <br /></span><span style="color:#000000;"> <br /></span>"<span style="color:#ffff99;">အင္းေလ မွတ္မိတာေပါ႔ အဲ႔ဒီတုန္းက နင္ကေတာင္ ငါ႔အတြက္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေရးေပးခဲ႔ေသးတယ္ေလ</span>" <br /> <br />"<span style="color:#ffffff;">ေအးနင္ကေတာ႔ ဖားၾကီး ေအာ္တိုစာအုပ္ရဲ႕ လိပ္စာဆိုတဲ႔ေနရာမွာ ကန္စြန္းရြက္နဲ႔ ေပါက္ေပါက္ဆုပ္ ဆိုျပီးေရးထည့္လိုက္တာ မွတ္မိေသးတယ္</span>" <br /> <br />"<span style="color:#ffff99;">ငါက အဲ႔ေကာင္ကို ၾကည့္လို႔ရတာ မဟုတ္ဖူးဟဲ႔ အဲ႔ဒါေၾကာင္႔ ေရးထည့္လိုက္တာပါ။ ခုငါတို႔ ေကြ်းေနတဲ႔ တစ္ကယ္႔ လိပ္တို႔ ငါးတို႔ရဲ႕ အစာေတြကို နင္ေတြ႔လို႔သတိရသြားတာလား</span>" <br /> <br />"<span style="color:#ffffff;">ဆိုပါေတာ႔</span>" <br /> <br />"<span style="color:#ffff99;">ဒါျပီးရင္ ငါတို႔ဘယ္သြားမလဲ ထူးကို</span>" <br /> <br />"<span style="color:#ffffff;">မနက္စာ သြားစားမယ္ေလ။ ငါေမြးေန႔မွာ သက္သက္လြတ္စားမွာဆိုေတာ႔ သက္သက္လြတ္ ေခါက္ဆြဲရတဲ႔ ေဆးေက်ာင္းအေနာက္ဖက္ ၇၄လမ္းေပၚက ဆိုင္မွာသြားစားမယ္။ နင္႔အတြက္ အဆင္ေျပႏိုင္ပါ႔မလား</span><span style="color:#000000;">"</span> <br /><span style="color:#000000;"> <br /></span>"<span style="color:#ffff99;">ေျပပါတယ္ ငါလည္း နင္နဲ႔အတူတူ ဒီေန႔ သက္သက္လြတ္ လိုက္စားေပးမယ္</span>" <br /></span> <br /><span style="color:#000000;">လိပ္ေတြ ငါးေတြ အစာေကြ်းျပီးေနာက္ တစ္ဖြဲဖြဲသည္းေနတဲ႔ မိုးဖြဲေလးေအာက္မွာ ထီးကေလးေဆာင္းလို႔ ႏွစ္ေယာက္အတူတူ ကားရွိရာဆီသို႔ ျပန္ထြက္လာခဲ႔ၾကသည္။ <br /> <br />မနက္ခင္းခ်ိန္ေလးတြင္ပင္ တရုတ္ေက်ာင္း ေခါက္ဆြဲဆိုင္ေလးမွာ လာစားသူ အနည္းငယ္က်ေနသည္။ မိုဟြမ္ကို ၾကည့္ရတာ ဒီဆိုင္ကို တစ္ခါမွ ေရာက္ဖူးပံုမေပၚ။ ဟိုဟိုဒီဒီ ဆိုင္တြင္းတစ္ေလွ်ာက္ ေငးၾကည့္လို႔ေနသည္။ သက္သက္လြတ္ ေခါက္ဆြဲ ၂ပြဲေပးရန္ ဆိုင္ရွင္ အေဒၚၾကီးကို လွမ္းမွာလိုက္သည္။ ခဏၾကာေတာ႔ အငြ႔တစ္ေထာင္းေထာင္းနဲ႔ ေခါက္ဆြဲ ၂ပြဲ ေရာက္ခ်လာသည္။ မိုဟြမ္က ေခါက္ဆြဲပြဲကို ၾကည့္ျပီး</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffff99;">ဟဲ႔ ထူးကို ငါတို႔ မွာလိုက္တာ သက္သက္လြတ္ ေခါက္ဆြဲေလ ဟုတ္တယ္မလား</span><span style="color:#000000;">" <br /></span> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffffff;">အင္းေလ ဘာျဖစ္လို႔လဲ</span><span style="color:#000000;">" </span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffff99;">ဒီမွာ အသားတံုးေတြ ပါလာလို႔ သူတို႔မွားျပီးလာခ်ေပးတာလား မသိဘူး</span><span style="color:#000000;">"</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffffff;">ေၾသာ္...အဲ႔ဒါ အသားတုေတြပါ။ အသားတံုးအစစ္ေတြ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ခ်လက္ခ်စား ဒီဆိုင္က သက္သက္လြတ္ တရုတ္ဘုရားေက်ာင္းဆိုင္ဟ</span><span style="color:#000000;">"</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">နံနက္စာ စားျပီးေနာက္ မိုဟြမ္ရဲ႕ဆႏၵေတြကို ထပ္ျဖည့္စီးေပးဖို႔ ဦးပိန္တံတားရွိရာ ဆီကို ကားကေလး ေမာင္းႏွင္လို႔လာခဲ႔ျဖစ္ေခ်ျပီ။ မိုးေပ်ာက္လို႔ အေရွ႕စက္ဝန္းဆီက ေနျခည္တစ္စင္းတစ္ျဖည္းျဖည္းျခင္း ပ်ဳိ႔အန္ခ်လာေလသည္။ ကမၻာၾကီးရဲ႕ ႏႈိးထလာမႈကေတာ႔ အရင္ေန႔ေတြလိုပါပဲ ဒါေပမယ္႔ မတူညီခဲ႔ဘူး ဒါကို ထူးကိုေရာ၊ မိုဟြမ္ပါ သတိျပဳခ်င္မွ ျပဳမိေပၾကလိမ္႔မည္။ ေရတက္ခ်ိန္မို႔ ဦးပိန္တံတားေအာက္ ေတာင္သမန္အင္းထဲမွာ ေရေတြ အျပည့္အလွ်ံစီးဆင္းေနေလသည္။ ကားကို ကုန္းေပၚမွာ ရပ္ခဲ႔ျပီး ႏွစ္ေယာက္အတူတူ တံတားေပၚကို တက္ေလွ်ာက္လာခဲ႔ၾကသည္။ ေလျပင္းျပင္းေတြက တစ္ဟူးဟူး တိုက္ခတ္ေနေလသည္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ မိုဟြမ္ရဲ႕ ဆံႏြယ္စေတြက ေလထဲကို ပ်ံဝဲတက္ေနျပီး ထူးကိုမ်က္ႏွာေပၚကို တစ္ရွပ္ရွပ္ ျဖတ္ကာေျပးလ်က္ က်ီဇယ္ေနသေယာင္ေယာင္။ မိုဟြမ္ကလည္း သူ႔ရဲ႕ဆံႏြယ္စေတြကို လက္ကေလးတစ္ဖက္နဲ႔ သူ႔ရဲ႕နားေနာက္ဖက္ကို သပ္ယူရင္း <br /></span> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffff99;">နင္ ငါ႔ဆီက ဘာျဖစ္လို႔ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ မေတာင္းတာလည္း ထူးကို</span><span style="color:#000000;">" </span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">အမွတ္တရရွိေစဖို႔ မဟုတ္ေပမယ္႔ အမွတ္တမဲ႔တိုင္းက အမွတ္တရ ရွိေနေစခဲ႔တာ ဘာေၾကာင္႔လဲလို႔ ကိုယ္႔ကိုကုိယ္ ေမးခြန္း မထုတ္ဝ႔ံ။ နံနက္ခင္း သံစဥ္ေတြ လွပေအာင္ ခ်ယ္မႈန္းထားတဲ႔ အတတ္ကို ဘယ္ေလာက ပန္းခ်ီဆရာက အသက္သြင္းခဲ႔ပါလိမ္႔။ လိုအင္နဲ႔ လိုအပ္မႈေတြ ကြဲကြဲျပားျပား မခြဲျခားနားရဲေသးတဲ႔ ထူးကိုရဲ႕ စိတ္ကို လွည့္စားမႈေတြနဲ႔အတူ ေရွ႕ဆက္ သြားခ႔ဲႏွင္႔ျပီ။</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffff99;">ခုနတုန္းကနင္႔ကိုေပးတဲ႔ ပုတီးက မိုင္းဖုန္းဆရာေတာ္ ငါတို႔အိမ္ကို ၾကြလာတုန္းက နင္႔အတြက္ဆိုျပီး ဆရာေတာ္ဆီက ေတာင္းထားတာ။ နင္ေသခ်ာ သိမ္းထားျပီး ေနာက္ခါေတြ ပုတီးစိပ္ျဖစ္ရင္ အဲ႔ဒီပုတီးနဲ႔ပဲ စိပ္ေနာ္</span><span style="color:#000000;">"</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffffff;">ေအးပါ</span><span style="color:#000000;">"</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffff99;">ဒီေန႔ နင္႔ေမြးေန႔မွာ ငါ နင္နဲ႔အတူရွိေပးေနခဲ႔တာဟာ နင္႔အတြက္ ငါ႔ရဲ႕ေမြးေန႔လက္ေဆာင္လို႔ သေဘာထားေပးပါ</span><span style="color:#000000;">"</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">ဘာေတြရယ္ ဘာေတြေၾကာင္႔ ဘာေတြျဖစ္တယ္ဆိုတာမ်ဳိး ေဝဖန္ပိုင္းျခားဖို႔အသိ ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါရေစ။ ဒီဒတၤဂမွာ သာမညအျဖစ္ေတြနဲ႔ ရင္တြင္းအကၡရာ မည္တြင္ပါရေစ။ အခါလည္ဘဝ တစ္စိတ္တစ္ေဒသမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈတစ္ပိုင္းတစ္စအတြက္ ထူးကို မိုဟြမ္ဖက္ကို လွည့္ျပီးေျပာလိုက္သည္။ <br /></span> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffffff;">တစ္ကယ္ကို ေက်းဇူးပါ မိုဟြမ္</span><span style="color:#000000;">"</span> <br /> <br /></span><div align="center"> <br /><span style="color:#ffcc33;">******************************************************</span></div> <br /><span style="color:#000000;">မႏၱေလးေနသည္ ေန႔ဖက္တြင္ အေတာ္ျပင္းသမို႔ ေတာ္ရုံကိစၥမရွိလွ်င္ အျပင္ထြက္ေလ႔သိပ္မရွိၾက။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ညေန ေနက်မွသာ ထြက္ဖို႔ျပင္ဆင္ၾကေလသည္။ အသက္၂၁ႏွစ္ျပည့္ျခင္းသည္ တစ္ခ်ဳိ႔လူေတြ ဘဝအတြက္ ထူးထူးျခားျခား ေျပာင္းလဲမႈေတြ ရွိေကာင္းရွိႏိုင္ေပလိမ္႔မည္။ ထိုလူတစ္ခ်ဳိ႔ထဲတြင္ ထူးကိုပါႏိုင္ဦးမည္ မထင္။ ညေတြရဲ႕ ျမိဳ႔ပတ္ျခင္းအစီအစဥ္မ်ားကို ဆူးကိုသာ ဦးေဆာင္ျပီး လုပ္ေနေစလိုက္သည္။ ထူးကို ထိုအလုပ္မ်ားကို သိပ္ျပီးမပါဝင္ျဖစ္။ ဒီညလည္း တစ္ေယာက္ထဲ ေအးေအးေဆးေဆးေနဖို႔ အိမ္တြင္သာ ေနဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ သု႔ိေသာ္ ေျခမွာေဗြမပါခဲ႔ရင္ေတာင္ ေဗြပါသူမ်ားနဲ႔ ေပါင္းသင္းမိမွေတာ႔ စိတ္ကူးတုိင္း မျဖစ္ႏိုင္ျပန္။ ည၉နာရီ ပတ္ဝန္းက်င္ေလာက္ အိမ္ေရွ႔ကို ဆိုင္ကယ္တစ္စီးေရာက္လာေလသည္။ ဆိုင္ကယ္ ဟြန္းကို တတီတီ တီးကာ ေနာင္ရုိးရဲ႕ ေအာ္ေခၚသံၾကားလိုက္မိသည္။ <br /></span> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffcccc;">ထူးကုိေရ...ထူးကို</span><span style="color:#000000;">"</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffffff;">ေအး လာျပီ....မင္းတို႔က ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး ညၾကီးက်မွ ေရာက္လာတာလဲ</span><span style="color:#000000;">"</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#99ff99;">ငါတို႔နဲ႔ လုိက္ခဲ႔စမ္းပါကြာ ရွပ္ကီ သြားျဖဲမလို႔</span><span style="color:#000000;">"</span> <span style="color:#000000;">ဖားၾကီးက ေနာက္က ဝင္ေျပာသည္။ သူတို႔က ဒီလိုအျမဲၾကည့္ပင္။ တစ္ခုတစ္ခု သြားေသာက္ေတာ႔မယ္ဆိုလွ်င္ျဖစ္ျဖစ္၊ ဆိုင္ေတြမွာ ေမွာက္ေနျပီပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ထူးကိုဆီကို ေရာက္လာရင္လာ၊ မလာရင္ ဖုန္းဆက္ကာ သူတို႔ကို လာေခၚဖို႔ အကူအညီေတာင္းေလ႔ရွိသည္။ ထိုကိစၥကို စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ေတြးမွ အရင္အပတ္က ေမာင္ေကာင္းတို႔ ကိစၥကို ေခါင္းထဲအလိုလို ဝင္ခ်လာသည္။ ေမာင္ေကာင္းလည္း အရင္အပတ္က ည ၁၁ေက်ာ္ေလာက္ၾကီးဖုန္းဆက္လာသည္။ သူ႕ကို ၇၈လမ္း ဖန္တက္စ္စီေဝါ (Fantasy World) ဂိမ္း စင္တာအေပၚထပ္က ဘီယာ ဆိုင္တြင္ လာေခၚေပးဖို႔ ဖုန္းဆက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ဆူးကို ေခၚျပီး ထိုေနရာကို သြားခဲ႔လိုက္သည္။ ဟိုလည္းေရာက္ေရာ ေမာင္ေကာင္းရယ္၊ ေဇာ္ၾကီးရယ္ စားပြဲတစ္လံုးေပၚတြင္ ဘီယာပုလင္း အလံုး ၂၀ေက်ာ္ေလာက္နဲ႔ေတြ႔လိုက္ရသည္။ <br /></span> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffffff;">ေဟ႔ေကာင္ ေမာင္ေကာင္း မင္းတို႔ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ေသာက္လို႔ ဒီေလာက္အမ်ားၾကီးမွာထားရတာလဲ</span><span style="color:#000000;">"</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ccffff;">ငါတို႔ ႏွစ္ေယာက္ထဲပဲေလ</span><span style="color:#000000;">"</span> <span style="color:#000000;">ေမာင္ေကာင္းက အာေလးလွ်ာေလးသံၾကီးျဖင္႔ ျပန္ေျဖျပီး</span> <span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ccffff;">ရြႊတ္..ရႊတ္...ဘီယာေနာက္တစ္လံုး</span><span style="color:#000000;">" </span><span style="color:#000000;">စားပြဲထိုးကို လွမ္းမွာလိုက္သည္။ ထူးကို စားပြဲထုိးကို လက္ကာျပလုိက္သည္။ ထပ္မယူလာေပးနဲ႔ေတာ႔ ဆိုတဲ႔သေဘာ။</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#99ffff;">ဒီေကာင္နဲ႔ငါနဲ႔ ညေနကတည္းက ေရာက္ေနတာ။ ေသာက္လုိက္ ေပါက္လိုက္ အန္လိုက္နဲ႔ကို လခြီးထဲမွပဲ ဘာေတြမွန္းကို မသိေတာ႔ဘူး</span><span style="color:#000000;">" </span><span style="color:#000000;">ေဇာ္ၾကီးက သိပ္မူးဟန္မရွိေတာ႔ပဲ ေျပာေနသည္။</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ccffff;">ေဟ႔ စားပဲြထုိး ငါမွာထားတာ မလာေသးဘူးလားကြ</span><span style="color:#000000;">"</span> <span style="color:#000000;">ေမာင္ေကာင္း ျပသာနာရွာေနျပီ။ စားပြဲထိုးေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ တင္းေနပံုရသည္။ ဆိုင္ကေန သူတို႔ကို အျမန္ဆံုးေခၚသြားဖို႔ေျပာေနေပျပီ။ ေတာ္ေတာ္ေလး ျပသာနာရွာထားသည္ ထင္သည္။ စားပြဲထိုးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ မ်က္လံုးက ေမာင္ေကာင္းတို႔ဝိုင္းဆီပဲ ဂရုစုိက္ျပီး ၾကည့္ေနသည္။ တစ္ခုခုျဖစ္လွ်င္ ဝိုင္းျဗင္းၾကေတာ႔မယ္႔ပံု။ ထူးကိုလည္း ဆူးကို တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ ကိုယ္႔ဖက္က ဦးေအာင္ေဆာ္ႏိုင္ရန္ အဆင္သင္႔ျပင္ခုိင္းထားလိုက္သည္။ ေမာင္ေကာင္းက အနားနားကပ္လာကာ ထူးကို ကိုေျပာသည္။ <br /></span> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ccffff;">ထူးကို ငါ႔အိပ္ထဲမွာ သိန္း၂၀ပါတယ္။ အေျခအေန သိပ္မေကာင္းလို႔ မင္းကို ေခၚလိုက္ရတာ။ တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ ဒီေငြယူျပီးလစ္</span><span style="color:#000000;">" </span><span style="color:#000000;">အေရးထဲ ေမာင္ေကာင္းက ဥစၥာေျခာက္ေနျပန္သည္။ သူကစီးပြားေရးေလာကထဲ ဝင္ျပီးလုပ္ကိုင္ေနသူျဖစ္သည္။ မူးသာမူးေနတာ လူကေငြေတြ ဆံုးမွာေတာ႔ သိေသးသားလို႔ ေမာင္ေကာင္းအား က်ိန္ဆဲလိုက္သည္။ အားလံုးကို ေတာင္းပန္ျပီး ထိုသေကာင္႔သားေတြကို ေခၚထုတ္လာခဲ႔သည္။ အဲ႔ဒါကိုပဲ တစ္ျခားဆိုင္သြားမယ္၊ မင္းတို႔ဆိုင္ဘယ္ေတာ႔မွ မလာေတာ႔ဘူးေတြေရာ ဘာေတြေရာ ေမာင္ေကာင္းပါးစပ္က စက္ေသနတ္ပစ္ေနသလို ထြက္ေနသည္။ <br /> <br />ေဇာ္ၾကီးကို ဆူးေနာက္တင္ခဲ႔လိုက္ျပီး၊ ေမာင္ေကာင္းကို ထူးကိုေနာက္မွာ တင္ခဲ႔လိုက္ေလသည္။ ေဇာ္ၾကီးတို႔ ေမာင္ေကာင္းတို႔နဲ႔ ငယ္ငယ္ကဆိုလွ်င္ စာေတြအျပိဳင္အဆိုင္ေအာ္ကာဆိုခဲ႔ဖူးေသာ ကေလးဘဝမွသည္ ခုခ်ိန္ ဘဝေတြထိ ေပါင္းလာခဲ႔သလို အခ်ိန္ႏွင္႔အမွ် ဘဝေတြ တစ္ေျဖးေျဖးျခားလို႔လာခဲ႔ေလသည္။ ၈တန္းတုန္းက အတန္းပိုင္ဆရာမ ေျပာခဲ႔ဖူးသလိုပင္ မင္းတို႔ေတြရဲ႕ ဘဝဟာ ေနာက္ ၅ႏွစ္၊၁၀ႏွစ္ဆိုရင္ သိသိသာသာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ကြာျခားသြားၾကလိမ္႔မယ္။ ေမာင္ေကာင္းနဲ႔ေဇာ္ၾကီးကို သူတို႔ေနတဲ႔ ျမိဳ႔သစ္အိမ္ဖက္ကို လုိက္ပို႔ရင္ မဆီမဆိုင္အေၾကာင္းေတြ ေခါင္းထဲေရာက္လာတုန္း ေမာင္ေကာင္းအေနာက္ဖက္ကေန အာေလးလွ်ာေလးသံၾကီးျဖင္႔ ထဆိုပါေတာ႔သည္။</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ccffff;">ေငြေသာ္တာ ေရာင္ျခည္~~~~ထိန္လင္းေတာ႔သည္~~ ဘုံၾကိဳးျပတ္တဲ႔ မိုးနတ္မဒီ~~သဒၵါကပိုသည္~~~~ ဆရာမကိုပဲ အသဲစြဲေအာင္ ခ်စ္မိသည္~~~~ထိန္ၾကည္ လေရာင္သန္းေတာ႔ အလြမ္းပိုပါသည္~~ ကြ်န္ေတာ္႔ကို သတိရရင္ ဖြင္႔ေျပာလုိက္ပါလား ဆရာမရယ္</span><span style="color:#000000;">"</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">မူးမူးရူးရူးနဲ႔ ေမာင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ အသံျဗဲၾကီးျဖင္႔ ဆိုခ်င္ရာေတြဆိုေနေတာ႔သည္။</span> <span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ccffff;">ဆရာမ.......ဆရာမ !!!</span><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#000000;"> လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ဆိုင္ကယ္စီးေနတုန္း ထေအာ္ျပန္သည္။</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffffff;">ေဟ႔ေကာင္ ေမာင္ေကာင္း ဆရာမကို မင္းသတိရရင္လည္း တိတ္တိတ္ေလး သတိရကြာ</span><span style="color:#000000;">"</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ccffff;">ထူးကို ငါဆရာမကို သိပ္သတိရတယ္ကြာ။ ေတြ႔လည္းေတြ႔ခ်င္တယ္</span><span style="color:#000000;">"</span> <span style="color:#000000;">ေမာင္ေကာင္းက ေျပာလည္းေျပာ ငိုလည္းငို ေနေတာ႔သည္။ <br /></span> <br /><span style="color:#000000;">ျမိဳ႕သစ္ဖက္ေရာက္ေတာ႔ ညဖက္ကားေတြ စစ္ေသာ ဂိတ္တဲတြင္ ရဲေတြ ကားေတြကို စစ္ေနတာေတြ႔ေတာ႔ ဆူးကို တစ္ျခားဖက္မွလွည့္ေမာင္းဖို႔ ေျပာလိုက္သည္။ မဟုတ္ရင္အားလံုး ဒီည အခ်ဳပ္ထဲေရာက္သြားမွာ ေသခ်ာသည္။ စီးလာမိတဲ႔ ဆိုင္ကယ္ေတြက ဝိစ္ေသာက္(Without)ေတြ၊ လိုင္စင္ေတြလည္း မယူလာမိ၊ ဆိုင္ကယ္ဦးထုပ္လည္း မေဆာင္ထား၊ အမႈရွာေတာ္ေသာ ရဲမ်ားနဲ႔ေတြ႔မွျဖင္႔ ပိုျပီးအမႈၾကီးႏိုင္သည္။ ေငြ သိန္း၂၀ကိစၥပါရႈပ္လာရင္မလြယ္။ <br /></span> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffcccc;">ထူးကို ေဟ႔ေကာင္ ထူးကို</span><span style="color:#000000;">"</span> <span style="color:#000000;">ေနာင္ရုိးေခၚသံေၾကာင္႔ အရင္အပတ္က ဒုကၡေပးေကာင္းတဲ႔ ေမာင္ေကာင္းတို႔အေၾကာင္းစဥ္းစားေနတာေတြ ရပ္သြားသည္။ ျပီးမွ သတိဝင္လာျပီး ေနာင္ရိုးကို ထူးကို လိုက္ေလ်ာပါ႔မယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာနဲ႔ ေျပာလိုက္သည္။ <br /></span> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffffff;">ေအးေပါ႔ကြာ ဝဋ္ရွိေသးေတာ႔လည္း လုိက္ရဦးမွာေပါ႕</span><span style="color:#000000;">"</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">ဒီလိုနဲ႔ လမ္း၃၀ဖက္က အကင္ဆိုင္ေတြရွိရာဆီသို႔ ေနာင္ရိုးရဲ႕ဆိုင္ကယ္တစ္စီးထဲကိုပဲ ၃ေယာက္ေပါင္းစီးကာ ထြက္ခ်လာလိုက္သည္။ ဆိုင္မွာသူတို႔ စိတ္ၾကိဳက္အမ်ဳိးအစားေတြ မွာကာ ဝုိင္းကိုစတင္ေလသည္။ ဒီဝိုင္းက ဘာအတြက္လည္းလို႔ ထူးကို ေမးလိုက္ေလသည္။ <br /></span> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffcccc;">ဒီေကာင္ ဖားၾကီး မိန္းမ ရေတာ႔မယ္။ ဒီဝုိင္းက အဲ႔ဒီပဲြရဲ႕ အၾကိဳပြဲ</span><span style="color:#000000;">"</span> <span style="color:#000000;">ေနာင္ရိုးက ဝင္ေျဖသည္။</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffffff;">ဖားၾကီး မင္းက မိန္းမယူေတာ႔မလို႔လား။ ဘယ္သူနဲ႔လည္း ဘယ္တုန္းက စလိုက္တာလည္း ငါလည္းမသိရပါလား။ မင္းမိန္းမယူတယ္ၾကားရင္ မိုဟြမ္ေတာ႔ သူ႔ကိုယ္သူ မုန္႔တီဖက္နဲ႔ ၾကိဳးဇြဲခ်ျပီး ေသေၾကာင္းၾကံမိေတာ႔မွာပဲ</span><span style="color:#000000;">"</span> <span style="color:#000000;">ထူးကို ဖားၾကီးကို တမင္စကာ ေမးလိုက္သည္။</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#99ff99;">ဖားသားၾကီးပါကြာ အညာဖက္က သူ႔မိတ္ေဆြ သမီးနဲ႔စပ္ေပးတာ။ ငါလည္း မဆိုးဘူးဆိုျပီး လက္ခံလိုက္တာ။ ျပီးေတာ႔ မိုဟြမ္ကလည္း ငါ႔ကို ျပန္မၾကိဳက္ဘူး မင္းမွမင္းပဲ သူကလည္း</span><span style="color:#000000;">" </span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffffff;">ငါတို႔က ရုိးရိုးပါ</span><span style="color:#000000;">"</span> <span style="color:#000000;">ထူးကို ျပန္ေျပာလိုက္သည္။</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#99ff99;">ထူးကို မင္းနဲနဲေလာက္ခ်လိုက္ပါလားကြာ ငါ႔ရဲ႕ အၾကိဳပြဲမွာ ငါတို႔က အရက္ေသာက္ျပီး မင္းကအခ်ဳိရည္ၾကီးနဲ႔႔ ဖီးလ္မႏွိပ္ပါဘူးကြာ</span><span style="color:#000000;">"</span> <span style="color:#000000;">ဖားၾကီးက အားမရစြာ မ်က္ႏွာၾကီး မဲ႔ျပီး စည္းရုံးေနသည္။</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffffff;">အပိုေတြ ေျပာမေနနဲ႔ ကိုယ႔္ဘာသာကိုယ္ ေသာက္စရာရွိတာေသာက္ မင္းတို႔ငါ႔ဆီလာတာ မင္းတို႔အျပန္လမ္းမွာ နိဗၺာန္ျမန္ျမန္မေရာက္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေပးဖို႔</span><span style="color:#000000;">"</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">တစ္ကယ္လည္း တစ္ေယာက္အေၾကာင္းတစ္ေယာက္ မသိသူေတြမဟုတ္။ ၁၀တန္းတုန္းက ေနာင္ရိုးနဲ႔ဖားၾကီးက တစ္ခံုထဲအတူတူထုိင္ခဲ႔ၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။ ဖားၾကီးက သူ႔နာမည္ေျပာင္အတိုင္း မ်က္ႏွာျပဲျပဲ၊ ပါးေဖာင္းေဖာင္း၊ မ်က္လံုးကျပဴးျပဴး။ ဖားၾကီးက အေျပာေကာင္းေတာ႔ အတန္းထဲတြင္ လူခ်စ္လူခင္ေပါသည္။ မိုဟြမ္တစ္ေယာက္ကလြဲရင္လို႔ေတာင္ဆိုႏိုင္သည္။ မိုဟြမ္ရဲ႕ မနက္ခင္းေက်ာင္းသြားခ်ိန္တိုင္း သူ႔အိမ္ေရွ႕မွာ သြားသြားေစာင္႔ကာ နံရိုးနဲ႔ အျပိဳင္အေနာက္ကေနလိုက္ၾကဖူးသူမ်ားျဖစ္သည္။ နံရိုးက ထူးကိုတို႔ေရွ့ခံုတြင္ထုိင္သည္။ နံရိုးဆိုမွသတိရျပီးေမးလိုက္သည္။ <br /></span> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffffff;">နံရိုးေကာ ေတြ႔ေသးလား</span><span style="color:#000000;">" </span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffcccc;">ဒီေကာင္ ေဆးလိုင္းဝင္တယ္လို႔ ၾကားျပီးကတည္းက သိပ္မေတြ႔ေတာ႔ဘူး။ ေတြ႔လိုက္ရင္လည္း လမ္းေပၚမွာ ျဖတ္ခနဲေလာက္ပဲေတြ႔လိုက္တာရွိတယ္။ ၾကည့္ရတာ ဒီေကာင္ ေတာ္ေတာ္ အလုပ္ရႈပ္ေနသလိုပဲ</span><span style="color:#000000;">"</span> <span style="color:#000000;">ေနာင္ရိုးက ဝင္ေျပာသည္။ ေနာင္ရိုးက ဂ်ီတီအိုင္ ေက်ာင္းဆင္း။ ေက်ာင္းမွာလည္း ေပါက္ကရေတြလုပ္လြန္းလို႔ ေနာင္ရိုးလို႔ အေခၚခံရသူ။ လုပ္လိုက္တိုင္း တစ္လြဲတစ္ေခ်ာ္ အသစ္အဆန္းမ်ားေၾကာင္႔ အျမင္ကပ္သူမ်ားကထင္ပါသည္ သူဘာလုပ္လုပ္ ေနာင္မွာ ရုိးသြားရေအာင္ နာမည္နဲ႔ အရိုးစြဲျပီး ေခၚသလားမသိ။ <br /> <br />ပုလင္းေတြလည္း တစ္ေျဖးေျဖး ထပ္လာေလသည္။ အျမီးပြဲေတြလည္း တစ္ပြဲျပီးတစ္ပြဲ ကုန္ကုန္သြားခဲ႔ေလျပီ။ ေနာက္ဆံုးဆိုင္ကေကာင္မေလးက ကြ်န္မတို႔ဆိုင္ ပိတ္ေတာ႔မယ္ဆိုမွ ထျပန္လာခဲ႔ေလသည္။ ဒီတစ္ခါ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းသူက ထူးကိုျဖစ္သြားသည္။ လမ္း၃၀ေပၚဆိုင္ကယ္ဘီးက တက္ျပီဆိုတာနဲ႔ ၃ေယာက္သား အငဲရဲ႕ ၈၅မႏၱေလးည သီခ်င္းကို သံကုန္ဟစ္ေအာ္ၾကေလသည္။ <br /></span> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffffff;">ငါ႔အိပ္မက္မ်ား ဟိုးအတိတ္ေတြဆီ~~~လြင္႔ေမ်ာမိ ၁၀စုႏွစ္~~တို႔ရဲ႕မႏၱေလးကေက်ာင္းေတာ္ ဘယ္ေတာ႔မွမေမ႔ႏိုင္ခဲ႔~~~~ဒီအခ်ိန္ ေရႊျပည္ေအးရဲ႕ ညေနခင္း စက္ဘီးေတြ အတူစီးရင္း~~~ပူပင္စရာကင္းတဲ႔ ဆည္းဆာေလး~~~အေပါင္းအသင္းေတြ စံုလင္ျပီး~~~လြမ္းမိတယ္ ဟိုးတုန္းက မႏၱေလးညေရ~~~ဟုိးတုန္းက မႏၱေလးညတို႔ ေပ်ာ္ရင္း~~~ဟိုးတုန္းက မႏၱေလးညေရ မိုးလင္းခဲ႔ အေပါင္းအေဖာ္မ်ား ဝိုင္းဖြဲ႔ရင္း~~~အားလံုးေတြ႔က်ခိုက္ခ်ိန္ဆိုရင္ သီခ်င္းမ်ား ဆိုၾကရင္း ေက်ာင္းသားဘဝရဲ႕ညေတြဟာ ေရႊမန္းနဲ႕သစၥာ~~~~</span><span style="color:#000000;">"</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">ရုတ္တရက္ ဖားၾကီးက ထူးကို ဆိုင္ကယ္ရပ္ရပ္ဆိုျပီး ေျပာလာသည္။ ၆၈လမ္း၊ လမ္း၃၀ေထာင္႔ ေက်ာ္က်ာ္ ဂ်ီတီအိုင္ေက်ာင္းေရွ႔တြင္ ဖားၾကီးဆိုင္ကယ္ေပၚမွ ဆင္းျပီး လမ္းေဘးမွာ ထိုးအန္ေလသည္။</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#99ff99;">ေဝါ႔~~~~ေဝါ႔~~~~ဖီးးးးးး ေဝါ႔ ~~~~~ ဖီးးးးး ဖီးးးးးး</span><span style="color:#000000;">" </span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">ေနာင္ရိုးကလည္း မူးမူးနဲ႔ လမ္း၃၀ ဂ်ီတီအိုင္ေက်ာင္းေရွ့ လမ္းမၾကီးေပၚ ေသးတက္ပန္းေနျပီး ယိုင္ထိုးယိုင္ထိုးနဲ႔ ေသးပန္းတုန္း သူ႔ေသးနဲ႔သူ လမ္းမေပၚမွာ စာေရးေနပံုရသည္။ ဆိုင္ကယ္တစ္စီး သူ႔ေဘးမွ ေဝါ ခနဲ ျဖတ္သြားေလသည္။ ေနာင္ရိုး အာရုံျပတ္သြားပံုရျပီး ထိုဆိုင္ကယ္သမားကို လွမ္းေအာ္ကာဆဲေနေလသည္။ <br /> <br /></span><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffcccc;">ေဖလိုးမသားေလး ဆိုင္ကယ္ကို ဘယ္လိုေမာင္းတာလဲကြ။ မင္းအဘ ေသးပန္းေနတာ မျမင္ဘူးလား</span><span style="color:#000000;">" </span> <br /> <br /><span style="color:#000000;">ေပါက္လည္းေပါက္ ဆဲလည္းဆဲေနရင္း အားရေလာက္ေတာ႔မွ ထူးကိုဖက္လွည့္လာကာ ရီေဝေဝအျပံဳးနဲ႔ <br />ထူးကို ငါလမ္းမေပၚမွာ ဘာစာေရးထားလည္းဆိုတာ သိလား မင္းသြားၾကည့္ေခ်ဆိုျပီး ေျပာေလသည္။ ဖားၾကီးကလည္း လမ္းေဘး ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ထိုးအန္ကာ ေမွာက္လုလု။ ထူးကိုက ဖားၾကီး အန္ရတာ အဆင္ေျပေအာင္ ေက်ာေနာက္ဖက္ကို ရိုက္ေပးေနေလသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္လုိက္ပို႔ေပးျပီး ဆိုင္ကယ္ကို ေနာက္ေန႔အိမ္မွာ လာယူရန္ေျပာျပီး ထြက္ခဲ႔ေလသည္။ <br /> <br />ညေတြက ဘယ္ေလာက္ညဥ့္နက္ခဲ႔ညဥ့္နက္ခဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဝစာမ်က္ႏွာ ညဥ့္နက္မသြားဖို႔ အေရးၾကီးသည္ဆိုတာ အဘယ္သင္ခန္းစာေတြက သင္ျပေပးလိမ္႔မည္နည္း။ ကံဇာတ္ဆရာရဲ႕ အလိုက်မဟုတ္ခဲ႔ေပမဲ႔ တစ္ခ်ဳိ႔က ဘဝေက်ာင္းေတာ္ၾကီးမွာ ငိုျပဖို႔လူျဖစ္လာေလသလား။ အဆင္ျခင္မဲ႔စြာနဲ႔ ေလးနက္မႈေတြ တစ္ခဏသာ ကင္းေဝးလို႔ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ လြတ္လပ္မႈေတြနဲ႔အတူ အခိုက္အတန္႔ ပ်ံသန္းပါရေစသား။</span> <br /></span></span> <br /><span style="color:#ffffff;">ဆက္ရန္</span> <br /> <br /><span style="color:#000000;"><span style="color:#ffff66;">ေရွးစာဆို</span> </span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-8566564191526866530?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-67592545950619452302009-06-09T03:45:00.015+01:002009-06-09T19:22:31.292+01:00<span style="color:#000000;">၇၃ လမ္းမထက္မွာ ဆိုင္ကယ္သံေတြ ဆူညံစြာျဖင္႔ ဆိုင္ကယ္ေခါင္းေတြကိုယ္စီေထာင္ကာ တန္းစီျပီးအုပ္လုိက္ၾကီး တက္လာေလ႔ရွိေသာ ဓေလ႔သည္ ေစတန္တို႔အဖြဲ႔ရဲ႕ ညဖက္မွာ စတင္ကာ ေရးစပ္ေလ႔ရွိေသာ အလၤကာ တစ္ခုနယ္ အျမဲတမ္း အသက္ဝင္လ်က္ရွိသည္။ အခန္႔မသင္႔လွ်င္ အေဆာင္ေရွ့မွာ ရည္းစားေမွ်ာ္ေနေသာ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ တစ္စိတ္ ဂိုက္ေပးၾကမ္းေနေသာ ေကာင္မေလးေတြမ်ားေတြ႔မိလွ်င္ ဘာမွေျပာဆိုမေနေတာ႔ပဲ စည္းဝါးတိုက္စရာမလိုေအာင္ ျပိဳင္တူ အေဆာင္ေရွ့မွာ ဆိုင္ကယ္ေတြေဘးသြားကပ္ျပီး လီဘာေတြ တစ္ျဗဴးးးးျဗဴးးးး တစ္ဗ်င္းးးဗ်င္းးးးး ပုပ္ကာ ေကာင္မေလးေတြကို အလြတ္မေပးတမ္း စတတ္ေသးသည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ ဆိုင္ကယ္သံေတြ ခ်ီတတ္လာျပီဆိုတာနဲ႔ ေကာင္မေလးေတြ အေဆာင္တြင္း ခဏဝင္ေရွာင္ဖို႔ ျပင္ေလ႔ရွိသည္။ တစ္ေနရာျပီး တစ္ေနရာ ၇၃လမ္းမတစ္ေလွ်ာက္ စိတ္ပါရင္စိတ္ပါသလို ဆိုင္ကယ္ေတြကို ေသာင္းက်န္းကာေမာင္းေနၾကသည္။</span><br /><span style="color:#000000;"><br />မႏၱေလးျမိဳ႕ကို ညဖက္ညဖက္ အုပ္စုလုိက္ၾကီး ဆိုင္ကယ္သံေတြဆူညံစြာနဲ႔ ကာရန္ဆက္ကာ လမ္းတစ္ကာ လွည့္ရတဲ႔ အရသာဟာ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အေသြးအသားေတြကို ပိုမိုဆူပြက္ေစသာေတာ႔ အမွန္ပင္။ ထိုသို႔လမ္းတစ္ကာ လွည့္ေနစဥ္တြင္း အျပင္ကို ဆိုင္ကယ္စီးထြက္လာေသာ ခပ္မိုက္မိုက္ ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ မဆံုလိုက္နဲ႔ ဆံုလိုက္တာနဲ႔ ထုိေကာင္းမေလးေတြအတြက္ ျပသာဒါးေန႔ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္သြားႏိုင္သည္။ ထိုသို႔ေသာ ေကာင္မေလးေတြေတြ႔ရင္ ဆိုင္ကယ္ေတြနဲ႔ ဝုိင္းအံုကာ ေဘးကေန မနားတမ္း စကာ စကားေတြ ေျပာၾကသည္။ အေပ်ာ္အပ်က္သေဘာေလာက္တာ လုပ္ၾကရန္ႏွင္႔ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ က်ဴးလြန္စတာမ်ဳိး၊ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို မဖြယ္မရာ လုပ္လိုက္တာမ်ဳိးေတာ႔ မလုပ္ရန္ ေစတန္ အစကတည္းက မွာထားျပီးသားျဖစ္သည္။<br /><br />ကနဦး အေနနဲ႔ မႏၱေလးျမိဳ႕ကို ဦးစြာ တစ္ပတ္ပတ္ေလ႔ရွိေသာအက်င္႔က သူတို႔ရဲ႕ ပံုမွန္ အစဥ္အလာဟု ဆိုရင္ေတာင္ ရႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ေစတန္ကေတာ႔ ထိုသုိ႔ပံုမွန္လုပ္ေလ႔ရွိေသာ အက်င္႔ကို စနစ္တက် ပံုစံမက်ေအာင္ လုပ္ေလ႔ရွိသည္။ ထိုသည္ကာ အျခားမဟုတ္ ဘယ္ေန႔မွာ ဘယ္လမ္းကို သြားမယ္ဆိုတာမ်ဳိး၊ ဘယ္လမ္းျပီးရင္ ဘယ္လမ္းကိုသြားမယ္ဆိုတာမ်ဳိးထက္ လမ္းေတြကို အျမဲတမ္းေျပာင္းကာသြားေလ႔ရွိသည္။ ပံုမွန္ၾကည့္လွ်င္ေတာ႔ အျမဲျမဲလိုလို ဆိုင္ကယ္အုပ္လုိက္ၾကီးကို ေတြ႔ရတယ္ဆိုတာေလာက္သာ ရွိေစျပီး ဘယ္လမ္း မွာ ဘယ္အခ်ိန္လာတယ္ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္အခ်ိန္ရွိတယ္ ဆိုတာမ်ဳိးေတြကို တစ္ဖက္လူ တြက္မရႏိုင္ေအာင္ လုပ္လိုက္ျခင္းပင္။ ပံုမွန္လုပ္ေလ႔ရွိေသာ အလုပ္မ်ားသည္ တစ္ဖက္လူကို ကိုယ္႔ရဲ႕အခ်ိန္ဇယားနဲ႔ဟာကြက္ေတြကို ထုတ္ေဖာ္ျပသေနျခင္းပင္ ျဖစ္သည္ဆိုတာကို သူေကာင္းေကာင္းလက္ခံထားသည္။<br /><br />ေစတန္သည္ အဖြဲ႔နဲ႔အတူတစ္ကြသြားလာေလ႔သိပ္မရွိ။ အဖြဲ႔ကို ဆူးနဲ႔သာ အျမဲေနေစျပီး ေစတန္ကိုေတာ႔ တစ္ခါတစ္ရံမွသာ အဖြဲ႔တြင္ ေတြ႔ရတတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ ေစတန္သည္ သူမပါသည့္ အခါမ်ဳိးေတြဆိုရင္ ဆူးကိုအျမဲတမ္းလိုလို သတိေပးကာထားေလ႔ရွိသည္။ ဒီည ေစတန္အဖြဲ႔နဲ႔ သြားတာအေၾကာင္းရွိသည္။ အဖြဲ႔နဲ႔အတူတူ မသြားျဖစ္တာ ၾကာျပီျဖစ္တာကတစ္ေၾကာင္း၊ အဖြဲ႔တြင္း လူသစ္ေတြ ဝင္လာတာသိေပမဲ႔ ေကာင္းေကာင္းမ်က္မွန္းမတမ္းမိေသးတာေၾကာင္႔ ထံုးစံအတိုင္း အရည္အခ်င္းစစ္ပြဲေလး လုပ္ဖို႔ထြက္လာခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ မႏၱေလးတြင္ က်ဳံးပတ္ပတ္လည္က ကပ္တရာလမ္းသည္ အေကာင္းဆံုးလမ္းျဖစ္သည္။ ခုလည္း က်ဳံးေတာင္ဖက္ျခမ္း အတြင္းဖက္ကေနေမာင္းလာခဲ႔ရာ က်ဳံးေျမာက္ဖက္ျခင္းပင္ ေရာက္လာခဲ႔ျပီ။<br /><br />မႏၱေလးက်ဳံးရဲ႕ ေရွ့၊ ေနာက္၊ ေတာင္၊ ေျမာက္ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာ ေနရာေတြထဲတြင္ က်ဳံးေျမာက္ဖက္ျခမ္းက မီးအလင္းေရာင္ အေမွာင္ဆံုးျဖစ္ျပီး လူအရွင္းဆံုးလမ္းမၾကီးျဖစ္သည္။ က်ဳံးေျမာက္ဖက္ျခမ္းတြင္ မင္းတုန္းမင္းၾကီးလွဴဒါန္းခဲ႔သည္ဆိုေသာ ဇရပ္ၾကီးေတြမွာ အေမွာင္ထုက အေတာ္ၾကီးစိုးေနေလ႔ရွိသည္။ ထုိအေမွာင္ၾကီးစိုးေနေသာ ဇရပ္ၾကီးေတြထဲတြင္ ရမၼက္ေငြ႔ေတြ ပ်ံေနေသာ ခ်စ္သူစံုတြဲေတြကို မၾကာခဏေတြ႔ရတတ္သည္။ ခုလည္း က်ဳံးေျမာက္ဖက္ကို ေရာက္တာနဲ႔ ထိုဇရပ္ၾကီးေတြၾကားမွာ ခ်ိန္းေတြ႔ေနေသာ ခ်စ္သူအတြဲကို ဆိုင္ကယ္မီးေတြနဲ႔ ထိုးျပီး လီဘာေတြ တစ္ဝူးးးးးး ဝူးးးးးးးး တစ္ေဝါ~~~~ေဝါ~~~~ပုတ္ကာ ေႏွာက္ယွက္ၾကေလသည္။ အဖြဲ႔ထဲမွလည္း စကားသံေတြ ထြက္က်လာသည္။<br /><br />"<span style="color:#ffcccc;">ေဟ႔~~~ေဟ႔~~~~ဘာလုပ္ေနၾကတာလည္း အရမ္းၾကီးဖက္ထားနဲ႔ေလ</span>" "<span style="color:#ffcccc;">ေဟ႔ေကာင္ အဲ႔ဒီလို မနမ္းရဘူးဟ</span>"<br /><br />ထိုအတြဲလည္း ဆက္ခ်ိန္းဖို႔ဘယ္လိုမွအဆင္မေျပႏိုင္ေတာ႔ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းနဲ႔ထိုေနရာကေန ခပ္သုတ္သုတ္လစ္သြားေလသည္။ တစ္ဆက္ထဲ ရတနာပံုေရကူးကန္ဖက္နဲ႔ ႏိုဗိုတယ္ ဟိုတယ္ (Novotel Hotel) လမ္းၾကားေရွ႔ဖက္ကို ဝင္ခ်လာလိုက္သည္။ ဆိုင္ကယ္မီးေရာင္က လမ္းၾကားေပၚမွ ပထမဆံုးကားတစ္စီးကို ထိုးမိလုိက္တာနဲ႔ လွမ္းျမင္လိုက္ရသည္။ ေလလည္းခပ္ၾကမ္းၾကမ္းမတိုက္၊ ကားစက္လည္း မႏိုးထားပဲ ကားက သိသိသာသာကို လႈပ္ခါေနသည္။ ခ်က္ခ်င္းမီးေတြ ပိတ္ခိုင္းလုိက္ျပီး ဆိုင္ကယ္ေတြကို ဖရီးရုိက္ကာ အသံမထြက္ေစပဲ ကားအနီးအနားကို ကပ္လာလုိက္ေလသည္။ ျပီးေနာက္ကားကို ဝုိင္းထားလုိက္သည္။ ကားထဲတြင္ေတာ႔ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္စလံုး ပတ္ဝန္းက်င္ကို ဂရုမစုိက္ႏိုင္အားပဲ အလုပ္အေတာ္ကို အလုပ္ရႈတ္ေနၾကသည္။ ေစတန္က တစ္ ႏွစ္ သံုး လို႔ ေရတြက္ျပီး အခ်က္ျပလုိက္တာနဲ႔ ရုတ္တရက္ ဆုိင္ကယ္မီးေတြ ျပိဳင္တူဖြင္႔လိုက္ၾကျပီး ဆုိင္ကယ္လီဘာကို တစ္ဆံုး ပုတ္ၾကေလသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးလည္း ဆိုင္ကယ္သံေတြ အဖြဲ႔သားေတြရဲ႕ ေအာ္ဟစ္သံေတြ ဆူညံလို႔ေနၾကသည္။<br /><br />"<span style="color:#ffcccc;">ဝူးးးးးးးး ေဝါင္းးးးးးး ေဝါင္းးးးးးးးးးးး</span>" "<span style="color:#ffcccc;">ေဟ႔~~~ အဲ႔လို လုပ္ရဘူးးးးေလ</span>" "<span style="color:#ffcccc;">အစ္ကိုၾကီး မေနႏိုင္ရင္ တည္းခိုခန္း ေခၚသြားပါလား</span>"<br /><br />"<span style="color:#ffcccc;">ေဟ႔~~~ေဟ႔~~~~~ေဟ႔~~~~</span><span style="color:#000000;">"</span> ဆိုျပီး ညာသံေပးကာ ပြပ္ေလာရိုက္ ဆူညံေနေလေတာ႔သည္။<br /><br />လမ္းထဲမွ ခ်ိန္းေတြ႔ေနၾကေသာ တစ္ျခားကားေတြလည္း အေျခအေန မဟန္မွန္း သိတာနဲ႔ ကားစက္ႏိုးကား ေနရာေျပာင္းၾကေလသည္။ ေစတန္တို႔အုပ္စုေၾကာင္႔ ခ်စ္သူစံုတြဲေတြ မၾကာခဏ ေနရာေပ်ာက္ရတာ မ်ားသည္။ ဒီလိုအေျပာင္အပ်က္ လုပ္ရေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈသည္ လူငယ္ေတြရဲ႕ ျဖဴစင္မႈကို ပိုျပီးအေရာင္ေတာက္ပေစသည္ဆိုပါလွ်င္...<br /><br />အရည္အခ်င္းစစ္ပြဲကို မႏၱေလးေတာင္ေျခမွ စတင္ျပီး က်ဳံးအတြင္းဖက္လမ္းက ေမာင္းကာ ၈မိုင္ရွည္ေသာ က်ဳံးကို တစ္ပတ္ျပည့္ေအာင္ ပတ္ရမည္ျဖစ္သည္။ အဖြဲ႔ထဲတြင္ ေရာက္လာေသာ အသစ္ ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အတူ ေက်ာ္ၾကီး၊ ဖိုးဝ နဲ႔ ေအာင္ၾကီး တို႔ကို ဝင္ျပိဳင္ဖို႔ ေျပာလိုက္သည္။ ေက်ာ္ၾကီးတို႔က ဆူးျပီးရင္ အဖြဲ႔ထဲတြင္ စိတ္အခ်ရဆံုး လူေတြပင္ျဖစ္သည္။ က်ဳံးေျမာက္ဖက္ ျခမ္းမွာ ပထမတစ္ပြဲစတင္ဖို႔ ျပင္လိုက္သည္။ ညေနက အိမ္ဝင္းအျပင္ဖက္တြင္ လီဘာတစ္ျပင္ျပင္ ပုတ္ေနခဲ႔ေသာေကာင္လည္း ဆူးအပိုးခ်ဳိးထားျပီးပံုရသည္ အေတာ္အပိုးက်ဳိးလို႔ေနသည္။<br /><br />"<span style="color:#ffffff;">မင္းနာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲ</span>"<br /><br />"<span style="color:#ffcccc;">ပိုင္စိုးပါ ကိုေစတန္</span>"<br /><br />"<span style="color:#ffffff;">ေအး၊ ပိုင္ၾကီး ဒီည မင္းရဲ႕အရည္အခ်င္းကို ၾကည့္မယ္</span><span style="color:#000000;">"</span><br /><br />"<span style="color:#ffffff;">အားလံုးပဲ ဒီညျပိဳင္ပြဲႏွစ္ခုလုပ္မယ္ ပထမပြဲမွာ ပထမရတဲ႔လူက ေဟ႔ဒီ ငါးေသာင္း ရမယ္</span>" "<span style="color:#ffffff;">ဒုတိယ ျပိဳင္ပြဲမွာ ပထမရတဲ႔လူက ေနာက္ထပ္ ဒီ ငါးေသာင္းကို ရမယ္</span>"<br /><br />" <span style="color:#ffffff;">ပထမပြဲျဖစ္တဲ႔ က်ဳံးကိုပတ္တဲ႔အခ်ိန္မွာ မင္းတို႔ၾကိဳက္တဲ႔ နည္းနဲ႔ အျမန္ဆံုးေမာင္းႏိုင္တယ္ မီးပြိဳင္႔ေတြဘာေတြ ဂရုစိုက္ဖို႔မလိုဘူး။ ဒုတိယပြဲအတြက္ မင္းတို႔ၾကိဳက္တဲ႔လူ ခုကတည္းက ၾကိဳေရြးထားျပီး ဒီေတာင္ေျခကေစာင္႔ခိုင္းထားရမယ္။ ပထမပြဲမွာ ပထမဆံုးေရာက္လာတဲ႔ လူရဲ႕အတြဲက မႏၱေလးေတာင္ကို စတတ္ခြင္႔ရွိမယ္။ မႏၱေလးေတာင္ေပၚမွာ ငါတို႔အဖြဲ႔ထဲက ဗလၾကီးက ငါ နံပါတ္စဥ္ ၁၊၂၊၃၊၄၊၅ လို႔ေရးထားတဲ႔ ေထာင္တန္တစ္ရြက္စီ ကိုကိုင္ျပီးေစာင္႔ေနလိမ္႔မယ္။ အဲ႔ဒါကို မင္းတို႔ အရင္ဆံုးေတာင္ေပၚေရာက္တဲ႔လူက ပထမဆံုး နံပါတ္၁ကို ယူႏိုင္ခြင္႔ရွိျပီး က်န္သူေတြကလည္း အစဥ္လိုက္ တစ္ရြက္စီကို ယူျပီး ဆင္းလာခဲ႔ရမယ္။ ဒီဆံုမွတ္မွာ အရင္ဆံုး ျပန္ဆင္းျပီးေရာက္လာတဲ႔လူက ဒုတိယပြဲရဲ႕ ပထမကို ရမယ္</span>"<br /><br />"<span style="color:#ffffff;">အဲ႔ဒီ နံပါတ္စဥ္အလိုက္ ေတာင္ေပၚမွာ ရထားတဲ႔လူေတြရဲ႕ မဲကို နံပါတ္အလိုက္ မဲေဖာက္ေပးမယ္။ ေပါက္တဲ႔မဲကို ကိုယ္႔ရဲ႕အတြဲနဲ႔ တစ္ေယာက္တစ္ဝက္စီ ပိုင္ဆိုင္ခြင္႔ရွိတယ္။ မင္းတို႔ရဲ႕ ညီညြတ္မႈေတြ၊ ကြ်မ္းက်င္မႈေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲဆိုတာ မင္းတို႔ရဲ႕ ဆုေတြက ေျပာေနမွာပဲ။</span>"<br /><br />"<span style="color:#ffffff;">ကဲ...ပထမပြဲအတြက္ ၅ေယာက္ အဆင္သင္႔ျပင္။ ဆူး မင္းပဲ နံပါတ္စဥ္ ေရေပးလိုက္</span><span style="color:#000000;">" </span><br /><br />ကိုယ္႔လူ သူ႔လူ သူတို႔ခ်င္းစိတ္ၾကိဳက္ေရြးျပီးသြားခ်ိန္တြင္ ပထမပြဲအတြက္ဝင္ျပိဳင္ဖို႔ လူသစ္၂ေယာက္နဲ႔အတူ ေက်ာ္ၾကီး တို႔ အဆင္သင္႔ျပင္ထားေနသည္။ ဆူးက တာလြတ္ဖို႔ နံပါတ္စဥ္ ေရအျပီး ဆိုင္ကယ္ေတြ အျမန္ဆံုးအလ်င္နဲ႔အတူ မီးခိုးေတြ အူကာ ထြက္ခ်သြားေလသည္။ အဖြဲ႔ထဲမွ လူေတြကလည္း ေအာ္ကာ ဟစ္ကာ အားေပးရင္းက်န္ခဲ႔ေလသည္။ ဒုတိယပြဲအတြက္ လည္း က်န္ခဲ႔တဲ႔ အတြဲေတြက အဆင္သင္႔ကို ျပင္ကာေစာင္႔ေနၾကေလသည္။ ဗလၾကီးလည္း ေတာင္ေပၚမွာ တက္ေစာင္႔ဖို႔ မႏၱေလးေတာင္ေပၚကို တက္သြားေလသည္။<br /><br />"<span style="color:#ffffff;">ဆူး..ေရာ႔ ဒီ ေငြ တစ္သိန္းမင္းယူထားလိုက္။ ထံုးစံအတိုင္း မင္းပဲ ကံစမ္းမဲကို အစီစဥ္အတိုင္း ေဖာက္ေပးလုိက္</span>"<br /><br />"<span style="color:#66ff99;">အစ္ကို ျပန္ေတာ႔မလို႔လား</span> "<br /><br />"<span style="color:#ffffff;">ငါ သြားစရာရွိေသးလို႔။ အဖြဲ႔ကိုလည္း မလုိအပ္ပဲ ျပသာနာ မျဖစ္ေစနဲ႔။ မင္း အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတာ႔ သိပ္မေနာက္က်ေစနဲ႔ အဘြားမအိပ္ပဲ ေစာင္႔ေနရင္ မေကာင္းဘူး။ ကဲ ငါ လစ္ျပီ</span> "<br /><br />"<span style="color:#66ff99;">ဟုတ္ကဲ႔ အစ္ကို</span>"<br /><br />ေနာက္တစ္ေန႔ ဆူးနဲ႔ဆံုရင္ ဘယ္သူေတြ ပထမရသြားတယ္ဆိုတာ သိရမွာကေတာ႔ ေဗဒင္သြားေမးစရာေတာင္မလို။ ရတဲ႔ဆုကိုလည္း အဖြဲ႔သားေတြက အခ်င္းခ်င္း စားေသာက္ဆိုင္ တစ္ဆုိင္မွာ လိုက္ေကြ်းခိုင္းၾကေပလိမ္႔မည္။ ဒါဟာ သူတို႔အတြက္ ျဖစ္ေလ႔ျဖစ္ထ ရွိေသာ လူငယ္ေတြရဲ႕ ဓေလ႔စရိုက္တစ္ခုလို႔ ဆိုရမလားပင္။<br /><br /><div align="center"><span style="color:#ccffff;">***********************************************</span></div><br />မႏၱေလးေတာင္ေျခကေန ေစတန္တစ္ေယာက္ထဲ ထြက္လာခဲ႔လိုက္သည္။ မေရာက္တာၾကာျပီ ျဖစ္ေသာ လမ္းဖက္သို႔ ဦးတည္ျပီးေမာင္းလာခဲ႔ေလသည္။ ထိုေနရာသည္...<br /><br />"<span style="color:#ffff99;">အမယ္ေလးးးးး ထူးကို နင္ငါ႔ဆီေပၚလာေသးတယ္ေနာ္</span>" အိမ္ေရွ့ေရာက္ရုံေလး ရွိေသးသည္ မိုဟြမ္က စျပီး စကားနာထိုးေလသည္။ သူရန္ကုန္က ျပန္ေရာက္ေနျပီဆိုတာ ဖုန္းဆက္ျပီးကတည္းက လာမယ္ေျပာျပီး ခ်က္ခ်င္းမေရာက္ျဖစ္ေတာ႔ သိပ္အခဲေက်ပံုမေပၚ။<br /><br />"<span style="color:#ffffff;">ငါ မအားလို႔ပါဟာ</span>"<br /><br />"<span style="color:#ffff99;">နင္ အပိုေတြေလွ်ာက္ေျပာမေနနဲ႔ နင္႔အေၾကာင္း မသိရင္ခက္မယ္။ နင္႔ရဲ႕အဖြဲ႔နဲ႔ နင္ရႈပ္ေနတာမလား။ နင္ေနာ္...ငါမေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး</span>"<br /><br />"<span style="color:#ffffff;">ေအး ဒါဆိုလည္း ေျပာမေနနဲ႔</span>" ဟု ဘုဆတ္ဆတ္ျပန္ေျပာလိုက္သည္။ တစ္ကယ္တမ္း မိုဟြမ္က ထူးကို ကိုယခုလိုေတြ မေနထိုင္ေစခ်င္သူ။ ထူးကို ကိုလည္း တစ္ခုခုကို ေဇာက္ခ်လုပ္ကိုင္ေစခ်င္သူ။ သူနဲ႔ထူးကို ဆိုသည္မွာ အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘဝ ကတည္းက ေပါင္းလာေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္သည္။ ထူးကို တစ္ခုခုေျပာခ်င္ရင္လည္း မိုဟြမ္ဆီမွာလာျပီး ေျပာျဖစ္သလို။ မိုဟြမ္ တစ္ခုခုေျပာခ်င္ရင္လည္း ထူးကို ဆီမွာသာ ရင္ဖြင္႔သည္။<br /><br />မိုဟြမ္က ေခ်ာသည္။ ေက်ာင္းမွာဆိုလည္း သူကို အျပိဳင္အဆိုင္လုိက္ၾကသည္။ မိုဟြမ္နဲ႔ ရင္းႏွီးပံုက သိပ္ေတာ႔မဆန္းပါ။ အတန္းသားခ်င္းမို႔ ခင္ရံုသာ ခင္ၾကသည္။ ပိုျပီးရင္းႏွီးေစတာကေတာ႔ မိုဟြမ္ကို လုိက္ၾကသူေတြထဲက ဖားၾကီးတို႔၊ နံရိုးတို႔က မိုဟြမ္ကို ရဲရဲ မပိုးရဲၾက။ အထက္တန္းေက်ာင္းျပီးေတာ႔ မိုဟြမ္ေနာက္ကို လိုက္ပိုးဖို႔အေရး သူတို႔က ထူးကိုကို အားကိုးကာ ေခၚၾကသည္။ ရည္းစားစာကိုလည္း ထူးကိုပဲ ေရးေပးရသည္။ ေပးေတာ႔လည္း သူပဲ ေပး၊ ေပးရသည္။ ၾကာေတာ႔ မိုဟြမ္နဲ႔ ပိုခင္လာၾကသည္။ မုိဟြမ္ကလည္း သူ႔ဆီကို လာတဲ႔ ရည္းစား စာေတြကို ထူးကို ကိုျပန္ခိုင္းသည္။ ဒါေတာ႔ ထူးကိုျငင္းရသည္။ တစ္ေယာက္ထဲကို အားလံုးလိုက္လုပ္ေပးကာ ပတ္ရႈတ္ေနရရင္မလြယ္။<br /><br />ရုတ္တရက္ မိုဟြမ္အသံထြက္လာသည္။<br /><br />"<span style="color:#ffff99;">ထူးကို နင္႔ကို နင္မွန္ထဲေရာ ျပန္ၾကည့္ရဲ႕လား။ ပံုစံက ၾကြက္စုတ္ ျဖစ္ေနျပီ။ အသားေတြကလည္း တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ မဲမဲလာတယ္</span>"<br /><br />"<span style="color:#ffffff;">ဟ!! မႏၱေလးမွာ ေနတာဟ။ ေန႔တိုင္း ဖုန္ေတြ၊ သဲေတြနဲ႔ ေနပူၾကီးထဲမွာ သြားေနတာ ဒီေလာက္ေတာ႔ ရွိမွာေပါ႔။ ဘာလည္း နင္က ရန္ကုန္မွာ ေနလာခဲ႔ျပီး ဟိုက ရန္ကုန္သားေတြလို ျဖဴဖတ္ျဖဴေပ်ာ႔ ကေလးေတြနဲ႔ မႏၱေလးမွာ ေနတဲ႔လူေတြကို လားျပီး ႏႈိင္းေျပာေနတာလား။ သြားစမ္းပါဟာ !!!!</span><span style="color:#000000;">" </span><br /><br />ထူးကို ေျပာခ်င္ရာေတြ ေျပာခ်လိုက္ေတာ႔ မိုဟြမ္ ရုတ္တရက္ မ်က္ႏွာပ်က္သလိုလို၊ စိတ္မေကာင္းသလိုလို ျဖစ္သြားေလသည္။ ျပီးမွ မ်က္ႏွာကို ခ်က္ခ်င္း ျပန္လည္ ျပင္ျပီး ျပံဳးကာ<br /><br />"<span style="color:#ffff99;">ေအးေနာ္ နင္မွ သူတို႔လို ဂ်ဳိးျဖဴေရ မေသာက္ရတာ။ ဟဲ႔...နင္႔အတြက္ ငါလက္ေဆာင္ဝယ္ လာခဲ႔တယ္...ခဏ ငါအိမ္ထဲမွာ ဝင္ယူလိုက္ဦးမယ္</span>"<br /><br />မိုဟြမ္ အိမ္ထဲဝင္သြားမွ သူေတာ္ေတာ္ပိန္သြားတာပဲလို႔ သတိထား ၾကည့္မိလိုက္သည္။ ရန္ကုန္မွာ သင္တန္းသြားတက္တာ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းခဲ႔ပံုရသည္။ သူတက္ခ်င္တဲ႔ ဖက္ရွင္ဒီဇိုင္းသင္တန္းက မႏၱေလးတြင္ မရွိ။ ႏိုင္ငံျခားသြားသင္ဖို႔ၾကျပန္ေတာ႔ သူ႔မိဘေတြက စိတ္မခ်ျပန္။ ေနာက္ဆံုးေရြး စရာလမ္းမရွိ။ ပညာလိုခ်င္ေတာ႔လည္း ရန္ကုန္မွာ တက္လို႔ရတယ္ ဆိုတာနဲ႔ ရန္ကုန္ကို မလြတ္ခ်င္လြတ္ခ်င္နဲ႔ သူ႔မိဘေတြက လြတ္လိုက္ရသည္။ မိုဟြမ္အေၾကာင္း စဥ္းစားေနခ်ိန္တြင္ အိမ္ထဲမွ ပစၥည္းေလးတစ္ခုကိုင္ကာ မိုဟြမ္ ျပန္ေရာက္လာသည္။<br /><br />"<span style="color:#ffff99;">ေရာ႔...ဖြင္႔ၾကည့္လိုက္ နင္ၾကိဳက္မယ္ဆိုတာ သိလို႔ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းကို ဝယ္ခဲ႔လိုက္တာ</span>"<br /><br />ဖြင္႔ၾကည္လိုက္ေတာ႔ အျဖဴေရာင္ NIKE ဖိနပ္ေလးတစ္ရံျဖစ္ေနသည္။ အရင္ကတည္းက မိုဟြမ္က ထူးကို ဘယ္ဆိုဒ္စီးတယ္ဆိုတာ သိေနျပီးသားပင္။ မႏၱေလးမွာက ဒီလို ဒီဇုိင္းဆန္းဆန္း ေနာက္ဆံုးေပၚပစၥည္းေတြက မရွိ။ ရွိတဲ႔ ပစၥည္းေကာင္းေလး တစ္ခုစ ႏွစ္ခုစေလး ရဖို႔အေရးကိုပင္ ေစ်းအျပိဳင္ေပးျပီး ဝယ္ေနရသည္။ ခုလို မိုဟြမ္က သတိတရ ဝယ္လာေပးေတာ႔လည္း ဝမ္းသာမိသည္။<br /><br />"<span style="color:#ffffff;">ေက်းဇူးပဲဟာ</span>"<br /><br />"<span style="color:#ffff99;">ေတာ္ပါ ။ အခ်င္းခ်င္းေတြ မလိုပါဘူး</span><span style="color:#000000;">"</span><br /><br />"<span style="color:#ffffff;">နင္ဘာစားျပီးျပီလည္း မိုဟြမ္။ မစားရေသးရင္ ငါတို႔ ခါတိုင္းလို မာလာေခါက္ဆြဲ သြားစားရေအာင္</span>"<br /><br />"<span style="color:#ffff99;">ငါစားျပီးျပီ။ ခုလည္း အခ်ိန္ေနာက္က်ေနျပီ။ ေနာက္ေန႔မွ ေအးေဆးသြားစားမယ္ေလ</span><span style="color:#000000;">"</span><br /><br />"<span style="color:#ffffff;">ေအး၊ အဲ႔ဒါလည္း ေကာင္းတာပဲ။ ဒါဆို ငါသြားေတာ႔မယ္ ေနာက္ေန႔က်မွ ေအးေဆး စကားေျပာရင္း တစ္ခုခုသြားစားၾကတာေပါ႔</span>"<br /><br />မိုဟြမ္လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ေသာ NIKE ဖိနပ္ေလးကို ဆိုင္ကယ္လက္ကိုင္မွာ ခ်ိတ္လ်က္ အိမ္ျပန္လမ္းဆီသို႔ ဦးတည္ရင္း ဒီခ်ိန္ဆို အဖိုးနဲ႔အဖြား အိပ္ေနေလာက္ေရာေပါ႔လို႔ ေတြးေနမိေတာ႔သည္။<br /><br /><span style="color:#ffffff;">ဆက္ရန္</span><br /><br /></span><span style="color:#ffff66;">ေရွးစာဆို</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8172770533416777303-6759254595061945230?l=sheysarso.blogspot.com' alt='' /></div>ေရွးစာဆုိhttp://www.blogger.com/profile/17231310875895664560noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8172770533416777303.post-83962297738700958922009-06-05T03:28:00.019+01:002009-06-05T09:03:10.106+01:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_u9Pc2IM5YsY/SiihCgwpJ7I/AAAAAAAAAPg/V1m1IspkJFI/s1600-h/default%5B2%5D.jpg"></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_u9Pc2IM5YsY/Siino_vcrYI/AAAAAAAAAQA/74g0eOWHZlA/s1600-h/default%5B2%5D.jpg"><span style="color:#000000;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5343705280622144898" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 100px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_u9Pc2IM5YsY/Siino_vcrYI/AAAAAAAAAQA/74g0eOWHZlA/s200/default%5B2%5D.jpg" border="0" /></span></a><span style="color:#000000;">လူတစ္ေယာက္ ေရာင္စံုမီးေရာင္ေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္ ေတာက္ပေနတဲ႔ ျမိဳ႕ျပညရဲ႕ လမ္းမေပၚမွာ စာအုပ္တစ္ခ်ဳိ႕ ထည့္ထားတဲ႔ လြယ္အိတ္ေလးကို စလြယ္သိုင္းကာ ဆိုင္ကယ္တစ္စီးနဲ႔ တစ္ေယာက္ထဲ လမ္းေပၚမွာလိမ္႔ေနသည္။ သူ႔ကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက 'ထူးကို' လို႔သာသိထားၾကသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕တစ္ေလေလာက္သာ 'ေဆတန္' (Satan) ဟု ေခၚဆိုကာ သိၾကသည္။ ထိုတစ္ခ်ဳိ႕တစ္ေလ ဆိုသည္မွာ.....</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div align="center"><br /><span style="color:#ccffff;">*****************************************</span> </div><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_u9Pc2IM5YsY/SiihcP7MjCI/AAAAAAAAAPw/acTq9Soi_8s/s1600-h/02yz45002t%5B1%5D.jpg"></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_u9Pc2IM5YsY/Siinjo5m1LI/AAAAAAAAAP4/R4IR3UxddVE/s1600-h/02yz45002t%5B1%5D.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5343705188591391922" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 133px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_u9Pc2IM5YsY/Siinjo5m1LI/AAAAAAAAAP4/R4IR3UxddVE/s200/02yz45002t%5B1%5D.jpg" border="0" /></a>"<span style="color:#ffffff;">ဝူးးးးးး ဝူးးးးးးး ေဝါ~~~ ေဝါ~~~~</span>" <span style="color:#000000;">ဆိုင္ကယ္သံေတြနဲ႔အတူ ဆိုင္ကယ္အုပ္လိုက္ၾကီး လမ္းမေပၚ တက္ခ်လာျပီဆိုတာနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုး ဆူညံကာ လမ္းမေပၚတြင္လည္း အလိုလို လမ္းရွင္းကာသြားေလေတာ႔သည္။ ထိုဆိုင္ကယ္ အုပ္လိုက္ၾကီးရဲ႕ ေရွ့ဆံုး အလယ္မွာ လူတစ္ေယာက္ ဆိုင္ကယ္အုပ္ၾကီးကို ဦးေဆာင္ကာ လမ္းမေပၚတြင္ ေမာင္းႏွင္ေနသည္။ အားလံုးလိုလိုက သူ႔ကို 'ဆူး' လို႔ေခၚၾကသည္။ </span><br /><span style="color:#000000;"><br /></span><br /><br /><br /><div align="center"><br /><span style="color:#000000;"><span style="color:#ccffff;">*****************************************</span> </span></div><div align="center"></div><br /><span style="color:#000000;">တစ္ေနကုန္ သင္တန္းေပါင္းစံု တက္လို႔ျပီးခ်ိ္န္တြင္ အခ်ိန္က ညေနေစာင္းေနျပီ။ ဒါဟာ ထူးကိုအတြက္ေတာ႔ သမရုိးက် လည္ပတ္ေနေသာ အခ်ိန္ယႏၱယားစက္ဝိုင္း တစ္ခုပင္ျဖစ္သည္။ တစ္ခါတစ္ေလ လူေတြဘာေၾကာင္႔ ပညာေတြ သင္ေနၾကသလဲဆိုတာ သူစဥ္းစားမိသည္။ အလိမၼာ စာမွာရွိဟု ဆိုသလို လိမၼာယဥ္ေက်းခ်င္ၾကလို႔လား၊ ဗဟုသုတေတြ ၾကြယ္ဝခ်င္ၾကလို႔ပဲလား။ ပညာေရႊြအိုး လူမခိုး ဆိုရိုးစကားမ်ဳိးရွိခဲ႔တာမို႔ ဥစၥာပစၥည္းေတြလို ပညာက အလြယ္တစ္ကူ မဆံုးရႈံးႏိုင္ၾကလို႔ပဲလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဒီထက္ျမင္႔မားေနတဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ပညာေတြကို္ သင္ယူေနတဲ႔ သူေတြကေကာ ဘာအတြက္ေၾကာင္႔လည္း။ ေငြေၾကာင္႔လား၊ ဂုဏ္ေၾကာင္႔လား၊ အာဏာေၾကာင္႔လား။ ေသခ်ာတာကေတာ႔ မည္သုိ႔ေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ပဲ ပညာေတြကို သင္သင္ တစ္ကယ္လက္ေတြ႔တြင္ ပညာကို ျပန္လည္အသံုးခ်တတ္သူကေတာ႔ နဲေသးသည္။<br /><br />ဒါ ထူးကို နားလည္ထားတဲ႔ ပညာရဲ႕ သေဘာတရားပင္။ ထိုသုိ႔ ပညာသင္ေနတဲ႔ လူေတြအေၾကာင္း စဥ္းစားမိေတာ႔ "ဟတ္" ခနဲ ဆိုျပီး အသံထြက္ေအာင္ သူ ရယ္လိုက္မိသည္။ </span><br /><br /><span style="color:#000000;">ဆိုင္ကယ္ကို ေမာင္းလာရင္း အိမ္ဖက္ကို ခ်ဳိးလိုက္ေသာ လမ္းကိုေရာက္တာနဲ႔ သူ႔အိမ္ေရွ့မွာ ယာမဟာ (Yamaha)ဆိုင္ကယ္ေတြ တန္းစီကာ ရပ္ထားသည္ကို ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန ေတြ႔ေနရသည္။</span> <span style="color:#000000;">သူ႔စိတ္ထဲမွာလည္း "</span><span style="color:#ffff66;">ဒီေကာင္ေတြ ေတာ္ေတာ္ ဝီရိယ ေကာင္းၾကတဲ႔ ေကာင္ေတြပါလား</span><span style="color:#000000;">"</span> <span style="color:#000000;">လို႔ေတြးလိုက္မိသည္။<br /></span><span style="color:#000000;">အိမ္ေရွ့ေရာက္ျပီး ဆိုင္ကယ္ကို ရပ္လိုက္ျပီဆိုတာနဲ႔ ျပံဳးျပသူ ျပံဳးျပၾက၊ ေခါင္းကေလးညိမ္႔သူညိမ္႔ျပၾကနဲ႔ သူ႔ကို ႏွဳတ္ဆက္ၾကေလသည္။ အိမ္ဝင္းထဲဝင္လိုက္တာနဲ႔ ဆူးက "</span><span style="color:#66ff99;">အစ္ကို ျပန္လာျပီလား</span><span style="color:#000000;">" လို႔ႏွဳတ္ဆက္ေလသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffff66;">ေအး</span><span style="color:#000000;">"ဟုု တစ္ခြန္းသာဆိုျပီး အိမ္ထဲဝင္လိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">အိမ္ေရွ့ခန္းမွာ ဘယ္သူမွမေတြ႔တာနဲ႔ ထမင္းစားခန္းထဲ သြားလိုက္သည္။ ထင္တဲ႔အတိုင္းပင္ အဖိုးနဲ႔အဖြားတို႔ ညေနစာေတာင္ စားေနၾကျပီ။<br /></span><br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffff66;">အဖိုးနဲ႔အဖြား ကြ်န္ေတာ္ ျပန္လာျပီ</span><span style="color:#000000;">"</span><br /><br /><span style="color:#000000;">အဖိုးက "</span><span style="color:#33ffff;">ငါ႔ေျမးၾကီး ျပန္လာျပီလား</span><span style="color:#000000;">" ဟုေမးသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffff66;">ဟုတ္ကဲ႔ အဖိုး</span><span style="color:#000000;">" "</span><span style="color:#ffff66;">ေၾသာ္...အဖိုးနဲ႔အဖြားေတာင္ ထမင္းစားလို႔ ျပီးေနျပီ။ စားလို႔ေကာင္းၾကရဲ႕လား၊ ဘာေတြလိုေသးလဲ</span><span style="color:#000000;">" </span><br /><br /><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#33ffff;">ျပည့္စံုပ...ျပည့္စံုပ</span><span style="color:#000000;">" အဖိုးက သူ႔ရဲ႕ ေခါက္ရိုးက်ဳိးေနျပီျဖစ္တဲ႔ အေျဖကိုပဲ ခါတိုင္းအတိုင္း ေျပာလိုက္ေလသည္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">အဖြားေရာ လို႔ ထပ္ေမးလိုက္ခ်ိန္ အဖြားက </span><br /><span style="color:#000000;"><br />"</span><span style="color:#ffffff;">ဒီေန႔ သာလို႔ေတာင္ စားလို႔ေကာင္းေနေသးေတာ္</span><span style="color:#000000;">" ဟု အားရပါးရကို ျပန္ေျပာရွာသည္။</span><br /><br /><span style="color:#ffff66;">ဟား ဟား ဒါဆို အဖိုးနဲ႔အဖြား ထံုးစံအတုိင္း ကြ်န္ေတာ္႔ကို ဒီေန႔ မွတ္သားစရာ စကားတစ္ခြန္းစီ ေျပာျပၾကပါ။</span><br /><br /><span style="color:#33ffff;">ေျမးၾကီးက လိမၼာျပီးသားပါကြယ္ အေထြအထူး ေျပာျပစရာ မရွိပါဘူး။</span><br /><br /><span style="color:#ffff66;">ဟာ ဒီလိုေတာ႔ ဘယ္ဟုတ္ပါ႔မလဲ အဖုိးရယ္။ သက္ၾကီးစကား သက္ငယ္ၾကားရတာေပါ႔။</span><br /><br /><span style="color:#33ffff;">ဒါဆိုရင္ ဒီတစ္ခြန္းကို မွတ္ထား "<span style="color:#000000;">စကားနဲ ရန္စဲ</span>"တဲ႔ </span><br /><span style="color:#33ffff;"><br /></span><span style="color:#ffff66;">ဟုတ္ကဲ႕ အဖိုး </span><br /></span><span style="color:#ffff66;"><br />ကဲ အဖြားအလွည့္ ေရာက္ပါျပီ ခင္ဗ်ာ။ အဖြား ဒီေန႔ ဘာေျပာမွာလဲ</span><br /></span><br /><span style="color:#ffffff;">ေျမးၾကီးကေတာ႔ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဒီစကားေတြ မွတ္ရတာ မေမာဘူးလား</span><br /><br /><span style="color:#ffff66;">ေၾသာ္... အဖြားရယ္ မေမာပါဘူး။ အဖြားတို႔ဆီက ဒီလိုစကားေတြ ၾကားရတာ ကြ်န္ေတာ္က ေပ်ာ္ေတာင္ေပ်ာ္ပါေသးတယ္။ </span><br /><br /><span style="color:#ffffff;"><span style="color:#000000;">ဒါဆို ေျမးၾကီးကို ဒီေန႔ ေျပာမဲ႔စကားက</span> </span><br /><span style="color:#ffffff;"><br />"ပုဝါပါးနဲ႔ ၾကက္သား ထုတ္ေတာ႔ စြန္းတတ္တယ္<br />တစ္ရြာသားကို ရည္စားလုပ္ေတာ႔ လြန္း(လြမ္း)ရတတ္တယ္" </span><br /></span><span style="color:#ffffff;"><br /></span><span style="color:#ffff66;">ဟား ဟား ဟားးး အဖြားစကားေတာ႔ ေရလည္ မိုက္တယ္။ ကဲဒီေန႔ေတာ႔ ဒီစကား ၂ခြန္းနဲ႔ ေက်နပ္လိုက္ျပီ အဖိုးနဲ႔အဖြားေရ </span><br /></span><span style="color:#ffff66;"><br /></span><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffcccc;">ကုိၾကီး ထမင္းပြဲ ျပင္ထားလိုက္ရေတာ႔မလား</span><span style="color:#000000;">" မီးငယ္က မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွ လွမ္းေမးသည္။</span><br /></span><br /><span style="color:#ffff66;">ေအး ကိုၾကီး ေရအရင္ခ်ဳိးလိုက္ဦးမယ္ နဲနဲေလာက္ၾကာမွ ျပင္ထားလိုက္ </span><br /><span style="color:#ffff66;"><br />အဖုိုး ၊ ကြ်န္ေတာ္ အဖိုးတို႔ နားေထာင္ဖို႔ ၾကာနီကန္ဆရာေတာ္ရဲ႕ တရားေခြ ဝယ္လာခဲ႔တယ္။ ခုဖြင္႔ထားေပးခဲ႔လိုက္မယ္ေနာ္<br /><br /></span><span style="color:#33ffff;">ေအးပါကြယ္ ေျမးၾကီး သာဓု၊ သာဓု၊ သာဓု </span><br /></span><span style="color:#33ffff;"><br /></span><span style="color:#000000;">အဖိုးရဲ႕ သာဓု၊ သာဓု ဆိုတဲ႔ ဆုေပးသံေတြနဲ႔အတူ အေပၚထပ္ အခန္းရွိရာဆီသုိ႔ တက္လာခဲ႔လိုက္သည္။<br /></span><br /><br /><br /></span><div align="center"><br /><span style="color:#000000;"><span style="color:#ccffff;">*****************************************</span> </span></div><div align="center"></div><br /><span style="color:#000000;">ေရခ်ဳိးျပီး ဆင္းလာေတာ႔ အိမ္ေရွ့ခန္းတြင္ အဖြားရဲ႕ မၾကည္မလင္ မ်က္ႏွာကိုေတြ႔လုိက္ရသည္။<br /></span><br /><span style="color:#ffff66;">အဖြားရဲ႕ မ်က္ႏွာၾကီးကလည္း မသာမယာနဲ႔ ဘာေတြျဖစ္ေနတာလည္း အဖြားရဲ႕ </span><br /><br /><span style="color:#ffffff;">အျပင္မွာ ဆိုင္ကယ္သံေတြ ဆူညံေနတာပဲ ေျမးၾကီးရယ္၊ မင္းအဖိုးချမာ တရား ေကာင္းေကာင္း နားေထာင္လို႔ိကုိ မရရွာဘူး။</span><br /><br /><span style="color:#ffff66;">ေၾသာ္ ဟုတ္သားပဲ။ ဒါမ်ား အဖြားကလည္း ဆူးကို ေခၚျပီး ေျပာလိုက္ေရာေပါ႔</span><br /><br /><span style="color:#ffffff;">ဒီေကာင္ေလးက ဂ်စ္တီးဂ်စ္ကန္နဲ႔ ေျမးၾကီးပဲ သြားေျပာလိုက္ပါ</span><br /><br /><span style="color:#ffff66;">ဟုတ္ကဲ႔ အဖြား </span><br /><span style="color:#ffff66;"><br /></span><span style="color:#000000;">အိမ္အျပင္ ထြက္လာေတာ႔ အိမ္ဝင္းထဲမွာ ဆူးက စကားဝုိင္းမွာ အဖြဲ႕က်ေနေလသည္။<br /></span><br /><span style="color:#000000;">"</span></span><span style="color:#ffff66;">ဆူးးး</span><span style="color:#000000;">" ကြ်န္ေတာ္ လွမ္းေခၚလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="color:#66ff99;">လာျပီ အစ္ကို</span><br /><br /><span style="color:#ffff66;">ဝင္းအျပင္မွာ ဆုိင္ကယ္ လီဘာ ပုတ္ေနတာ ဘယ္ကေကာင္လဲ</span><br /><br /><span style="color:#66ff99;">သူက အဖြဲ႔ထဲ ေရာက္လာတာ မၾကာေသးဘူး အစ္ကို ဘာျဖစ္လို႔လဲ</span><br /><br /><span style="color:#ffff66;">ဒီေကာင္႔ ဆိုင္ကယ္သံက အဖိုးတို႔ တရားနာေနတာကို အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ေနတယ္။ ျပီးေတာ႔ ဒီေကာင္႔ ေဒါင္႔မက်ဳိးဘူး မင္းအပိုး ခ်ဳိးေပးလိုက္။ ငါ ေဟာင္ဖြာ ေဟာင္ဖြာ သိပ္လုပ္လြန္းရင္ မၾကိဳက္ဘူး။ ပတ္ဝန္းက်င္အတြက္လည္း မေကာင္းဘူး။ ေနာက္ေန႔ကစျပီး စိတ္ခ်ရတဲ႔ ေကာင္ေလာက္ကလြဲရင္ အိမ္ကို ဘယ္ေကာင္မွ ေပၚမလာမိေစနဲ႔ အားလံုးကို ခါတိုုင္းစထြက္တဲ႔ ေနရာမွာပဲ ဆံုခိုင္းလိုက္။ </span><br /><span style="color:#ffff66;"><br /></span><span style="color:#000000;">"</span><span style="color:#ffcccc;">ကိုၾကီး ထမင္းပြဲ ျပင္ျပီးျပီ</span><span style="color:#000000;">" မီးငယ္အသံ ေနာက္မွ ထြက္လာသည္။</span><br /><br /><span style="color:#ffff66;">ေအး ေအး ကိုၾကီး လာခဲ႔မယ္။ </span><br /><span style="color:#ffff66;"><br />မင္းစားျပီး ျပီလား<br /><br /></span><span style="color:#66ff99;">ကြ်န္ေတာ္ စားျပီးျပီ အစ္ကို</span><br /></span><br /><span style="color:#ffff66;">ဒါဆိုလည္း မင္းဒီေကာင္ေတြကို ေခၚျပီးအရင္သြားႏွင္႔လိုက္ေတာ႔ေလ ငါျပီးမွလုိက္လာခဲ႔မယ္။</span><br /><br /><span style="color:#000000;">သိပ္မၾကာခင္မွာပင္ အိမ္ကေန ဆူညံေနတဲ႔ ဆိုင္ကယ္သံေတြ ဆူးနဲ႔အတူ တစ္ေျဖးေျဖးေဝးကာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလေတာ႔သည္။<br /></span><br /><br /><br /><div align="center"><br /><span style="color:#000000;"><span style="color:#ccffff;">*****************************************</span> </span></div><div align="center"></div><br /><span style="color:#ffff66;">အဖြား ကြ်န